คนแซ่หานถูกตบจนมึนงง ผ่านไปนานกว่าจะกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ในนั้นมีฟันกรามปนออกมาหลายซี่
ม่อเสี่ยวซีปัดมืออย่างรังเกียจ โยนคนเหล่านั้นออกไปนอกประตูเรือนทั้งหมด แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “กลับไปบอกสำนักของพวกเจ้า ข้าคือศิษย์เอกอันดับหนึ่งใต้บัญชาของเจ้าสำนักแห่งสำนักเทพวิถีสวรรค์ ครอบครัวของหงอีเป็นผู้รับใช้ของข้า หากพวกเขาขาดขนไปแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้าทุกคนให้ถึงที่สุด!”
เมื่อเห็นว่าพันธนาการบนร่างคลายออกแล้ว คนเหล่านั้นก็กลัวจนไม่กล้าเงยหน้า รีบคลานกระเสือกกระสนหนีออกจากลานไป
มีเพียงศิษย์หญิงคนนั้นที่ค้อมคำนับม่อเสี่ยวซี ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไป
“พี่สาวนายท่านไล่คนเลวไปแล้ว!” จิ้งจอกน้อยตื่นเต้นอย่างยิ่ง กระโจนเข้ากอดขาม่อเสี่ยวซีแล้วเอาหัวถูไถ ก่อนจะหัวเราะคิกคักว่า “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่สาวเก่งที่สุด”
ม่อเสี่ยวซีพูดไม่ออก จึงดึงจิ้งจอกน้อยออกมา แล้วถามหงอีว่า “ซื้อเลือดสัตว์มาแล้วหรือยัง?”
“ซื้อ... ซื้อมาแล้วเจ้าค่ะ” หงอีหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกจากถุงเก็บของ แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ
นางลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงละอายใจว่า “นี่เป็นเลือดของพี่ชายข้า ตอนนี้เขาอยู่ขั้นสี่แล้ว...”
ม่อเสี่ยวซีเข้าใจทันที รับขวดกระเบื้องมาเก็บไว้ แล้วหยิบยาเม็ดเลือดลมสองเม็ดส่งให้อีกฝ่าย “เอานี่ไปให้เขา ตอนนี้ข้าต้องกลับแล้ว พวกเจ้าดูแลตัวเองให้ดี อีกสักพักข้าจะมาใหม่”
“อะไรนะ? ท่านจะกลับแล้วหรือเจ้าคะ?” หงอีตกใจ รีบถามว่า “ไม่พาพวกเราไปด้วยหรือเจ้าคะ?”
ม่อเสี่ยวซีตอบว่า “ที่ของข้าซ่อนเร้นมาก พวกเจ้าไปไม่ได้”
เมื่อครู่นางออกไปซื้อของมารอบหนึ่ง ได้เสบียงอาหารกับผักมาไม่น้อย ทั้งยังซื้อเมล็ดพันธุ์หลากหลายชนิดด้วย
ที่น่าแปลกคือ นางกลับหาหญ้าวิเศษหรือยาวิเศษที่ใช้ได้ไม่พบเลย