“เจอตัวแล้ว”
โฮชิโนะ เช่อ ย่อตัวลงข้างผืนทราย แล้วยื่นมือไปแตะรอยเท้าขนาดมหึมาตรงหน้า
ทรายร้อนระอุ พอลมพัด ทรายละเอียดก็ไหลลอดซอกนิ้วลงไป
รอยเท้านี้ใหญ่กว่าของดอนแฟนทั่วไปมาก ขอบรอยถูกลมกัดเซาะไปส่วนหนึ่ง แต่ยังเห็นได้ว่าตอนเหยียบลงมานั้นออกแรงมากแค่ไหน หินหลายก้อนข้าง ๆ แตกกระจาย เศษหินถูกลากยาวออกไปไกลกว่าสิบเมตร
โฮชิโนะ เช่อ ปัดทรายออกจากมือ ก่อนเงยหน้ามองเข้าไปในพายุทราย
ที่นี่คือทะเลทรายฮกฮกในภูมิภาคพัลเดีย ซาบุเนะโกะป่าซ่อนตัวอยู่ไกลออกไป เมกกะโครกสองสามตัวโผล่หัวขึ้นมาจากหลังเนินทราย พอเห็นอาชาเพลิงผีที่ยืนอยู่ข้างเขา พวกมันก็รีบหดหัวกลับไป
อาชาเพลิงผียืนอยู่ข้างโฮชิโนะ เช่อ เปลวไฟสีน้ำเงินอมม่วงลุกโชนแนบไปตามท่อนแขน มันไม่ส่งเสียง เพียงจ้องผืนทรายสีเหลืองที่ถูกลมพัดหมุนอยู่ไกล ๆ
“นายก็รู้สึกว่ามันแปลกใช่ไหม?”
โฮชิโนะ เช่อลุกขึ้นยืน แล้วดึงสายกระเป๋าขึ้นพาดไหล่
“นักเรียนของสถาบันส้มพวกนั้นให้ข้อมูลแม่นใช้ได้เลยนะ เหมือนดอนแฟน ตัวใหญ่ผิดปกติ แถมยังพุ่งชนจนกำแพงหินแตกได้ทั้งที่อยู่ในพายุทราย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเป็นประกายขึ้นมา
“ถ้าเป็นเขี้ยวยักษ์จริง ๆ ทริปนี้ก็ไม่เสียเที่ยวแล้ว”
อาชาเพลิงผีส่งเสียงขานรับต่ำ ๆ
โฮชิโนะ เช่อกำลังจะเดินหน้าต่อ จู่ ๆ โทรศัพท์โรโตมในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา
“โรโต!”
โทรศัพท์ลอยออกมาเอง หน้าจอสว่างวาบ
สายเรียกเข้า: ยาโตะ
โฮชิโนะ เช่อหยุดเดิน
เขามองหน้าจอเงียบ ๆ อยู่สองวินาที ก่อนกดรับสาย
“แชมป์ยาโตะ หวังว่าคงไม่ได้จะบอกผมว่าลีกจะเรียกประชุมอีกนะ”
ปลายสายเงียบสงัด
เสียงของยาโตะยังคงราบเรียบเหมือนเคย
“โฮชิโนะ ตอนนี้นายอยู่ทะเลทรายฮกฮกเหรอ?”
โฮชิโนะ เช่อก้มมองทรายใต้เท้า
“อืม มาหาอะไรนิดหน่อย”
“เขี้ยวยักษ์เหรอ?”
โฮชิโนะ เช่อเลิกคิ้ว
“คุณรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
“มีนักเรียนจากสถาบันส้มส่งข่าวให้ครู แล้วครูก็ส่งต่อให้ลีก” ยาโตะพูดเนิบ ๆ “นายก็น่าจะรู้ว่าช่วงนี้ลีกกำลังจับตารายงานความผิดปกติในทะเลทรายฮกฮกอยู่”
โฮชิโนะ เช่อจิ๊ปาก
“โทรมาหาผมแบบนี้ จะให้ผมสืบต่อ หรือว่า...”
