ผู้ที่เข้ามาพร้อมนางคือเด็กสาวสองคน อายุราวสิบห้าสิบหกปี
ทั้งคู่แต่งกายประณีต สวมเครื่องประดับไม่ธรรมดา สีหน้าเย็นชาและหยิ่งผยอง เห็นได้ชัดว่ามีฐานะไม่ธรรมดา
ม่อเสี่ยวซีไม่ได้ทักทายพวกนาง เพียงสวมชุดศิษย์แล้วแขวนแผ่นป้ายแสดงตนไว้ที่เอว
เด็กสาวตากลมถือชุดศิษย์สีเทาอมคราม สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ “นี่มันชุดอะไร? น่าเกลียดชะมัด แถมยังมีกลิ่นอับอีก”
เด็กสาวคิ้วเรียวเอ่ยคล้อยตามเสียงเบา “นั่นสิ ข้านึกว่าเราจะได้เข้าสำนักชั้นนอกเสียอีก ที่ไหนได้กลับถูกส่งมาเรือนคนงาน”
“ฮึ! รู้แต่แรกข้าคงไม่มาสำนักเทียนเหยียนหรอก อุตส่าห์มอบแก่นอสูรระดับหกให้หนึ่งเม็ด แต่กลับปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้...” เด็กสาวตากลมบ่นอย่างขุ่นเคือง
ม่อเสี่ยวซีเหลือบมองแผ่นป้ายเอวของนาง บนนั้นเขียนว่า เรือนคนงาน หยวนอาเจียว ธาตุไฟและดิน
ส่วนแผ่นป้ายเอวของเด็กสาวคิ้วเรียวเขียนว่า เรือนคนงาน สวีเยี่ยน ธาตุน้ำและดิน
ม่อเสี่ยวซีเลิกคิ้ว ช่างบังเอิญเสียจริง ทั้งคู่มีรากวิญญาณธาตุดิน
นางหยิบหนังสัตว์น้ำแข็งออกมาผืนหนึ่ง ปูลงบนเตียงเล็ก แล้วเอนกายนอนหงาย จากนั้นก็หยิบเครื่องสื่อสารที่เผยจิ้งให้มา ส่งข้อความหานาง “เผยจิ้ง เจ้าได้ผ่านการทดสอบหรือยัง?”
นางส่งไปหลายครั้งติดกัน แต่ก็ไม่มีคำตอบ จึงหลับตาพักผ่อนเสียเลย
ในตอนนั้นเอง สวีเยี่ยนเดินเข้ามาถามเสียงเบา “ม่อเสี่ยวเสี่ยว ฟูกของเจ้าไปซื้อที่ไหนมาหรือ?”
ม่อเสี่ยวซีลืมตาขึ้น “นครเทียนขุย”
“เจ้ามาจากนครเทียนขุยหรือ?” หยวนอาเจียวถามต่อ
ม่อเสี่ยวซีตอบ “ก็ประมาณนั้น”
“ประมาณนั้นหมายความว่าอย่างไร?”
หยวนอาเจียวดูเหมือนไม่พอใจกับคำตอบขอไปทีของม่อเสี่ยวซี นางเชิดคางกล่าวว่า “นครเทียนขุยอยู่ไม่ไกลจากดินแดนรกร้าง ที่นั่นมีหิมะปกคลุมตลอดปี แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่งอก ท่านแม่ข้าบอกว่า กระทั่งสุนัขปีศาจยังไม่อยากอยู่ที่นั่นเลย”