“ตรวจพบว่าเซลล์ขี้เกียจในร่างกายโฮสต์มีมากกว่า 99% ตรงตามเงื่อนไขพื้นฐานของการเกาะผู้หญิงกิน ต้องการผูกมัดหรือไม่?”
“เอาสิ เอาสิ ผูกมัดเลย ผูกเดี๋ยวนี้!”
เฟิงฮ่าวได้ยินเสียงนั้นก็ยอมรับโดยไม่ลังเล
ถ้าเป็นก่อนขึ้นปีสี่ เขาคงทำท่าลังเลคิดดูสักหน่อย แต่พอถึงปีสี่แล้ว ยังหาที่ฝึกงานไม่ได้ด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานประจำ หมดหวังสนิท ถามอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง
เมื่อระบบตกลงมาจากฟ้า เขาก็ตอบตกลงทันที
เฟิงฮ่าวไม่มีทั้งเส้นสาย ความสามารถ หรือเงินทอง เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยสองปีหลักสูตรปริญญาตรีธรรมดาที่รั้งท้ายของรุ่น นอกจากยังหนุ่มก็ไม่มีอะไรเลย
เขาไม่กลัวการเกาะผู้หญิงกิน กลัวแค่ว่าจะไม่มีใครให้เกาะ
ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเป็นผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ เฟิงฮ่าวรู้สึกว่าความซวยตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมา คงมีไว้เพื่อเตรียมรับโชคดีในวินาทีนี้
หลังจากเขาตอบตกลง ระบบกลับเงียบไปนาน เฟิงฮ่าวนึกว่าตัวเองหูแว่ว เสียงนั้นจึงดังขึ้นอีกครั้ง
“ผู้ชายที่จะเกาะผู้หญิงกินได้อย่างสมบูรณ์แบบต้องออกงานได้ ทำอาหารเป็น คุณสมบัติของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำสุด ขอแนะนำให้โฮสต์ตั้งใจเรียนรู้เพิ่มเติม วิชาบังคับมีดังต่อไปนี้: ทำอาหาร ออกกำลังกาย วาดรูป จัดดอกไม้ แต่งตัว จัดระเบียบ บัญชี การพยาบาล ดูแลเด็ก ร้องเพลง แต่งหน้า ภาษาต่างประเทศ...”
“พอ! พอเลย! นี่มันบ้าอะไรกัน?” เฟิงฮ่าวถามอย่างใจคอไม่ดี
ระบบเกาะผู้หญิงกินทำไมถึงมีอะไรแบบนี้ด้วย?
เฟิงฮ่าวรู้สึกเหมือนโดนหลอก
“ยิ่งเรียนรู้มาก ก็ยิ่งเกาะผู้หญิงกินได้อย่างมั่นใจ นอกจากนี้ยังมีวิชาเลือกอีก 353 รายการ ขอแนะนำให้โฮสต์เลือกเรียน อย่างน้อยต้องเรียนให้ได้ 219 รายการ โฮสต์จึงจะผ่านเกณฑ์พื้นฐาน ขอให้พยายามด้วย”
หา?
ถ้าฉันต้องทำเป็นตั้งเยอะขนาดนี้ แล้วจะไปเกาะผู้หญิงกินทำไม?
“เป็นไปไม่ได้ ฉันขอยกเลิกการผูกมัด เดี๋ยวนี้เลย” เฟิงฮ่าวตะโกน
“ไม่รองรับการยกเลิกด้วยตนเอง ต้องรอให้โฮสต์เสียชีวิตทางกายภาพจึงจะยกเลิกได้” ระบบตอบต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ขอให้โฮสต์ให้ความร่วมมือ ตั้งใจเป็นผู้ชายเกาะผู้หญิงกินที่ยอดเยี่ยม และตามหาคนที่จะเลี้ยงดูในฝันให้พบโดยเร็ว”
……
“ติ๊ด ๆ ๆ ติ๊ด ๆ ๆ ติ๊ด ๆ ๆ...”
“เฟิงฮ่าว เฟิงฮ่าว ปิดนาฬิกาปลุกซะ หนวกหูจะตาย”
เหล่าเซียวที่นอนเตียงฝั่งตรงข้ามโยนหนังสือเล่มหนึ่งใส่เขาจนตื่น
เขาลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง เห็นนาฬิกาปลุกในมือถือกำลังดัง บ้าเอ๊ย หกโมงเนี่ยนะ?
เขาไม่ได้ตื่นเช้าขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้ว
เขาหาวหลายครั้งกว่าจะปิดนาฬิกาปลุกได้
เสียงในหัวดังขึ้น “ตามคุณสมบัติของโฮสต์ ระบบได้จัดตารางเรียนที่เหมาะสมให้แล้ว ขอให้โฮสต์ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด”
เฟิงฮ่าวแทบคลั่ง เมื่อคืนเสียงนี้ร้องติ๊ด ๆ ไม่หยุด บอกว่าผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินได้อย่างสมบูรณ์แบบต้องมีตารางชีวิตที่ดี การอดนอนส่งผลเสียต่อร่างกาย เขาฝืนเล่นเกมจนถึงตีสองแล้วค่อยนอน ปกติเขาเล่นยันเช้าได้สบาย ๆ ยังไงวันนี้ก็ไม่มีเรียน
เพิ่งหกโมงก็ปลุกเขาแล้ว แบบนี้เรียกว่าเหมาะสมตรงไหนกัน???
