พอได้ยินคำพูดของปาเทียนหู สีหน้าของพญาเสือดำกับเสือยิ้มก็เปลี่ยนไปทันที
ทั้งคู่ไม่เคยคิดเลยว่า ปาเทียนหูผู้หยิ่งทะนงมาโดยตลอด จะยอมรับหนุ่มน้อยคนหนึ่งเป็นพี่ใหญ่ด้วยความเต็มใจ!
พญาเสือดำผู้เป็นพี่ใหญ่เพิ่งจะอ้าปากค้าน ก็ถูกเสือยิ้มดึงแขนไว้เบา ๆ
เสือยิ้มขยับแว่นกรอบทอง สายตากวาดมองลูกน้องที่นอนร้องครวญครางเกลื่อนพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหลือบมองพลังอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวเมิ่งเฉิน แล้วกระซิบกับพญาเสือดำว่า
“พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งวู่วาม หนุ่มนี่ไม่ธรรมดา”
พญาเสือดำไม่ใช่คนโง่ เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันชวนให้ใจสั่นจากตัวเมิ่งเฉิน จึงรู้ว่าปาเทียนหูคงเสียท่าอย่างหนัก ถึงได้เลือกยอมสยบ
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ข่มความไม่พอใจในใจไว้ แล้วค้อมกายคำนับเมิ่งเฉิน
“คุณเมิ่ง!”
ส่วนเสือยิ้มนั้น ฉายาของเขาไม่ได้ได้มาเปล่า ๆ
ระหว่างที่ค้อมกายคำนับ เขาลอบยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อ เพราะในนั้นซ่อนมีดสั้นคมกริบเอาไว้เสมอ
ความลับนี้คนนอกไม่มีทางรู้ คนที่รู้มีเพียงพญาเสือดำกับปาเทียนหู ส่วนใหญ่ล้วนถูกส่งไปลงนรกกันหมดแล้ว
ไม่รู้ว่ามีวีรบุรุษผู้กล้าหาญมากมายเท่าไรที่ต้องจบชีวิตลงด้วยมีดสั้นในแขนเสื้อของเขา
ทันทีที่มือแตะมีดสังหารผู้คนมานับไม่ถ้วน เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากเมิ่งเฉิน
แรงกดดันจากไอความตายที่แผ่ออกมาจากกองซากศพนับหมื่นนับพัน กดทับเขาจนแทบหายใจไม่ออก
เขารู้ว่าลูกไม้เล็ก ๆ ของตนถูกชายตรงหน้าที่เขากำลังจะคำนับมองออกหมดแล้ว หากยังทำต่อไป เขาก็เข้าใจดีว่าเมิ่งเฉินจะไม่ลังเลที่จะฆ่าเขา