“กลับมาก่อน มีเรื่องอยากไหว้วาน”
โฮชิโนะ เช่อหันไปมองเข้าไปในพายุทราย
เมื่อครู่ตรงนั้นยังเงียบอยู่ แต่ตอนนี้กลับมีเสียงกระแทกทุ้มหนักดังขึ้น
เนินทรายสั่นไหวเบา ๆ
อาชาเพลิงผีก้าวไปข้างหน้าทันที เปลวไฟบนแขนลุกสูงขึ้น
โฮชิโนะ เช่อไม่ขยับ
เขาจ้องไปไกลอยู่หลายวินาที ก่อนพูดกับคนปลายสาย
“แชมป์ยาโตะ ผมอาจอยู่ห่างจากเป้าหมายแค่ไม่กี่ร้อยเมตรเองนะ”
“ฉันรู้”
“แล้วทำไมยังเรียกผมกลับ?”
“เพราะมีเรื่องหนึ่งที่ต้องให้นายไปจัดการด้วยตัวเอง”
พอโฮชิโนะ เช่อได้ยินคำว่า “ด้วยตัวเอง” สีหน้าก็เริ่มไม่สู้ดี
เขารู้ไส้รู้พุงวิธีพูดของลีกดีเกินไป
เรื่องธรรมดาก็มอบให้เจ้าหน้าที่จัดการ
เรื่องยุ่งยากหน่อยก็โยนให้หัวหน้ายิม
ถ้าถึงขั้นต้อง “ไปจัดการด้วยตัวเอง” ส่วนใหญ่ก็หนีไม่พ้นเทรนเนอร์ระดับแชมป์
โฮชิโนะ เช่อถอนหายใจ
“ถ้าผมแกล้งทำเป็นไม่มีสัญญาณตอนนี้ ยังทันไหม?”
ยาโตะตอบอย่างใจเย็น
“โทรศัพท์โรโตมของนายขึ้นว่าสัญญาณเต็ม”
โทรศัพท์โรโตมที่ลอยอยู่ข้าง ๆ ส่ายไปมา
“โรโต!”
โฮชิโนะ เช่อเหลือบมองมัน
“ขยันจังนะ”
โทรศัพท์โรโตมรีบบินหนีออกไปครึ่งเมตรทันที
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากปลายสาย
“กลับมาเถอะ ฉันรอนายอยู่ที่ศูนย์ลีก”
สายถูกตัดไป
โฮชิโนะ เช่อเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า แล้วก้มมองรอยเท้าขนาดมหึมานั้น
เงาดำสายหนึ่งวูบผ่านพายุทรายอีกครั้ง
ไกลเกินไปจนมองไม่ชัด
แต่ด้วยรูปร่างแบบนั้น ต้องไม่ใช่โปเกมอนธรรมดาแน่
โฮชิโนะ เช่อแตะปีกหมวก
“ปล่อยแกไปก่อนก็ได้”
อาชาเพลิงผีหันมามองเขา
โฮชิโนะ เช่อหยิบบอลโปเกมอนออกมา เรียกกาบูเรียสที่เพิ่งโผล่พ้นผืนทรายอยู่ไกล ๆ กลับเข้าไป
“ไปกันเถอะ กลับศูนย์ลีกก่อน”
อาชาเพลิงผีพยักหน้า
ทั้งคู่เพิ่งหันหลังให้ จู่ ๆ พายุทรายด้านหลังก็ยุบตัวลงอย่างแรง
เสียงคำรามต่ำดังลอดผ่านสายลมและเม็ดทรายมา
โฮชิโนะ เช่อชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้หันกลับไป
……
ศูนย์ลีกพัลเดีย
ตอนโฮชิโนะ เช่อผลักประตูห้องประชุมเข้าไป ยาโตะก็นั่งรออยู่ข้างในแล้ว
บนโต๊ะมีเอกสารชุดหนึ่งวางอยู่
ด้านนอกเป็นซองผนึกสีเทาขาว ตรงรอยปิดผนึกประทับตราสองดวงของลีกพัลเดียและสถาบันส้ม
เอกสารระดับนี้ โฮชิโนะ เช่อเคยเห็นแค่ในเอกสารที่เกี่ยวข้องกับโซนศูนย์เท่านั้น
เขาลากเก้าอี้ออกมานั่ง สายตาจับอยู่ที่ซองผนึก
“บอกมาเถอะ เรื่องอะไร?”
