หมู่บ้านปี้ไห่
รถโรลส์-รอยซ์คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน
ตัวรถสั่นไหวขึ้นลงอย่างรุนแรงต่อเนื่องยาวนานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม
......
หลังจากนั้น
ไออุ่นเย้ายวนภายในห้องโดยสารค่อย ๆ จางหายไป
แขนขาวผ่องดุจหยกของเช่นจือหานยกขึ้นอย่างแช่มช้า นางค่อย ๆ ดึงสายเสื้อที่เลื่อนหลุดให้กลับเข้าที่
ผิวกายของนางขาวเนียนดุจหยก บนใบหน้ายังมีแววเกียจคร้านเย้ายวนหลงเหลืออยู่ไม่น้อย
เมื่อจัดเสื้อผ้าเรียบร้อย นางก็กลับคืนสู่ท่าทีของประธานสาวผู้สูงส่งและเย็นชา ไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้าใกล้ในทันที
“ลงจากรถได้แล้ว เรื่องคืนนี้ ถ้านายกล้าพูดออกไปแม้แต่คำเดียว ฉันรับรองว่านายจะตายอย่างอนาถ”
“ผะ...ผมเข้าใจแล้ว...”
หลินโม่รีบคว้าเสื้อคลุมของตัวเองแล้วลงจากรถอย่างลนลาน
จากนั้นก็รีบวิ่งไปเปิดท้ายรถ หยิบรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของตัวเองออกมา
เขาทำงานเป็นคนขับรถแทน
คืนนี้ก็รับงานเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา
แต่ใครจะคิด
ว่างานแรกที่ได้รับคืนนี้ เจ้าของรถจะเป็นประธานสาวสวยอันดับหนึ่งแห่งนครเป่ย์เฉิงอย่างเช่นจือหาน!
จากนั้น
เขาก็ถูกเช่นจือหาน ‘บังคับ’ จนได้หลับนอนกับนาง!
แถมยังเป็นบนรถอีกด้วย!
ตลอดยี่สิบสี่ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยทำเรื่องเร้าใจขนาดนี้มาก่อน
“จบแล้ว จบแล้ว จบแล้ว...รีบไปดีกว่า!”
หลินโม่ขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า แล้วหันหัวรถหนีไปทันที
เขาไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว!
ต้องรู้ไว้ว่าในนครเป่ย์เฉิง มีผู้ชายที่หมายปองเช่นจือหานอยู่มากมายจนนับไม่ถ้วน!
ถ้ามีใครรู้เข้า
ว่าประธานสาวสวยอันดับหนึ่งแห่งนครเป่ย์เฉิงอย่างเช่นจือหานหลับนอนกับคนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้จักอย่างเขา เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายได้อย่างไร!
เช่นจือหานนั่งอยู่ในรถ มองตามหลินโม่ที่ขี่รถจากไป
นางก้มมองรอยสีแดงระเรื่อบนเบาะนั่ง
นางยื่นมือไปแตะเบา ๆ ดวงตาเย็นเยียบ “เฉินไห่ นายคิดว่าใช้วิธีต่ำช้าอย่างวางยาแล้วจะสมใจได้อย่างนั้นหรือ?”
“ฉัน เช่นจือหาน ต่อให้ต้องเสียตัวให้คนขับรถแทนคนหนึ่ง ก็ไม่มีวันยอมพังทลายในมือแกเด็ดขาด”
......
“กลับไปแล้ว ฉันควรสารภาพกับเสี่ยวหมานดีไหม?”
ระหว่างที่หลินโม่ขี่รถกลับห้องเช่า
ตอนนี้เขากำลังลังเลใจอย่างหนัก
เขากับฉินเสี่ยวหมานแฟนสาวคบกันมาหกปีแล้ว
จนถึงคืนนี้ เขาก็ยังเป็นชายบริสุทธิ์อยู่!
