ม่อเสี่ยวซีอ้าปากค้าง ลังเลอยู่ว่าจะเดินเข้าไปดูดีหรือไม่
แต่นอกนั้นกำลังมีคนตามหาเธออยู่ หากหาไม่พบจะทำอย่างไร?
นางจึงส่งเสียงตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า : "นี่! มีคนอยู่หรือเปล่า! ข้าอยู่ที่นี่! ช่วยด้วย!"
ตะโกนอยู่นาน ด้านนอกก็ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ
ม่อเสี่ยวซีคอแห้งผาก จ้องมองวังวนที่หมุนวนไม่หยุดอยู่ตรงหน้าเนิ่นนาน แล้วในที่สุดก็ก้าวเดินเข้าไป
นางคิดจะหาอุปกรณ์ที่พอจะใช้ได้ สักก้อนหินใหญ่ๆ ก็ยังดี บางทีอาจจะทลายกำแพงหินนี้ออกได้
เพียงแค่กะพริบตา ทัศนียภาพรอบด้านก็เปลี่ยนไป
ราวกับนางกำลังยืนอยู่ในป่าอันอุดมสมบูรณ์ รายล้อมไปด้วยพรรณไม้เขียวขจีหลากหลายชนิด
ม่อเสี่ยวซีถึงกับงงงวย
นี่นางกลับมายังโลกเดิมของตนแล้วหรือ?
นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นพรรณไม้เขียวขจี ไม่ได้สูดกลิ่นอายสดชื่นของไม้ใบ ครานี้จู่ๆ ก็มาโผล่อยู่กลางป่าเขียวชอุ่ม จึงรู้สึกไม่ชินอยู่บ้าง
แต่มิติลับนี้ก็มีแถบข้อมูลเช่นกัน คาดว่าอีกประมาณหนึ่งชั่วยาม นางก็จะถูกดีดตัวออกไป
ม่อเสี่ยวซียื่นมือเด็ดใบหญ้าสีเขียวมาหนึ่งกำ สูดดมที่ปลายจมูก กลิ่นหอมชื่นใจจนรู้สึกว่าสมองที่มึนงงปลอดโปร่งขึ้นมาไม่น้อย
ไม่รู้ว่าจะมีผลไม้ป่าอะไรรึเปล่า? ไม่มีก็ไม่เป็นไร หากหาน้ำดื่มได้ก็ยังดี นางกระหายน้ำเหลือเกิน
แต่ป่าแบบนี้ ภายในย่อมต้องมีสัตว์ป่าอยู่บ้างกระมัง?
ม่อเสี่ยวซีเดินไปด้วยความหวาดหวั่นอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็มองเห็นผลไม้ใหญ่หนามเต็มอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
และแต่ละผลใหญ่ยิ่งกว่าศีรษะของนางเสียอีก
นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง : "นี่คือ... ผลไม้หนามทองคำ?"
เพื่อพิสูจน์ความสงสัยของตน นางจึงใช้มีดสั้นฟันลูกหนามที่อยู่ใกล้ที่สุดลงมา แล้วค่อยๆ แงะเปลือกนอกออก
กลิ่นหอมปนเหม็นอันเข้มข้นโชยเข้าจมูก
เนื้อในสีเหลืองจางๆ อวบอ้วนเป็นก้อนใหญ่โต แท้จริงแล้วคือผลไม้หนามทองคำ!