ยาโตะเลื่อนเอกสารมาตรงหน้าเขา
“เอกสารฉบับนี้ต้องส่งไปยังสถาบันวิจัยโอคิโดะในภูมิภาคคันโต”
โฮชิโนะ เช่อเพิ่งยกแก้วน้ำขึ้นมา ก็ชะงักมือค้าง
“คันโต?”
“ใช่”
“เรียกผมกลับจากทะเลทรายฮกฮกก็เพื่อให้เอาเอกสารไปส่งเนี่ยนะ?”
“นี่ไม่ใช่เอกสารธรรมดา”
โฮชิโนะ เช่อก้มมองซองผนึก
“ผมแกะดูได้ไหม?”
“ไม่ได้”
“งั้นถามได้ไหม?”
“ได้”
“แล้วคุณจะบอกไหม?”
“แล้วแต่สถานการณ์”
โฮชิโนะ เช่อวางแก้วน้ำ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“แชมป์ยาโตะ ทำไมคุณถึงเหมือนอธิการบดีขึ้นทุกวันเลยนะ”
ยาโตะไม่ได้รับมุกนั้น
เธอมองโฮชิโนะ เช่อ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“ช่วงนี้ลีกคันโตกำลังจัดทำรายชื่อความร่วมมือด้านการวิจัยระหว่างภูมิภาคขึ้นใหม่ ด็อกเตอร์โอคิโดะอยากศึกษาบันทึกระบบนิเวศของพัลเดียในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะข้อมูลเรื่องปรากฏการณ์เทราสตัล เหตุการณ์โปเกมอนเจ้าถิ่น และงานวิจัยร่วมกับสถาบัน”
พอได้ยินถึงตรงนี้ แววตาของโฮชิโนะ เช่อก็ไหววูบ
“รวมโซนศูนย์ด้วยเหรอ?”
ยาโตะไม่ได้ตอบทันที
ห้องประชุมเงียบลง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงพูดว่า
“มีข้อมูลรอบนอกอยู่ส่วนหนึ่ง”
นิ้วของโฮชิโนะ เช่อเคาะโต๊ะเบา ๆ
“เพราะงั้นที่ให้ผมไปส่งก็เพราะผมรู้เรื่องพวกนี้ดีที่สุด?”
“นั่นเป็นเหตุผลข้อหนึ่ง”
“แล้วอีกข้อ?”
ยาโตะมองเขา
“นายควรออกไปเดินทางบ้าง”
โฮชิโนะ เช่อยิ้ม
“ทุกวันผมก็อยู่ข้างนอกอยู่แล้ว”
“แบบนายเรียกวิ่งไล่ตามรายงานความผิดปกติต่างหาก”
โฮชิโนะ เช่อไม่เถียง
ช่วงนี้เขาพยายามหาทางเข้าใกล้โซนศูนย์อยู่จริง ๆ
เบาะแสเรื่องเขี้ยวยักษ์ในทะเลทรายฮกฮกก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น
สามปีก่อน เขาข้ามมิติมายังโลกใบนี้
ตอนนั้นเขายังเป็นนักเรียนธรรมดาที่เพิ่งเข้าเรียนในสถาบันส้ม และมีแค่คาร์โบหนึ่งตัวอยู่ข้างกาย
ไม่มีใครคิดว่าเขาจะไปได้ไกล
จุดเริ่มต้นของเขาธรรมดาเกินไป
ไม่มีภูมิหลังตระกูล ไม่มีคำแนะนำจากลีก
