ม่อเสี่ยวซีรีบดึงสติออกจากมิติบ่อบัว
นางวูบไปยืนข้างประตู เอียงหูฟังอย่างเงียบงัน
เสียงเคาะประตูยังดังต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงของเจ้าของร้านที่ดังมาจากด้านนอก “แขก โปรดเปิดประตูด้วย กองลาดตระเวนมาตรวจตามระเบียบ ขอเชิญออกมาพบกันสักหน่อย”
ม่อเสี่ยวซีขมวดคิ้ว รีบตรวจสอบทั่วห้องและสำรวจร่างกายตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดประตูออกไป
นอกประตูมีเจ้าของร้านหญิงวัยสามสิบกว่า ๆ ยืนอยู่ ด้านหลังนางยังมีชายร่างกำยำสองคนยืนตระหง่าน
ที่เอวของชายทั้งสองห้อยแผ่นป้ายเอวของกองลาดตระเวนเมืองจื่อชู่ มือถือสมุดเล่มหนึ่ง พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองม่อเสี่ยวซี ก่อนถามว่า “แจ้งชื่อและภูมิลำเนามา แล้วมาที่เมืองจื่อชู่ด้วยเหตุใด?”
ม่อเสี่ยวซีตอบโดยไม่ต้องคิด “เหมิงซี เกิดที่เมืองอี้เหมา ตอนนี้ไม่มีคนในครอบครัวแล้ว เลยคิดจะมาเมืองจื่อชู่หางานเลี้ยงปากท้อง”
“หางานเลี้ยงปากท้องหรือ?” ชายคนหนึ่งถามด้วยความกังขา “เจ้ามีระดับพลังเท่าไร? เหตุใดข้าถึงมองไม่ออก?”
“พลังวิญญาณเริ่มต้นขั้นห้า” ม่อเสี่ยวซีแสดงวงจิตห้าวงออกมาอย่างพอเหมาะ
“เจ้าคิดจะทำอะไรในเมืองจื่อชู่?” ชายคนนั้นถามต่อ
ม่อเสี่ยวซีตอบว่า “เก็บยาวิเศษ ได้ยินว่าป่าเขาแถบนี้มียาวิเศษให้เก็บ เลยอยากมาลองเสี่ยงโชคดู”
ชายทั้งสองหัวเราะเยาะพร้อมกัน “ภูเขาทุกลูกนอกเมืองมีเจ้าของหมดแล้ว คิดว่ายังเป็นเมื่อยี่สิบปีก่อนหรือ? อยากเก็บก็เก็บได้งั้นหรือ?”
ม่อเสี่ยวซี “……”
จู่ ๆ นางก็นึกถึงพ่อลูกที่ตั้งแผงขายของในตลาดขึ้นมา พวกเขาเก็บยาวิเศษมาได้ทุกครั้งอย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่นางพบพวกเขา ในมือก็มียาวิเศษคนละชนิดกันเสมอ แถมระดับก็ไม่ต่ำอีกด้วย
“แม่หนู ข้าเห็นว่าเจ้ายังอายุน้อย เลยขอเตือนด้วยความหวังดี ยาวิเศษไม่ใช่ของที่เก็บได้ง่าย ๆ เผลอเพียงนิดเดียวก็อาจเสียชีวิตได้ หากเจ้าตั้งใจจะหางานเลี้ยงปากท้องจริง ๆ ทางที่ดีหางานมั่นคงทำในเมือง ยังดีกว่าออกไปเสี่ยงอันตราย”