ม่อเสี่ยวซีนอนอยู่บนเตียง แล้วเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ขณะที่กำลังฝันว่าตนเองทะยานฝ่าพายุฝน ฟ้าคะนอง และสายฟ้าแลบอยู่ จู่ ๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงข่วนประตูอย่างรัวเร็ว
นางรีบไปเปิดประตู ก็เห็นแมวน้อยตัวดำเกรียมทั้งตัวนั่งยองอยู่ตรงหน้าประตู ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ
“เจ้าไปทำอะไรมา ถึงได้กลายเป็นแบบนี้?” ม่อเสี่ยวซีรีบอุ้มมันเข้ามา แล้วร่ายวิชาฟื้นฟูให้มันสองครั้ง
แมวน้อยร้องเหมียวเสียงหนึ่ง ก่อนอ้าปากคายคริสตัลปีศาจออกมาสองเม็ด
เม็ดหนึ่งเป็นชั้นสาม ส่วนอีกเม็ดกลับเป็นชั้นสี่
“เอ๊ะ? เจ้าออกไปล่าสัตว์ประหลาดมาหรือ?” ม่อเสี่ยวซีเก็บคริสตัลปีศาจบนพื้นขึ้นมา แล้วถามอย่างสงสัยว่า “ในเมืองจื่อชู่มีปีศาจประหลาดชั้นสี่ด้วยหรือ?”
แมวน้อยพยักหน้าอย่างมีสติปัญญา แล้วกระโดดผล็อยเข้ามาในอ้อมแขนนาง เอาหัวถูฝ่ามือนางไม่หยุด
ม่อเสี่ยวซีเข้าใจความหมายของมันทันที เจ้าตัวนี้อยากกลับเข้าไปในมิติบ่อบัวอีกแล้ว
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบผ้าไหมสัญญาภิรมย์สัตว์เลี้ยงออกมา กรีดนิ้วให้เลือดหยดหนึ่งลงไปเพื่อกระตุ้นอักขระ แล้วตบลงบนหน้าผากแมวน้อยทันที
อักขระแปรเป็นลำแสงสายหนึ่ง แล้วหายเข้าไปในร่างของแมวน้อย
แมวน้อยชะงักไป ก่อนร้องเหมียว ๆ ขึ้นมาทันที ราวกับโกรธจัด
ขณะเดียวกัน ในหัวของม่อเสี่ยวซีก็พลันมีเสียงเด็กดังขึ้น “มนุษย์น่าชัง! เจ้ากล้าใช้ผ้าไหมสัญญาชั้นต่ำกับข้าผู้เป็นมหาเทพได้อย่างไร?”
“เพราะข้าไม่มีผ้าไหมสัญญาชั้นสูงนี่นา เลยต้องให้เจ้าใช้ชั้นต่ำไปก่อน ช่วยอดทนหน่อยแล้วกัน” ม่อเสี่ยวซีอธิบายพลางยิ้มกริ่ม
แมวน้อยนิ่งค้างไปทันที
จากนั้นหูทั้งสองข้างก็ลู่ตกลงมา ดูห่อเหี่ยวอย่างยิ่ง
ม่อเสี่ยวซีลูบหัวมันเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “อย่าเสียใจไปเลย รอข้าหาผ้าไหมสัญญาชั้นสูงได้เมื่อไร ค่อยทำสัญญากับเจ้าใหม่”