สิ่งเดียวที่เขามีมากกว่าคนอื่นคือ ก่อนข้ามมิติมาเขาเคยเล่นเกม และรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ใต้ผืนดินพัลเดียแห่งนี้
ยิม โปเกมอนเจ้าถิ่น แก๊งดาวตก ปรากฏการณ์เทราสตัล โซนศูนย์
ขณะที่คนอื่นยังค่อย ๆ คลำหาคำตอบ เขาก็รู้ทิศทางคร่าว ๆ ล่วงหน้าแล้ว
อาศัยประสบการณ์เหล่านั้น บวกกับชัยชนะที่คาร์โบคอยสู้เคียงข้างมาตลอด เขาใช้เวลาแค่สามปีก็ไต่จากนักเรียนสถาบันส้มขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของลีก
คาร์โบวิวัฒนาการเป็นอาชาเพลิงผี
กาบูริที่จับได้ก็วิวัฒนาการเป็นกาบูเรียส
ริโอลูกลายเป็นลูคาริโอ
การ์ดีวิวัฒนาการเป็นวินดี
โคมตะวันตกวิวัฒนาการต่อเนื่องจนกลายเป็นแม่ทัพคิซามะ
ส่วนดราเมชาก็เติบโตเป็นโดราแพลต์
ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย เขาเอาชนะยาโตะที่สำนักงานใหญ่ของลีก และได้รับสถานะเทรนเนอร์ระดับแชมป์
แต่เขาไม่ได้รับตำแหน่งแชมป์สูงสุด
งานนั่งโต๊ะทำงานจัดการเอกสารน่ะ เขาไม่อยากแตะต้องแม้แต่วันเดียว
ยาโตะเองก็ไม่ได้บังคับ
เพราะงั้นตอนนี้ คนพัลเดียจำนวนมากรู้แค่ว่าลีกมีเทรนเนอร์ระดับแชมป์อายุน้อยเพิ่มมาอีกคน แต่แทบไม่มีใครเคยเห็นเขาปรากฏตัวในงานทางการจริง ๆ
สิ่งที่โฮชิโนะ เช่อสนใจมาตลอดคือโซนศูนย์
ที่นั่นต่างหากคือแก่นลึกที่สุดของพัลเดีย
ยาโตะแตะเอกสารเบา ๆ
“คนที่คันโตรู้จักนายมีไม่มาก มีแค่ด็อกเตอร์โอคิโดะกับผู้บริหารระดับสูงของลีกที่รู้จัก หัวหน้ายิมกับนักวิจัยส่วนใหญ่รู้แค่ว่าพัลเดียมีเทรนเนอร์ระดับแชมป์คนใหม่ แต่ไม่รู้ชื่อหรือหน้าตา”
โฮชิโนะ เช่อเงยหน้าขึ้น
“งั้นพอผมไปถึงก็ไม่ต้องโดนล้อมถามนู่นถามนี่ใช่ไหม?”
“ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามปกติก็ไม่”
“แบบนั้นก็ดี”
ยาโตะพูดต่อ
“คราวนี้ที่นายไป ฉากหน้าคือเอาเอกสารไปส่ง แต่ที่จริงฉันหวังให้นายเป็นสะพานเชื่อมด่านแรกระหว่างพัลเดียกับคันโต”
โฮชิโนะ เช่อฟังจบก็อดมองเธอไม่ได้
“แน่ใจนะว่าเลือกผมเหมาะแล้ว?”
“ทำไมถึงไม่เหมาะ?”
