“ไอ้หนู! ชีวิตเจ้าเป็นข้าที่มอบให้ วันนี้ข้าจะเอาคืน!”
พู่กันพิพากษากลายเป็นลำแสงสายหนึ่ง หอบพาวิญญาณยมโลกไร้ที่สิ้นสุด พุ่งฟาดลงบนเงาร่างอย่างรุนแรง
เงาร่างพลันสลายไป เผยให้เห็นเด็กมารตัวจ้อย
เขามีเขี้ยวสุนัขโผล่พ้นริมฝีปาก มีดวงตาที่สามอยู่ระหว่างคิ้ว สีหน้าเหี้ยมเกรียม มือกำหมากสีขาวดำไว้ ก่อนจะขว้างใส่ม่อเสี่ยวซีอย่างแรง
ชั่วพริบตา ฟ้าดินแปรเปลี่ยน ทุกสิ่งรอบข้างเลือนหายไปจนหมด
ม่อเสี่ยวซีราวกับตกเข้าไปอยู่กลางกระดานหมากขนาดมหึมา ใต้ฝ่าเท้ามีเส้นแนวตั้งแนวนอนตัดสลับกัน ดาวกระจายเรียงรายจนทำให้นางตาลาย
หมากสีขาวดำร่วงลงบนกระดานใต้เท้าไม่หยุด ทุกครั้งที่ตกลงมาหนึ่งเม็ด ก็จะดึงวิญญาณหรือโชคชะตาของม่อเสี่ยวซีออกไปส่วนหนึ่ง
“นี่มันตัวบ้าอะไร?”
รอบด้านไร้ผู้คน นอกกระดานหมากถูกปกคลุมด้วยหมอกขาวโพลน มองไม่เห็นแม้แต่เงาคน
จุดสีเขียวที่ใช้รับเคราะห์แทนก็หายไปด้วย
ม่อเสี่ยวซีคิดจะเหาะออกไปจากที่นี่ แต่ไม่ว่าจะลองกี่ครั้งก็ล้มเหลว ทำได้เพียงเหาะวนอยู่ในขอบเขตจำกัด
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
นางสะบัดมือ เรียกทะเลเพลิงถาโถมลงมา ทว่าเปลวไฟกลับแตะต้องกระดานหมากและตัวหมากไม่ได้
เมื่อเห็นหมากร่วงลงมาจากอากาศทีละเม็ด วิญญาณของตนก็ค่อย ๆ ถูกดึงออกไปทีละน้อยจนเริ่มอ่อนแรง
ม่อเสี่ยวซีร้อนใจ รีบปลดปล่อยอัสนีเทพจื่อเซียวและเปลวเพลิงเผาแดนฟ้าออกมาจนหมด
แต่ก็ยังไร้ผล
วิชาลับทุกแขนงของนางล้วนแตะต้องตัวหมากและกระดานไม่ได้
ม่อเสี่ยวซีคว้าโอสถรวมวิญญาณกับยาเม็ดคืนวิญญาณยัดเข้าปากเต็มกำมือ จากนั้นยังหลบเข้าไปในมิติลับหรือบ่อบัว หวังตัดขาดการเชื่อมโยงระหว่างตนกับกระดานหมาก
แต่ไม่ว่านางจะไปที่ใด วิญญาณก็ยังคงอ่อนกำลังลงเรื่อย ๆ สามวิญญาณเจ็ดขวัญสั่นคลอน ราวกับใกล้จะแตกสลาย