เพราะฉินเสี่ยวหมานแพ้ยาง ตอนทำเรื่องอย่างว่า...จึงใช้วิธีป้องกันไม่ได้
อีกอย่าง ฉินเสี่ยวหมานบอกว่าอยากเก็บครั้งแรกอันล้ำค่าของเธอไว้จนถึงคืนแต่งงาน
ตอนนั้นหลินโม่กับเธอตกลงกันไว้ว่า จะมอบครั้งแรกของแต่ละคนให้กันและกันในคืนแต่งงาน
แต่ตอนนี้ เขาไม่บริสุทธิ์แล้ว!
“เฮ้อ...”
ตอนกลับถึงห้องเช่า ก็เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว
หลินโม่ยืนอยู่หน้าประตู สูดหายใจเข้าลึก ๆ
“บอกความจริงกับเสี่ยวหมานดีกว่า เธอต้องเข้าใจฉันแน่”
ตลอดหกปีที่คบกัน
เขาไม่เคยโกหกฉินเสี่ยวหมานแฟนสาวเลยสักครั้ง
นี่ก็เป็นหนึ่งในข้อตกลงของพวกเขา
คนรักกันต้องไม่มีเรื่องใดปิดบังกันเด็ดขาด
หลินโม่หยิบกุญแจออกมาไขประตู แล้วเดินเข้าไปอย่างแผ่วเบา
เขากลัวว่าจะปลุกฉินเสี่ยวหมานให้ตื่น
“ฟึ่บ...”
แต่ทันทีที่เขาถอดเสื้อคลุมคนขับรถแทนออก
ก็ได้ยินเสียงชักโครกดังมาจากห้องน้ำ
“หืม?”
หลินโม่หันไปมองห้องน้ำ สีหน้าประหลาดใจ “เสี่ยวหมานตื่นแล้วเหรอ?”
แย่แล้ว
หัวใจเขากระตุกวูบ
เพราะเขายังคิดไม่ออกว่าจะพูดเรื่องนี้กับแฟนสาวอย่างไร
ถ้าเสี่ยวหมานรู้เข้า
เธอคงโกรธมากแน่ ๆ ใช่ไหม?
พอคิดถึงตรงนี้ หลินโม่ก็กลุ้มใจขึ้นมา
“เอี๊ยด”
หลินโม่ยังไม่ทันคิดคำพูดออก
ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
วินาทีถัดมา ฉินเสี่ยวหมานในชุดนอนลูกไม้สีม่วงบางเบา เผยผิวขาวผ่องออกมาครึ่งหนึ่ง ก้มหน้าเดินออกมา ในมือยังถือที่ตรวจครรภ์อยู่ด้วย
“หืม?”
เมื่อหลินโม่เห็นชัดว่าสิ่งที่ฉินเสี่ยวหมานถืออยู่คือที่ตรวจครรภ์
เขาก็ชะงักไปทันที
เดี๋ยวก่อน...
ที่ตรวจครรภ์?
เสี่ยวหมานซื้อของแบบนี้มาทำไม?
“อ๊ะ!”
ฉินเสี่ยวหมานที่ก้มหน้าเดินอยู่ตลอด เผลอชนหลินโม่เข้า จึงร้องออกมา
นางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นหลินโม่ยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ นางก็มีสีหน้าตื่นตระหนก “หลินโม่? นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“มะ...ไม่ใช่สิ ทำไมนายเพิ่งกลับมาตอนนี้? ฉันรอนายทั้งคืนเลยนะ”
ดูเหมือนนางจะรู้ตัวว่าพูดผิดไป
จึงรีบหาคำพูดมาแก้ตัว
ขณะเดียวกันก็แสร้งทำท่าทีเป็น ‘ภรรยาผู้แสนดี’ จงใจเดินเข้าไปโอบไหล่หลินโม่ แล้วแนบอกเข้าหาเขา “ฉันรู้ว่านายขยันทำงานแบบนี้ก็เพื่ออนาคตของเรา”
“แต่เห็นนายหาเงินเหนื่อยขนาดนี้ ฉันก็เป็นห่วงนะ”
“บอกฉันมาก่อนว่านี่คืออะไร?”
ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของหลินโม่อยู่ที่ที่ตรวจครรภ์ในมือฉินเสี่ยวหมาน
เขาคว้ามันมาแล้วก้มมอง
บนแท่งตรวจมีขีดสีแดงสดสองขีดปรากฏอยู่ชัดเจน!
ครืน!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ศีรษะของหลินโม่ก็อื้ออึงไปหมด
ฟ้าถล่มลงมาแล้ว!
“เอ๊ะ?”
ฉินเสี่ยวหมานรีบแย่งที่ตรวจครรภ์กลับไป ซ่อนไว้ด้านหลัง แล้วต่อว่าหลินโม่ “หลินโม่ นายแย่งของของฉันทำไม!”
“ถ้านายทำแบบนี้อีก ฉันจะโกรธแล้วนะ!”
“ของของเธอ?”
หลินโม่มองใบหน้าสะอาดบริสุทธิ์ของฉินเสี่ยวหมาน น้ำเสียงสั่นเครือ “งั้นเธอก็ยอมรับแล้วใช่ไหม?”
ตอนนี้เขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นเลย
คบกันมาหกปี
เพียงเพราะเธอบอกว่าแพ้ยาง จึงอยากเก็บครั้งแรกที่แท้จริงไว้จนถึงคืนแต่งงาน
เขาจึงไม่เคยล่วงเกินฉินเสี่ยวหมานแม้แต่นิดเดียว
แต่ใครจะคิด
ตอนนี้เธอกลับตั้งท้องลูกของผู้ชายคนอื่น!
“ฉัน...”
ฉินเสี่ยวหมานหลบตา ไม่กล้าตอบ
ท่าทีของเธอก็บอกคำตอบอยู่แล้ว
“เด็กในท้องเธอเป็นลูกใคร!”
หลินโม่สูดหายใจลึก ๆ พยายามข่มความโกรธเอาไว้
“เด็กงั้นเหรอ?”
ในตอนนั้นเอง
เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังมาจากทางห้องนอน
หลินโม่หันไปมอง
แล้วก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังติดกระดุมเสื้อ เดินเปิดประตูออกมา
และคนคนนั้น
กลับเป็นเจ้าจื่อเห่า เพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัยของเขากับฉินเสี่ยวหมาน ลูกเศรษฐีรุ่นที่สอง!
“หลินโม่ แกกล้าเรียกลูกของฉันว่าเด็กงั้นเหรอ? เบื่อชีวิตแล้วหรือไง เชื่อไหมว่าฉันจะทำให้แกพิการเดี๋ยวนี้!”
เจ้าจื่อเห่าร่างสูงใหญ่ กำยำล่ำสัน
ครอบครัวมีทั้งอำนาจและเงินทอง
สำหรับเขาแล้ว การจัดการหลินโม่เป็นเรื่องง่ายดาย
“พวกนาย...”
หลินโม่มองเจ้าจื่อเห่า แล้วหันไปมองฉินเสี่ยวหมาน
สมองของเขาขาวโพลนไปหมด
ผู้หญิงอย่างฉินเสี่ยวหมานแอบพาผู้ชายมานอนด้วยที่บ้าน ระหว่างที่เขาออกไปขับรถแทนตอนกลางคืน!
ดูจากผลบนที่ตรวจครรภ์ในมือฉินเสี่ยวหมานแล้ว
เรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!
“หลินโม่ แกนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ”
เจ้าจื่อเห่าใช้ไหล่กระแทกหลินโม่จนล้ม แล้วเดินเข้าไปโอบเอวฉินเสี่ยวหมานไว้ พลางหัวเราะเยาะ “เสี่ยวหมานคบกับแกมาตั้งหกปี แต่ยังบริสุทธิ์อยู่เลย”
“รู้ไหมว่าตอนฉันรู้ว่าเสี่ยวหมานยังไม่เคยมาก่อน ฉันตื่นเต้นขนาดไหน?”
