“อย่างนั้นหรือ?”
ม่อเสี่ยวซีเหลือบมองไปทางประตูตำหนักใหญ่ ก่อนถามต่อว่า “หากไม่มีสะพานไน่เหอ วิญญาณผีในแม่น้ำหมิงเหอก็ขึ้นมาไม่ได้ใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว” หลู่เต้าจื่อพยักหน้า
ม่อเสี่ยวซีลงจากแท่นสูง แล้วค่อย ๆ เดินออกจากตำหนักใหญ่ไปยืนบนบันไดสูง มองลงไปเบื้องล่าง
เบื้องล่างคือแม่น้ำหมิงเหอที่คลื่นซัดปั่นป่วน เงาประหลาดนับไม่ถ้วนดิ้นรนและคำรามอยู่ในนั้น ทว่ามีคนทำลายสะพานไน่เหอกับตำหนักราชันยมโลก ทำให้เส้นทางไปเกิดใหม่ถูกตัดขาดมานานนับปี
คนผู้นั้นอาจเป็นองค์เทพ หรือไม่ก็เป็นผู้ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าองค์เทพ
หากสมุดเป็นตายกับพู่กันพิพากษาจิ่วโยวไม่ได้ผูกติดกับจวนราชันยมโลกทั้งหลังจนไม่อาจนำออกไปได้ เกรงว่าของทั้งสามชิ้นนี้คงตกไปอยู่ในมือผู้อื่นแล้ว
ดูท่าฉันคงต้องไปตามหากระจกกรรมที่แดนเซียนเสียแล้ว
ขอเพียงหากระจกกรรมพบ การสร้างสะพานไน่เหอก็ง่ายดายมาก บนมิติลับเหมืองผลึกมีกระดูกแห้งอยู่มากมาย เพียงรวบรวมกลับมา สะพานไน่เหอก็จะสร้างเสร็จในไม่ช้า
ม่อเสี่ยวซีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองหลู่เต้าจื่อที่เดินตามมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “หลู่เต้าจื่อ ท่านคุ้นเคยกับที่นี่ถึงเพียงนี้ คงไม่ได้เป็นเพียงผู้พิพากษาแห่งตำหนักหมิงหลัวกระมัง?”
หลู่เต้าจื่อหลุบตาลง ประสานหมัดอีกครั้ง “กราบทูลฝ่าบาท ตามตรงแล้ว นานแสนนานมาแล้ว ข้าเคยดำรงตำแหน่งเจ้าตำหนักหมิงหลัว ต่อมาถูกอดีตราชันยมโลกส่งตัวออกไป จึงรอดพ้นจากมหันตภัยล้างโลกมาได้...”
“มหันตภัยล้างโลกอะไร?” ม่อเสี่ยวซีถาม
หลู่เต้าจื่อมีสีหน้าโศกเศร้า “นับแต่เทพผู้สร้างดับสูญ เผ่ามนุษย์ ปีศาจ มาร และเซียนก็เปิดศึกกันอยู่เนือง ๆ เผ่าผีอ่อนแอ ไม่เคยเข้าไปพัวพัน แต่กลับถูกพวกเขาร่วมมือกันล้อมโจมตี...