หน้าประตูเมืองไม่มีสิ่งผิดปกติ ม่อเสี่ยวซีจ่ายคริสตัลปีศาจชั้นต้นห้าเม็ด แล้วผ่านประตูเมืองเข้าไปได้อย่างราบรื่น
คราวนี้นางไม่ได้คิดจะเข้าพักที่โรงเฝ้ายามหยวนไหล่ แต่เลือกหาเรือนพักแทน
เรือนพักนั้นทรุดโทรมมาก ห้องก็เล็ก ทั้งยังไม่มีอาหารให้ แต่ราคาถูก พักคืนหนึ่งใช้คริสตัลปีศาจชั้นต้นเพียงห้าเม็ด
จัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยแล้ว ม่อเสี่ยวซีก็รีบมุ่งหน้าไปยังแผงขายหนังสือเก่าร้านนั้นทันที
เจ้าของแผงยังเป็นคนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทว่าหนังสือเก่าชำรุดบนชั้นกลับเพิ่มขึ้นมากมาย
ม่อเสี่ยวซีอดถามไม่ได้ว่า “เถ้าแก่ กระดาษกับหนังสือเก่าพวกนี้ของท่านได้มาจากที่ไหน?”
ในเมืองเทียนหยวนไม่มีร้านหนังสือเก่าเช่นนี้ บางครั้งมีม้วนคัมภีร์โบราณปรากฏขึ้นบ้าง ก็มักวางขายในร้านเครื่องรางวิญญาณหรือร้านขายของชำ แถมยังมีจำนวนน้อยมาก
เจ้าของแผงเปิดเปลือกตาขึ้นมองนางแวบหนึ่ง ก่อนตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ขนออกมาจากมิติลับเสวียนหยวนทั้งนั้น ล้วนเป็นของดีที่ลอกเลียนแบบไม่ได้”
“มิติลับเสวียนหยวนเปิดแล้วหรือ?” ม่อเสี่ยวซีถามต่อด้วยความสงสัย
เจ้าของแผงถามกลับว่า “เจ้าไม่ใช่คนที่นี่สินะ? ถึงกับไม่รู้ว่ามิติลับเสวียนหยวนเปิดเมื่อไร?”
“ข้ารู้อยู่แล้ว แค่สงสัยว่าทำไมหนังสือเก่าของท่านถึงขายไม่หมดเสียที?” ม่อเสี่ยวซีหยิบม้วนหนังสือขาด ๆ ที่มองไม่เห็นทั้งชื่อเรื่องและสารบัญขึ้นมา พลิกดูเล่น
กระดาษของม้วนหนังสือขาดหายไปเกือบครึ่ง เห็นได้เพียงตัวอักษรประปรายไม่กี่ตัว ไม่อาจนำมาปะติดปะต่อเป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้
เจ้าของแผงกลอกตาใส่นางครั้งใหญ่ “ถ้าขายหมดแล้ว แผงหนังสือเก่าของข้าจะยังเปิดได้หรือ?