คำพูดของพยาบาลสาวเย็นชาไร้ความรู้สึก
เมิ่งเฉินขมวดคิ้วแน่น มองพยาบาลสาวไร้หัวใจตรงหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนเอ่ยเสียงเย็น
แววตาของเมิ่งเฉินเย็นเยียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแรงกดดันที่ไม่อาจโต้แย้ง
“โรงพยาบาลของพวกคุณมีค่ารักษาค้างอยู่เท่าไหร่?”
พยาบาลสาวชะงักไปเมื่อถูกแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างฉับพลัน ก่อนจะตอบไปตามสัญชาตญาณ
“ค่ารักษากับค่าห้องพักรวมกันทั้งหมดสามหมื่นเจ็ดพันหกร้อยแปดสิบสี่หยวนห้าสิบเหมา ท่านหมอหม่าสั่งไว้ว่า ถ้าวันนี้ไม่จ่ายให้ครบ ก็หยุดยาแล้วไล่ออกจากโรงพยาบาลทันที”
เมิ่งเฉินค่อย ๆ ลุกขึ้น สายตาคมกริบราวคมมีดกวาดผ่านเธอ
“เอาแผนการรักษากับรายการยามาให้ผมดู ถ้าผมเห็นว่าสมเหตุสมผล เงินก้อนนี้ผมจะจ่ายให้ทันที แต่ถ้าผมพบว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่ข้างใน ก็รอดูได้เลยว่าผมจะจัดการพวกคุณยังไง”
เมิ่งเฉินได้เรียนวิชาแพทย์อันล้ำเลิศจากชายชราประหลาดมาแล้ว
เมื่อครู่ตอนที่เมิ่งฟู่กุ้ยจับมือเขา เขาก็แอบจับชีพจรตรวจอาการไปด้วย
เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าพ่อของตนไม่ได้รับการรักษาที่ได้ผลเลยสักนิด ค่ารักษาที่สูงลิ่วขนาดนี้ เกรงว่าพวกนั้นคงใช้พ่อของเขาเป็นเครื่องมือรีดไถเงิน
พยาบาลสาวหวาดหวั่นกับสายตาเย็นเยียบของเมิ่งเฉิน แต่ก็ยังฝืนเชิดหน้าถือตา
“โรงพยาบาลเราคิดค่ารักษาตามมาตรฐาน จะมีอะไรไม่ชอบมาพากลได้ยังไง? อย่ามาขู่ให้คนอื่นตกใจอยู่ตรงนี้!”
“จะมีอะไรไม่ชอบมาพากลหรือไม่ รอผมตรวจดูแล้วก็รู้เอง!”
เมิ่งเฉินพูดเสียงเรียบ แต่แฝงอำนาจน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าขัดขืน