เขาหลับตาคิดจะนอนต่อ แต่ถึงหลับตาก็ยังมองเห็นแถบเวลาอยู่บนหน้าผาก
6:00-6:30 ล้างหน้าแปรงฟัน ดื่มน้ำผึ้งหนึ่งแก้ว (ลำไส้แข็งแรง อารมณ์ดีได้ทั้งวัน)
แถบเวลายังกะพริบไม่หยุด ต่อให้หลับตา เขาก็ยังรู้สึกว่ามันกะพริบจนปวดหัว
นอนไม่หลับอยู่ดี เขาจึงลุกจากเตียง
เสียงตอนลุกดังไปหน่อย เลยโดนต้าเฉียวที่เตียงข้าง ๆ ปาหมอนใส่อีกใบ “เฟิงฮ่าว แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย!!”
เขาเองก็รู้สึกว่าตัวเองคงบ้าไปแล้ว
เขาถือกะละมัง ผ้าขนหนู และแปรงสีฟัน เดินไปล้างหน้าแปรงฟันเหมือนวิญญาณเร่ร่อน มหาวิทยาลัยเฮงซวยของพวกเขามีห้องน้ำกับห้องสุขาใช้รวมกัน
ตอนนี้ประตูหอพักห้องอื่นยังปิดสนิท เงียบกริบ
ใช้น้ำเย็นล้างหน้า แค่สองนาทีก็เสร็จ
ส่วนน้ำผึ้งน่ะหรือ หอพักชายจะมีของแบบนั้นได้ยังไง
แต่ตัวหนังสือไม่กี่ตัวตรงหน้ากะพริบไม่หยุด เหมือนจุดแดงแจ้งเตือนข้อความในวีแชต ถ้าไม่กดให้หายก็รู้สึกคันไม้คันมือ
พอนึกขึ้นได้ว่าปีก่อนเคยไปปิ้งย่างกับหอพักหญิง เหมือนจะซื้อน้ำผึ้งมา ยังเหลืออยู่นิดหน่อย ไม่รู้ว่าเอาไปไว้ไหน
เฟิงฮ่าวมุดลงไปค้นใต้เตียงอยู่พักหนึ่ง พร้อมกับได้ยินคำว่า “บ้าไปแล้ว” เพิ่มมาอีกหลายคำ ในที่สุดก็เจอโหลน้ำผึ้งที่ระเหยไปจนเหลือก้นโหล แถมยังอยู่ท่ามกลางกองรองเท้าอีกต่างหาก...
เขาหยิบโหลไปล้างที่ห้องน้ำ จากนั้นเปิดฝา ดมดูแล้วยังไม่บูด
ตักน้ำผึ้งพูน ๆ หนึ่งช้อนใส่แก้วน้ำ ดึงน้ำร้อนจากกระติกของเหล่าเซียวมาเติมนิดหน่อย คน ๆ ให้เข้ากัน ในที่สุดก็ได้น้ำผึ้งหนึ่งแก้วดื่ม
ตอนนี้ตัวหนังสือแถวนั้นบนหน้าผากก็หายไปเสียที
เฟิงฮ่าวรู้สึกสบายตัวขึ้นมาทันที
……จากนั้นก็มีตัวหนังสืออีกแถวเด้งขึ้นมา:
6:30-7:00 วิ่งออกกำลังกาย (ร่างกายที่แข็งแรงช่วยให้สมองปลอดโปร่ง กระตุ้นความมุ่งมั่น และรักษาสภาพจิตใจให้กระตือรือร้น)
เฟิงฮ่าว:……
อุตส่าห์ทนจนขึ้นปีสี่ ไม่ต้องเข้าแถวออกกำลังกายตอนเช้าแล้ว ยังจะให้ไปวิ่งอีกเหรอ?
