ในขณะที่มู่หรงป๋อพูดไม่ออก ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง
มู่หรงฉางชิง ประมุขตระกูลมู่หรง เดินเข้ามาพร้อมกับไม้เท้าหัวมังกร แววตาคมกริบดุจคบเพลิง
“พ่อ!”
มู่หรงป๋อกับภรรยารีบเดินเข้าไปต้อนรับ
“เสวี่ย เรื่องที่ลูกแต่งงานกับเขา คิดจะปิดบังพ่อด้วยหรือ?”
ลูกสาวที่ตนเลี้ยงดูมากับมือกลับแอบไปจดทะเบียนสมรสกับชายอื่นโดยไม่บอกกล่าว ทำให้คนเป็นพ่อไม่พอใจอย่างยิ่ง
ผู้เฒ่ามู่หรงกวาดตามองทุกคน ก่อนจะหยุดสายตาที่เมิ่งเฉิน แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า
“ลูกเขยของฉันก็คือแกหรือ?”
สำหรับคนเป็นพ่อแล้ว ไม่มีใครมองลูกเขยที่พาลูกสาวคนโปรดของตนไปได้อย่างถูกใจ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เมิ่งเฉินยังสวมเครื่องแบบพนักงานรักษาความปลอดภัยของบริษัทตนเองอยู่ด้วย
ไม้เท้าหัวมังกรของมู่หรงฉางชิงกระแทกลงบนพื้นกระเบื้อง เกิดเสียง “ตึง” ดังสนั่น
ปีนี้ผู้เฒ่าอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว แต่เส้นผมยังคงดำสนิท หวีเรียบกริบไร้ที่ติ กระดุมชุดจงซานติดถึงเม็ดบนสุด ดูราวกับดาบเก่าที่เก็บอยู่ในฝัก แม้ไม่เผยคม แต่กลับแผ่กลิ่นอายสังหารออกมาโดยธรรมชาติ
“ฉันถามแก”
เขาเงยหน้าจ้องเมิ่งเฉิน แววตาคมราวกับตะไบสองเล่ม แม้เมิ่งเฉินจะสูงราวร้อยเจ็ดสิบกว่าเซนติเมตรและหน้าตาหล่อเหลา แต่เครื่องแบบยามที่สวมอยู่ทำให้คนมองแล้วขัดตาอย่างยิ่ง
ไม่ว่าอย่างไร ลูกสาวของเขาก็เป็นคุณหนูผู้มั่งคั่ง เป็นยอดฝีมือในแวดวงธุรกิจ
“พูดมา แกต้องการเงินเท่าไหร่ถึงจะยอมออกไปจากเสวี่ยของฉัน?”
เงินหรือ?