“ผมไม่ค่อยเก่งพูดจาสุภาพเอาใจคน”
ยาโตะตอบอย่างราบเรียบ “ทางคันโตมีด็อกเตอร์โอคิโดะอยู่แล้ว ไม่ต้องให้นายพูดเอาใจใครมากมาย แค่ทำให้คนทางนั้นรู้ว่าแชมป์คนใหม่ของพัลเดียเป็นใครก็พอ”
โฮชิโนะ เช่อครุ่นคิด
ก็จริงอย่างที่ว่า
เขาคุ้นเคยกับด็อกเตอร์โอคิโดะ
พูดให้ถูกคือ คุ้นเคยก่อนจะข้ามมิติมาต่างหาก
ภูมิภาคคันโต
สถาบันวิจัยโอคิโดะ
เมืองมาซาระ
สถานที่ที่ซาโตชิออกเดินทาง
ทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นสุดคลาสสิกที่สุดของโลกโปเกมอน
เพียงแต่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้ไปที่นั่นในฐานะเทรนเนอร์ระดับแชมป์ของพัลเดีย
ยิ่งไม่คิดว่าเหตุผลที่ไปจะเป็นการส่งเอกสาร
“ก็ได้ ผมตกลง”
โฮชิโนะ เช่อยื่นมือไปหยิบเอกสาร
“แต่ผมมีเงื่อนไข”
ยาโตะมองเขา
“ว่ามา”
“หลังผมกลับมา ช่วยยื่นเรื่องขอใบอนุญาตสำรวจพื้นที่รอบนอกของโซนศูนย์ให้ผมหน่อย”
ดูเหมือนยาโตะจะเดาไว้ก่อนแล้ว
“ขอใบอนุญาตสำรวจพื้นที่รอบนอกได้”
โฮชิโนะ เช่อกำลังจะพูด ยาโตะก็เสริมขึ้นมาก่อน
“แต่พื้นที่ชั้นในไม่ได้”
โฮชิโนะ เช่อจิ๊ปาก
“ผมยังไม่ได้พูดถึงชั้นในเลยนะ”
“เดี๋ยวนายก็พูด”
“คุณยาโตะ คุณมีอคติกับผมอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”
“ฉันว่าไม่ได้มีปัญหาอะไรนะ”
โฮชิโนะ เช่อเงียบไปสองสามวินาที ก่อนยัดเอกสารลงในช่องด้านในของกระเป๋าเป้
“ก็ได้ พื้นที่รอบนอกก็รอบนอก”
ยาโตะเตือนเขา
“ห้ามให้เอกสารห่างตัว”
“รู้แล้ว”
“พอถึงคันโตให้ไปสถาบันวิจัยโอคิโดะก่อน”
โฮชิโนะ เช่อเพิ่งลุกขึ้นยืน พอได้ยินประโยคนี้ก็กลับลงไปนั่งอีกครั้ง
“คุณเข้าใจผมผิดอะไรหรือเปล่า?”
ยาโตะมองเขา
โฮชิโนะ เช่อก็มองเธอกลับ
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็เป็นฝ่ายหลบตาก่อน
“ก็ได้ ผมจะพยายามแล้วกัน”
ยาโตะส่งบัตรผ่านอิเล็กทรอนิกส์ให้โทรศัพท์โรโตมของเขา
“จองตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว ออกเดินทางคืนนี้”
“รีบขนาดนั้นเลย?”
“พรุ่งนี้ทางคันโตมีประชุมวิจัย ด็อกเตอร์โอคิโดะอยากได้เอกสารก่อนเริ่มประชุม”
โฮชิโนะ เช่อเหลือบมองข้อมูลเที่ยวบินบนโทรศัพท์
สองทุ่มสี่สิบนาที
บินตรงจากพัลเดียไปคันโต
เขาก้มคำนวณเวลา
“โอเค”
ตอนเดินไปถึงประตู ยาโตะก็เรียกเขาไว้กะทันหัน
“โฮชิโนะ”
โฮชิโนะ เช่อหันกลับมา
ยาโตะนั่งอยู่หลังโต๊ะ สีหน้าผ่อนคลายกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย
“คันโตไม่เหมือนพัลเดีย สไตล์เทรนเนอร์ที่นั่นค่อนข้างดั้งเดิม ระบบยิมก็เก่าแก่กว่า แถมได้ยินว่ายังมีกลุ่มอิทธิพลใต้ดินที่ทำเรื่องผิดกฎหมายด้วย พอไปถึงแล้วก็ระวังตัวหน่อย”
โฮชิโนะ เช่อยิ้ม
“อะไรครับ ยังไม่ไว้ใจผมอีกเหรอ?”
