เมิ่งเฉินถือท่อเหล็กไว้ในมือ เคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวกับเสือชีตาห์ ท่อเหล็กในมือฟาดวูบวาบขึ้นลง ทุกครั้งที่เหวี่ยงออกไปล้วนลงตรงข้อต่อของฝ่ายตรงข้ามอย่างแม่นยำ
เสียงร้องโหยหวนดังระงมขึ้นไม่ขาดสาย เพียงสามนาที ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนก็ล้มกองอยู่บนพื้น กุมแขนกุมขาครวญครางไม่หยุด
เสียงเอะอะตรงปากตรอกทำให้สมาชิกแก๊งพญาเสือดำอีกกลุ่มที่ซุ่มอยู่ไม่ไกลแตกตื่น ชายฉกรรจ์กว่าสี่สิบคนกรูกันเข้ามาทันที
เมิ่งเฉินโยนท่อเหล็กในมือลง ขยับคอเล็กน้อย แววสังหารในดวงตายิ่งทวีความเข้มข้น เดิมทีเขาตั้งใจจะรีบจัดการให้จบ แต่ในเมื่อคนพวกนี้ไม่รู้จักที่ตาย ก็อย่ามาโทษที่เขาลงมือโหดเหี้ยม
“พวกเราลุย! จัดการมันให้พิการ!”
มีคนในฝูงชนตะโกนลั่น
เมิ่งเฉินไม่ลังเลอีกต่อไป พุ่งเข้าใส่ทันที
การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วจนเหลือเพียงเงาพร่า หมัด ศอก เข่า ทุกกระบวนท่าล้วนหนักหน่วงเต็มกำลัง กระแทกใส่ใครก็เกิดเสียงทึบดังขึ้น
คนของแก๊งพญาเสือดำเข้าใกล้ตัวเขาไม่ได้เลย ได้แต่ถูกเขาซัดล้มลงกับพื้นทีละคนราวกับต้นข้าวที่ถูกเกี่ยว
ในตอนนั้นเอง ปาเทียนหูพาลูกน้องคนสนิทไม่กี่คนเดินออกมาจากโรงน้ำชาฝั่งตรงข้ามบริษัท
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าของเขาพลันซีดเผือด เขาคิดไม่ถึงเลยว่าฝีมือของเมิ่งเฉินจะเก่งกาจถึงเพียงนี้!
“คุณ…คุณเป็นใครกันแน่?”
เสียงของปาเทียนหูสั่นเครือ เขาถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
เมิ่งเฉินหันกลับมา ก้าวเข้าหาเขาทีละก้าว แม้บนร่างจะมีฝุ่นเปื้อนอยู่บ้าง แต่แววตายังคงเย็นชาเสียจนชวนหวาดหวั่น