เมิ่งเฉินตบบ่าน้องสาวเบา ๆ น้ำเสียงสงบนิ่งแต่หนักแน่นจนไม่อาจโต้แย้งได้
“น้องเล็ก เรื่องเงินไม่ต้องห่วง ตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ ต่อไปเรื่องดูแลเธอกับพ่อ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมกับเอ้อเปียวจื่อเถอะ!”
เมื่อพูดถึงเอ้อเปียวจื่อ เมิ่งเฉินถึงเพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่มาถึง เขายังไม่เห็นน้องเขยคนนี้เลย
เขาพูดอย่างไม่พอใจ
“น้องเล็ก แล้วเอ้อเปียวจื่อล่ะ? ทำไมไม่มาด้วยกัน?”
เมิ่งถิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วตอบว่า
“พี่คะ เอ้อเปียวจื่อทำงานวันละสามงานเพื่อครอบครัวเรา ตอนนี้เขาคงไปทำงานเป็นยามรักษาความปลอดภัยที่บริษัทตระกูลมู่หรงแล้วค่ะ”
เมิ่งถิงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดกับเมิ่งเฉินต่อ
“พี่คะ คราวนี้พี่กลับมาแล้ว อย่างน้อยก็ควรหางานที่มั่นคงทำสักงานนะคะ ฉันให้เอ้อเปียวจื่อไปถามหัวหน้าของเขาแล้วว่า จะให้พี่ไปทำงานเป็นยามรักษาความปลอดภัยที่บริษัทเดียวกับเขาได้ไหม”
คำพูดของเมิ่งถิงทำให้เมิ่งเฉินทั้งหัวเราะไม่ออกและร้องไห้ไม่ได้ น้องสาวของเขาเริ่มหางานให้เขาแล้วจริง ๆ!
แถมยังเป็นแค่ยามรักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ ให้คนอื่นอีก!
ถ้าพวกพี่น้องในรังหมาป่ารู้ว่าจอมพยัคฆ์ม้าเทียนอย่างเขากลายเป็นยามรักษาความปลอดภัย พวกนั้นคงหัวเราะจนบาดเจ็บภายในแน่
แต่การที่น้องสาวหางานให้เขา ก็เป็นเพราะเธอห่วงใยเขา แม้เขาจะรู้สึกขบขัน แต่ก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากสายเลือดเดียวกัน
ในใจเขาอบอุ่นขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้จะปฏิเสธน้องสาวอย่างไร
เมิ่งเฉินจึงพูดกับน้องสาวอย่างอ้อมค้อม
“น้องเล็ก ผมเพิ่งกลับมา พ่อยังต้องมีคนดูแล รออีกสักพักแล้วค่อยหางานได้ไหม?”