เขากระโดดโลดเต้นอย่างหัวเสีย
แล้วก็ได้หนังสือ เสื้อผ้า และถุงเท้าที่เพื่อนร่วมห้องปาใส่มาเป็นของแถม สุดท้ายจึงได้แต่เดินออกจากหอไปอย่างหงอย ๆ
ทันทีที่ก้าวพ้นตึกหอพัก อากาศเย็นจำนวนมากก็พุ่งเข้าจมูก ทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้นในพริบตา
เดินไปได้สองก้าว เขาก็รู้สึกว่าการตื่นเช้าก็ไม่ได้แย่เหมือนกัน ราวกับมีสักวันหนึ่งในชีวิตที่เขาได้เวลาเพิ่มจากคนอื่นครึ่งวัน
ปีนี้เขาอายุ 21 ปี หน้าตาธรรมดา สูง 173 เซนติเมตร ใส่แผ่นเสริมส้นสองชั้นก็พอจะอ้างว่าตัวเองสูง 180 ได้
รอบตัวไม่มีใครอยู่เลย เขาค่อย ๆ วิ่งไปสองก้าว รู้สึกสดชื่นดี จึงวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ ยิ่งวิ่งก็ยิ่งเร็ว
ตึกเรียน ตึกหอพัก สนามบาสเกตบอล ต่างถอยห่างออกไปจากโลกของเขาไม่หยุด
ลมมีกลิ่นด้วย แถมยังหอมกว่าปกติ ทั้งเย็นสดชื่นและช่วยให้ตื่นตัว
เขาวิ่งไปก็เหนื่อยขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายอยากหยุดแล้ว แต่สมองไม่ยอม หัวใจยังคงพาเขาวิ่งต่อ
นิสัยการใช้ชีวิตที่ผ่านมาแย่มาก ตั้งแต่ปิดเทอมฤดูหนาวตอนปีสามแล้วหาที่ฝึกงานไม่ได้ เขาก็เริ่มปล่อยตัว ปกติเอาแต่หลบอยู่ในหอเล่นเกม เล่นยันสว่างบ่อย ๆ
ในชั่วขณะนี้ ขณะกำลังวิ่ง สมองที่เคยนิ่งสนิทเหมือนน้ำนิ่ง ๆ ก็เริ่มมีชีวิตขึ้นมานิดหนึ่ง
พรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อยดีกว่า ไม่เล่นเกมแล้ว เลิกเล่นเกม กลับไปจะลบเกมราชาและเกมกินไก่ทิ้งให้หมด แล้วออกไปหางาน ส่งประวัติสมัครงาน ยังไงก็คงหาอะไรทำได้สักอย่าง
พอคิดแบบนี้ไปพลางวิ่งไปพลาง ก็รู้สึกไม่ทรมานเท่าไรแล้ว
ตอนนั้นเอง เสียงในหัวก็ดังขึ้นกะทันหัน “ตรวจพบหญิงโสดระดับทองคำแท้ 24 เค อยู่ห่างจากโฮสต์ 500 เมตร มีทรัพย์สินสุทธิ 16.19 ล้าน ความรู้กว้างขวาง ได้ 86 คะแนน หน้าตาสูงกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย ได้ 78 คะแนน ขอให้โฮสต์แสดงความสามารถอย่างเต็มที่ สู้ ๆ นะ!”
เฟิงฮ่าว:!!!
ระบบเฮงซวยนี่มีของแฮะ
เขาที่กำลังจะวิ่งจนหมดแรงพลันมีพลังขึ้นมา เงินตั้งสิบกว่าล้าน แถมฉลาดอีก จะสนหน้าตาไปทำไม ได้ 50 คะแนนเขาก็เอาแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง 78 คะแนน
ชั่วพริบตานั้น เขารู้สึกเหมือนมีพลังยอดมนุษย์สิงสู่ วิ่งสุดแรงเกิด!
เขาพุ่งตรงไปข้างหน้า แล้วก็เห็นใครบางคนเดินสวนมา ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ...
เป็นคนสวมชุดกีฬาสีขาว ใส่แว่นขอบทอง แถมยังห้อยสายคล้องกันแว่นหล่นสีทอง เดินโงนเงนช้า ๆ อย่างอ้อยอิ่ง...คุณยายคนหนึ่ง
คุณยายเห็นนักศึกษาวิ่งตรงเข้ามา จึงหยุดแล้วทักทาย “อ้าว นั่นเสี่ยวเฟิงไม่ใช่เหรอ หนุ่ม ๆ ยังตื่นเช้ามาวิ่งได้ด้วย เก่งนี่!”
“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เหลียว ผมแค่วิ่งเล่นนิดหน่อยครับ” เฟิงฮ่าวตอบอย่างมึนงง
ศาสตราจารย์เหลียวเป็นอาจารย์ของมหาวิทยาลัยชิงเป่ย เกษียณแล้วแต่ทางมหาวิทยาลัยเชิญกลับมาสอนแคลคูลัสให้พวกเขา คุณยายคนนี้เข้มงวดเป็นพิเศษ แต่งตัวประณีตมาก เฟิงฮ่าวถูกจดจำได้เพราะเคยสอบแก้ตัวถึงสองครั้ง
พอศาสตราจารย์เหลียวเดินจากไป เฟิงฮ่าวก็ถามขึ้น “อธิบายให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”
“เหลียวฟางฮวา ทรัพย์สินสุทธิ 16.19 ล้าน ความรู้กว้างขวาง ได้ 86 คะแนน หน้าตาสูงกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย ได้ 78 คะแนน อายุ 69 ปี สามีจากไปแล้ว 7 ปี สุขภาพแข็งแรง รู้จักดูแลสุขภาพเป็นอย่างดี อย่างน้อยยังมีชีวิตอยู่ได้อีก 32 ปี ถ้าใช้ชีวิตตามตารางเดิมของโฮสต์ โฮสต์จะอยู่ได้มากที่สุดอีก 29 ปี เธอจะได้อยู่ส่งโฮสต์ก่อน”
เฟิงฮ่าว:……???
……
……