ไม่ถูกสิ ฉันจะเป็นมารนอกแดนฟ้าได้อย่างไร?
ม่อเสี่ยวซีเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวายอยู่ในลูกแก้วหลิวหลี จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา
ทำไมฉันต้องไปยุ่งเรื่องของแดนเซียนด้วย?
เห็นชัด ๆ ว่าพวกเฒ่าจากแดนเซียนโลภอยากได้ของวิเศษแห่งนิรยามาโดยตลอด ทั้งยังยื่นมือเข้ามายังนิรยาหลายครั้งหลายครา แล้วฉันกลับกระตือรือร้นไปช่วยพวกเขากำจัดมารนอกแดนฟ้าเนี่ยนะ?
ยิ่งม่อเสี่ยวซีคิดก็ยิ่งเดือดดาล นางพลันหยิบพู่กันพิพากษาออกมา เขียนคำว่า “ดับ” แล้วฟาดใส่หัวมารนอกแดนฟ้าที่อยู่ก้นแม่น้ำลืมเลือนอย่างแรง
แววตาของมารนอกแดนฟ้าเผยความตื่นตะลึง ร่างกายค่อย ๆ สลายหายไป ก่อนกลายเป็นผลึกมารใสกระจ่างแวววาวเม็ดหนึ่ง
“ฮึ! กล้ามาหลอกล่อจิตใจข้าหรือ? สมควรตายแล้ว!”
ม่อเสี่ยวซีทะยานออกจากลูกแก้วหลิวหลี คว้าผลึกมารเม็ดนั้นไว้
เพียงนึกคิด นางก็ออกจากแม่น้ำลืมเลือนและปรากฏตัวขึ้นในแดนเซียนทันที
ยามนี้แดนเซียนกลายเป็นนรกบนดินไปแล้ว
ม่อเสี่ยวซีแปรผลึกมารในมือให้กลายเป็นพลังจิต แล้วก้าวเดียวไปถึงเหนือน่านฟ้าสำนักเทียนเหยียน
เหล่าผู้เฒ่าที่นั่งล้อมจิ่งหลิงเยว่กลายเป็นรูปสลักหินไปแล้ว พลังเซียนในกายถูกจิ่งหลิงเยว่ซึ่งเป็นเทพมารตนนี้ดูดกลืนไปจนหมดสิ้น
จิ่งหลิงเยว่เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงฉานเต็มไปด้วยความลำพองใจ “หลิงเหยา จงรับความตายเสีย!”
ม่อเสี่ยวซีไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ นางสะบัดพู่กันพิพากษาในมือ เขียนคำว่า “ขัง” กลางอากาศ
พลังจิตทั่วร่างหลั่งไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วนางก็เติมคำว่า “ไฟ” ลงบนคำว่า “ขัง” อีกตัว
ชั่วพริบตา ลมคลั่งโหมกระหน่ำ สายฟ้าฟาดฟัน
ลูกไฟกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งกระแทกร่างอันใหญ่โตและวิปริตของจิ่งหลิงเยว่โดยตรง