น้ำลายม่อเสี่ยวซีไหลออกมาทันที แต่เพื่อความปลอดภัย นางจึงเพียงหยิบเนื้อสีเหลืองจางๆ ก้อนเล็กๆ วางลงบนลิ้นลองชิมดู
รสหวานละมุนเข้าปาก เข้มข้นราวกับเนย ไม่ทำให้ลิ้นชา ไม่มีพิษ น่าจะกินได้
นางหยิบชิ้นใหญ่ขึ้นมาคำใหญ่กัดลงไป
รสชาติเมื่อชาติก่อนถูกปลุกขึ้นมาทันทีด้วยเนื้อผลไม้คำนี้ นางราวกับหวนกลับไปสู่โลกของตนเองอีกครั้ง
สองสามคำก็กินเนื้อในมือหมด ความหิวหายไป แต่กลับกระหายน้ำมากขึ้น
ม่อเสี่ยวซีจึงควานเอาเนื้อผลไม้หลายชิ้นออกมาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อผ้าของตน
น่าเสียดายที่ตะกร้าหายไป มิเช่นนั้นนางจะต้องใส่ให้เต็มตะกร้าแล้วหอบออกไปแน่ๆ
เงยหน้ามองผลหนามที่อยู่สูงขึ้นไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่กล้าปีนขึ้นไป
ช่างเถอะ หาผลที่อยู่ต่ำสุดลูกนี้ลงมาก่อนดีกว่า
ม่อเสี่ยวซีถูมือทั้งสอง ก่อนจะเริ่มปีนจากด้านเฉียงขึ้นไป อาศัยความยากเย็นปีนขึ้นไปได้สูงประมาณสองจังหวะ แล้วจึงชักมีดสั้นฟันผลไม้ใหญ่บนลำต้นลงมา
ผลไม้ตกลงพื้นแตกออกเผยให้เห็นเนื้อใน
กระโดดลงจากต้นไม้ ม่อเสี่ยวซีเด็ดใบใหญ่จากพรรณไม้ใบกว้างข้างๆ มาใบหนึ่ง แล้วตัดเถาวัลย์สองสามเส้น ลอกเปลือกเถาออก นำเอาเนื้อสีเหลืองทองออกมาห่อด้วยใบไม้ใหญ่ จากนั้นใช้เปลือกเถามัดให้แน่น แล้วคาดเข้ากับเอว
เดินต่อไปอีกครู่หนึ่ง ไม่พบผลไม้ที่กินได้ และก็ไม่พบแหล่งน้ำ แม้แต่ก้อนหินใหญ่ๆ ที่จะหยิบฉวยได้ง่ายก็ไม่พบ
ม่อเสี่ยวซีไม่กล้าที่จะเดินต่อไปข้างหน้า ได้แต่ย้อนกลับตามทางเดิม
มาถึงหน้าประตูม่านวังวนอีกครั้ง แล้วก็ก้าวเท้าออกไป
เวลานี้ ภายนอกดูเหมือนมีความเคลื่อนไหวบางอย่าง ราวกับมีคนกำลังเรียกชื่อของนาง
เสียงนั้นดังมาสลับขาดตอน บางครั้งไกล บางครั้งใกล้
ม่อเสี่ยวซีฟังอย่างตั้งใจ ก็ใช่เสียงของม่อเสี่ยวเป่ยจริงๆ
นางดีใจเป็นอย่างมาก ใช้มีดสั้นทุบกำแพงหินอย่างสุดแรง พร้อมกับตะโกนเสียงดัง : "เสี่ยวเป่ย! ข้าอยู่ที่นี่!"
ม่อต้าจวงซึ่งอยู่ห่างออกไปร้อยก้าวขยับหูทันที แล้วร้องบอกเสียงดัง : "เสี่ยวเป่ย! ข้าได้ยินเสียงพี่สาวของเจ้าแล้ว!"
"อยู่ที่ไหน?" ม่อเสี่ยวเป่ยตื่นเต้นขึ้นมาทันที : "นางอยู่ที่ไหน?"
"เหมือนจะอยู่ทางโน้น!" ม่อต้าจวงชี้ไปที่กองหินที่อยู่ไกลออกไป
ม่อเสี่ยวเป่ยจึงรีบวิ่งหุนหันไปทางนั้นทันที
แต่ค้นไปค้นมา ก็พบเพียงถ้ำหินเล็กๆ แห่งหนึ่ง ภายในถ้ำเต็มไปด้วยเศษหิน ไม่มีเงาพี่สาวเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงเคาะจากก้อนหินด้านในสุด และมีเสียงผู้หญิงร้องเรียกแผ่วเบา
"พี่สาว! ข้ามาแล้ว!" ม่อเสี่ยวเป่ยพุ่งตัวเข้าไป คลำหารอบกำแพงหิน มองหาทางเข้าออกโดยรอบ
แต่นี่คือหินผาที่สมบูรณ์ทั้งก้อน ไม่มีแม้แต่รอยแตก ตรงส่วนบนสุดมีรูเล็กๆ ขนาดเท่ากำปั้นเด็ก
เขากำลังจะเอาตาไปจ่อที่รูนั้นเพื่อมองดูข้างใน ก็ถูกเฉินซานซึ่งรีบวิ่งมาห้ามไว้ : "เสี่ยวเป่ย! อย่าเข้าไป!"
"แต่พี่สาวของข้าอยู่ข้างใน!" ม่อเสี่ยวเป่ยตะโกนไปทางปากถ้ำ : "พี่สาว! เจ้าอยู่ข้างในหรือไม่?"
เสี่ยวซีตอบเสียงดัง : "อยู่! อยู่! เจ้ารีบทุบกำแพงหินนี้เร็ว!"
