คราวนี้ถึงตาหมีหานเยว่ที่ต้องตกตะลึงบ้างแล้ว
บรรยากาศหน้าประตูใหญ่ของ “โรงแรมเสวี่ยอิ่น” ราวกับหยุดนิ่งไปทั้งอากาศ
หมีหานเยว่แอบครุ่นคิดอยู่ในใจ
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? หัวหน้าของตัวเอง เจ้าของตัวจริงเบื้องหลัง “กลุ่มลังเฉิน” ผู้ยิ่งใหญ่ที่มีมูลค่าถึงล้านล้าน กลับถูกเงินหนึ่งหมื่นหยวน “ฟาดใส่” อย่างนั้นหรือ?
พ่อของหัวหน้าตัวเองยังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล? แล้วยังขาดเงินใช้อีกหรือ?
แต่ทำไมเขาถึงไม่บอกเธอ?
ถ้าบอกเธอ ไม่ต้องพูดถึงเจียงเฉิง เมืองเล็ก ๆ ที่พอจะนับว่าเป็นเมืองระดับสองได้เท่านั้น ต่อให้เป็นหมอที่เก่งที่สุดในโลก เธอหมีหานเยว่ก็เชิญมาได้
อีกอย่าง เจ้าของบริษัทเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้ามที่เมื่อครู่ยังวิงวอนขอให้เธอช่วย ทำไมถึงเป็นห่วงหัวหน้าของเธอขนาดนี้?
พวกเขาเป็นอะไรกันแน่?
เมิ่งเฉินมองเงินหนึ่งหมื่นหยวนที่มู่หรงเสวี่ยยื่นให้ จะรับก็ไม่ได้ จะไม่รับก็ไม่ดี ระหว่างที่เขากำลังลังเล มู่หรงเสวี่ยก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ให้แล้วก็รับไปสิ เป็นยามได้เงินเดือนเท่าไรกันเชียว จะพอเป็นค่ารักษาของคุณลุงที่โรงพยาบาลได้ยังไง?”
หมีหานเยว่ดูต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
เธอก้าวเข้าไปยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองคน มองเมิ่งเฉินอย่างไม่สนใจสิ่งใด
“หัวหน้า พ่อของคุณนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหรือ? คุณต้องใช้เงินหรือ?”
ถามจบแล้ว เธอก็ถามต่อทันที
“ทำไมคุณไม่โทรหาผมล่ะ? คุณเห็นผมเป็นคนนอกหรือไง?”
คำพูดของหมีหานเยว่ทำให้มู่หรงเสวี่ยตกตะลึงไปด้วย
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ประธาน “กลุ่มลังเฉิน” ที่มีมูลค่าถึงล้านล้าน เรียก “สามีตามสัญญา” ของเธอว่าหัวหน้าอย่างนั้นหรือ?