ยาโตะไม่ได้ตอบ
โฮชิโนะ เช่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำมาตลอดสามปี แล้วกระแอมหนึ่งที
“เข้าใจแล้ว ๆ ผมจะระวัง”
เขาผลักประตูออกไป
อาชาเพลิงผีเดินตามอยู่ข้างกาย
เพิ่งออกจากศูนย์ลีก โทรศัพท์โรโตมก็เด้งแจ้งเตือนเที่ยวบินขึ้นมาเอง
โฮชิโนะ เช่อมองคำว่าคันโตบนหน้าจอ จู่ ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เมืองมาซาระ
สถาบันวิจัยโอคิโดะ
ยิมทั้งแปด
ที่ราบสูงเซกิเอะ
เขาคุ้นเคยกับทุกชื่อ
เพียงแต่ก่อนหน้านี้เคยเห็นพวกมันอยู่ในจอเท่านั้น
ตอนนี้เขากำลังจะไปที่นั่นด้วยตัวเองแล้ว
ค่ำวันนั้น เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
โฮชิโนะ เช่อนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
เขาไม่ได้ปล่อยโปเกมอนออกมา
อาชาเพลิงผี กาบูเรียส ลูคาริโอ วินดี แม่ทัพคิซามะ และโดราแพลต์ ต่างก็อยู่ในบอลโปเกมอนอย่างเงียบ ๆ
เอกสารที่ปิดผนึกถูกเก็บไว้ด้านในสุดของกระเป๋าสะพายที่ติดตัวเขา
โทรศัพท์โรโตมนอนอยู่บนโต๊ะพับเล็ก ๆ หน้าจอสว่างขึ้นชั่วครู่ ก่อนดับลงเอง
โฮชิโนะ เช่อพิงเบาะ หลับตาพักผ่อน
ตอนแรกเขายังคิดถึงรอยเท้าในทะเลทรายฮกฮก
เจ้าตัวนั้นมีโอกาสสูงว่าจะเป็นเขี้ยวยักษ์
น่าเสียดายที่ยาโตะโทรมาตาม จนเขาถูกลากกลับจากทะเลทรายเสียก่อน
คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วไม่ได้
“ใบอนุญาตสำรวจพื้นที่รอบนอกของโซนศูนย์”
เขาพึมพำออกมาเบา ๆ
เพื่อสิ่งนี้ ทริปคันโตครั้งนี้ก็ไม่ถือว่าขาดทุน
เครื่องบินบินอยู่เป็นเวลานาน
ด้านนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากยามโพล้เพล้เป็นกลางคืน แล้วค่อย ๆ เริ่มมีแสงสว่างขึ้นมาจากความมืด
ตอนเสียงประกาศดังขึ้น โฮชิโนะ เช่อเพิ่งลืมตาตื่น
“เรียนผู้โดยสารทุกท่าน เครื่องบินกำลังจะเข้าสู่น่านฟ้าภูมิภาคคันโต กรุณาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย...”
คันโต
โฮชิโนะ เช่อหันไปมองนอกหน้าต่าง
ใต้ชั้นเมฆ แนวชายฝั่งที่ไม่คุ้นเคยค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
จังหวะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา
【ตรวจพบว่าโฮสต์เดินทางถึงภูมิภาคคันโตแล้ว】
แววตาของโฮชิโนะ เช่อชะงักไป
เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อย
【ระบบโปเกมอนสำหรับมือใหม่กำลังเปิดใช้งาน】
【เปิดใช้งานสำเร็จ】
【กำลังตรวจสอบ...】
【ตรวจสอบเสร็จสิ้น】
【ตรวจพบเทรนเนอร์มือใหม่】
โฮชิโนะ เช่อ: “?”
เขาก้มมองบอลโปเกมอนทั้งหกลูกตรงเอว
อาชาเพลิงผี
กาบูเรียส
ลูคาริโอ
วินดี
แม่ทัพคิซามะ
โดราแพลต์
มือใหม่?