"นางอยู่ในนั้น! พี่สาวข้าอยู่ในนั้นจริงๆ!" ม่อเสี่ยวเป่ยตื่นเต้นสุดขีด ค้นหาอาวุธที่จะทุบกำแพงไปทั่ว
เฉินซานไม่ค่อยเชื่อเท่าไร : "พี่สาวเจ้าจะเข้าไปในหินได้อย่างไร? ข้าสงสัยว่านี่คือปีศาจประหลาดที่เลียนแบบเสียงมนุษย์ เพื่อล่อเจ้าให้หลงกล"
"อะไรนะ?" หัวใจม่อเสี่ยวเป่ยกระตุกวูบ ตาเบิกกว้างจนแทบปริ
หากปีศาจร้ายเลียนแบบเสียงพี่สาวจริง ก็หมายความว่า พี่สาวถูกปีศาจประหลาดกินเข้าไปแล้ว
ความโศกเศร้าอย่างใหญ่หลวงถาโถมเข้ามา เขาแทบจะยืนไม่ไหว
"เป็นไปไม่ได้! พี่สาวนางไม่ตายหรอก! สายเลือดนำทางของท่านลุงไม่ได้ชี้มาทางนี้เมื่อครู่นี้หรือ?"
ม่อเสี่ยวเป่ยหันไปมองกำแพงหิน อดกลั้นความโศกเศร้าในใจ ยกก้อนหินขึ้นมาทุบลงไปอย่างแรง
เสียงดังตูม! กำแพงหินนิ่งเฉยไม่ขยับแม้แต่น้อย
เฉินซานขมวดคิ้วมองไป ในใจก็สงสัยเช่นกัน : หรือว่าในหินนี้จะมีเลือดเนื้อของเสี่ยวซีซ่อนอยู่?
บางทีปีศาจประหลาดอาจลากเอาเศษเลือดเนื้อที่กินเหลือไปไว้ในซอกหิน เลยทำให้วิชาญาณสายเลือดสัมผัสได้...
เวลานี้ ลูกชายของเฉินซานถือขวานแผ่นใหญ่เดินเข้ามา แล้วพูดเสียงเบา : "หรือเราจะเจาะกำแพงหินนี้ดูสักที? พวกเรามีคนมากมาย ถึงแม้จะมีปีศาจประหลาดระดับสองปรากฏตัว ก็ยังรับมือไหว"
"ได้" ม่อต้าจวงซึ่งรีบมาถึงพยักหน้ารับอย่างเร่งรีบ : "งั้นก็เจาะดูสิ"
เฉินซานรับขวานแผ่นใหญ่จากมือลูกชาย โบกมือให้ม่อเสี่ยวเป่ย : "ถอยออกไปหน่อย ข้าจะจัดการเอง!"
ม่อเสี่ยวเป่ยทำตามและถอยไปยืนอยู่ข้างๆ
เห็นเฉินซานชูขวานแผ่นใหญ่ขึ้น โหมกระหน่ำทุบลงบนกำแพงหิน
ตูม! เสียงดังสนั่น
กำแพงหินแตกระแหงออกเป็นหลายรอย
เฉินซานชูขวานทุบลงอีกครั้ง ได้ยินเสียงครืน! ก้อนหินแตกกระจายเป็นเศษๆ
ร่างหนึ่งวิ่งฝ่าฝุ่นออกมา ร้องเสียงหลง : "เสี่ยวเป่ย!"
ม่อเสี่ยวเป่ยก้าวเท้ายาวหนึ่งก้าวพุ่งเข้าไป สวมกอดพี่สาวแน่น น้ำตาไหลรินออกมา
ไม่ทันไรเฉินซานก็ตวาดเสียงดัง : "เสี่ยวเป่ย! เร็วเข้า! ปล่อยมัน! มัน... มันคือปีศาจประหลาด! ข้าได้กลิ่นเหม็นเน่าจากตัวมัน!"
ม่อเสี่ยวเป่ยก็ได้กลิ่นเช่นกัน กลิ่นเหม็นปนหอมที่ยากจะเอ่ยปาก ลอยเข้าจมูกเขาจากตัวพี่สาว
หัวใจเขาพลุ่งขึ้นมาอยู่ในลำคอทันที เสียงแหบแห้งพร่า : "พี่สาว เจ้า... เจ้า..."
ม่อเสี่ยวซีกระพริบตาปริบๆ ควานเอาก้อนเนื้อผลไม้เละๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อ : "ข้าไม่ใช่ปีศาจประหลาดหรอก เป็นกลิ่นเหม็นของสิ่งนี้ต่างหาก"
พูดพลางยื่นไปที่ปากน้องชาย : "เจ้าลองชิมดูสิ อร่อยมาก"
เจ้าสิ่งนี้ ตอนปีนต้นไม้ถูกบีบจนเละเป็นโคลนไปหน่อย แต่ก็ยังกินได้
ม่อเสี่ยวเป่ยก้มลงมองก้อนเนื้อสีเหลืองจางๆ เละๆ ในมือพี่สาว น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
พี่สาวของเขา... เนื้อตัวของนางเน่าเปื่อยไปแล้วหรือเนี่ย?