“อ้อจริงสิ แกคงยังไม่เคยเห็นร่างกายของเสี่ยวหมานด้วยซ้ำใช่ไหม? ตอนนี้คุกเข่าลงเรียกฉันว่าพ่อสิ แล้วฉันจะใจดีให้แกดู ว่าตอนเสี่ยวหมานอยู่กับฉัน เธอมีความสุขขนาดไหน”
พูดจบ
เขาก็ยื่นมือไปลูบคลำฉินเสี่ยวหมานครั้งหนึ่ง
“น่ารำคาญจริง ๆ”
ฉินเสี่ยวหมานไม่ได้หลบ กลับขยับเข้าไปชิดเจ้าจื่อเห่ามากขึ้นเสียด้วยซ้ำ
เมื่อเรื่องแตกแล้ว
นางก็เลิกเสแสร้งทันที
ซบหน้าลงบนไหล่เจ้าจื่อเห่า แล้วพูดเสียงออดอ้อน “ฉันบอกแล้วไงว่าไอ้ไร้ประโยชน์นี่ทำงานขับรถแทน มีโอกาสกลับมาเมื่อไรก็ได้ แต่นายก็ยังจะมาทำกันที่นี่ให้ได้”
“ฮ่า ๆ!”
เจ้าจื่อเห่าหัวเราะเสียงดังสองครั้ง “แบบนี้ยิ่งตื่นเต้นกว่าไม่ใช่เหรอ!”
“เมื่อคืนเธอก็มีความสุขดีไม่ใช่หรือไง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ใบหน้าสวยของฉินเสี่ยวหมานก็แดงระเรื่อ เปี่ยมไปด้วยความเขินอาย
แต่พอหันไปมองหลินโม่ สีหน้าของนางก็เย็นชาลงทันที แววตายังเต็มไปด้วยความรังเกียจ “หลินโม่ ถึงขั้นนี้แล้ว ฉันก็ขี้เกียจเสแสร้งกับนายอีกต่อไป”
“ตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงของจื่อเห่าแล้ว ต่อไปอย่ามาตามตื๊อฉันอีก ฉันกลัวจื่อเห่าจะไม่พอใจ”
“เรียกจื่อเห่าอย่างนั้น จื่อเห่าอย่างนี้ ฟังดูสนิทสนมกันดีนะ”
หลินโม่ลุกขึ้นจากพื้น จ้องฉินเสี่ยวหมานแล้วตะโกนด้วยความโกรธ “ฉินเสี่ยวหมาน ทำแบบนี้เธอคิดว่าตัวเองคู่ควรกับฉันหรือไง!”
“ใครให้แกกล้าพูดกับเสี่ยวหมานแบบนั้น?”
เจ้าจื่อเห่าเตะเข้าที่อกหลินโม่อย่างแรงในทันใด
เตะเขากระเด็นออกไปทันที
ท้ายทอยกระแทกเข้ากับกำแพง เลือดไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กลายเป็นแอ่งเลือดบนพื้น
“พรวด...”
หลินโม่ไม่ทันตั้งตัว ถูกเตะเข้าอย่างจังจนทรุดลงกับพื้นและกระอักเลือดออกมา
ตอนนี้เขาขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย
สายตาก็พร่าเลือนลงทุกขณะ
ก่อนที่ทุกอย่างตรงหน้าจะจมลงสู่ความมืด
เขาได้ยินฉินเสี่ยวหมานกับเจ้าจื่อเห่าพูดคุยกันแผ่ว ๆ
“จื่อเห่า เลือดไหลเยอะขนาดนี้ เขาจะตายหรือเปล่า?”
“ก็แค่หมาข้างถนนตัวหนึ่ง ตายก็ตายไปสิ”
......