ระบบนี่สายตาไม่ค่อยดีแล้วมั้ง
ระบบไม่สนใจความเงียบของเขาเลย ข้อความแจ้งเตือนยังเด้งขึ้นมาต่อ
【ภารกิจหลักสำหรับมือใหม่ 1: ท้าทายยิมทั้งแปดแห่งในคันโต และรวบรวมตราสัญลักษณ์ให้ครบแปดชิ้น】
【ภารกิจหลักสำหรับมือใหม่ 2: เข้าร่วมการแข่งชิงแชมป์เซกิเอะ และคว้าแชมป์ให้ได้】
【ภารกิจขั้นต่อไปสำหรับมือใหม่: ท้าทายจตุรเทพคันโต】
【ภารกิจสูงสุด: ขึ้นเป็นแชมป์ลีกคันโต】
โฮชิโนะ เช่อจ้องแผงหน้าต่างสีฟ้าที่มีเพียงเขามองเห็นอยู่นาน โดยไม่พูดอะไรสักคำ
เขาแค่มาคันโตเพื่อส่งเอกสาร
แต่ผลคือพอเครื่องบินเข้าสู่น่านฟ้าคันโต ระบบก็สั่งให้เขาเริ่มต้นใหม่จากการเป็นเทรนเนอร์มือใหม่
เขายกมือขึ้นนวดขมับ
“ถ้าผมบอกว่ามาผิดเรื่องผิดราวตอนนี้ ยังทันไหม?”
ผู้โดยสารข้าง ๆ หลับสนิท ไม่ได้ยินอะไร
โทรศัพท์โรโตมกลับสว่างวาบขึ้นมา
“โรโต?”
โฮชิโนะ เช่อโบกมือส่งสัญญาณให้มันเงียบไว้
ตอนแรกเขาตั้งใจจะปิดหน้าต่างระบบไปเลย
แต่ในวินาทีถัดมา รางวัลภารกิจก็เด้งขึ้นมา
【ท้าทายยิมทั้งแปดแห่งในคันโตสำเร็จ】
【รางวัล: กุญแจวิวัฒนาการเมก้า】
มือของโฮชิโนะ เช่อชะงักค้าง
【คว้าแชมป์การแข่งชิงแชมป์เซกิเอะ】
【รางวัล: ชุดของขวัญหินวิวัฒนาการเมก้าแบบเลือกเอง】
แววตาของเขาเปลี่ยนไป
ลูคาริโอ
กาบูเรียส
ถึงอาชาเพลิงผีจะวิวัฒนาการเมก้าไม่ได้ แต่ในทีมก็ยังมีโปเกมอนที่ใช้ประโยชน์จากระบบเมก้าได้มากกว่าหนึ่งตัว
แค่รางวัลนี้ก็มากพอให้เขาหันมาสนใจแล้ว
แต่ระบบยังคงแสดงข้อความต่อ
【เอาชนะจตุรเทพคันโต】
【รางวัล: เบาะแสเกี่ยวกับโปเกมอนในตำนาน】
โฮชิโนะ เช่อหายใจแผ่วลงเล็กน้อย
จนกระทั่งรางวัลบรรทัดสุดท้ายปรากฏขึ้น
【ขึ้นเป็นแชมป์ลีกคันโต】
【รางวัล: ???】
โฮชิโนะ เช่อนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะ
เครื่องบินทะลุผ่านชั้นเมฆ แสงอาทิตย์สาดเข้ามาในห้องโดยสาร
เสียงพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินยังคงดังอยู่ในระบบประกาศ
“ขอต้อนรับทุกท่านสู่ภูมิภาคคันโต”
แต่โฮชิโนะ เช่อยังคงจ้องอักษรไม่กี่ตัวสุดท้ายบนหน้าจอ
โซนศูนย์
เบาะแสสิทธิ์เข้าถึงพื้นที่ชั้นใน
ตอนแรกเขาคิดว่าทริปคันโตครั้งนี้มีไว้แค่เอาเอกสารไปส่งแทนยาโตะ
แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว
เขาคงต้องเที่ยวคันโตให้ทั่วสักหน่อยจริง ๆ