“ฮ่า ๆ ๆ พี่ซู วันนี้เหตุใดม่อต้าอาคนนั้นจึงไม่มา หรือว่าท่านฆ่านางไปแล้วจริง ๆ?”
“ฆ่าแล้วจะเป็นไรไป? ก็แค่มดปลวกตัวหนึ่ง...”
“ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่นางก็ติดตามท่านมาตั้งหลายเดือน ท่านลงมือได้จริง ๆ หรือ?”
“ใครใช้ให้นางไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเล่า?”
ชายหนุ่มใบหน้าคมราวถูกเฉือนยกจอกสุราขึ้นดื่ม ก่อนวางลงบนโต๊ะอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำจากฤทธิ์สุรา “เดิมทีข้าไม่คิดจะฆ่านาง แต่กลับกล้าพูดจาล่วงเกิน! ฮึ! ไม่รู้จักดูสารรูปตัวเองเสียบ้าง ไม่มีทั้งรูปโฉมและเงินทอง...”
“ใครบอกว่านางไม่มีรูปโฉม? ม่อต้าอาคนนั้นพอล้างเนื้อล้างตัวแล้วก็ดูเพลินตาไม่น้อย ท่านไม่เอาก็ยกให้น้องสิ ข้าชอบความห้าวหาญของนาง...”
ชายหนุ่มคนหนึ่งหัวเราะเจ้าเล่ห์ จ้องรอยแผลหลายแห่งบนแก้มของชายหนุ่มใบหน้าคม “พี่ซูคงฝืนใจนางไม่สำเร็จ เลยโมโหจนลงมือกระมัง?”
“ไสหัวไป!” ชายหนุ่มใบหน้าคมหน้าขรึมลง ตบโต๊ะดังปัง “พวกเจ้าจะเลิกพูดถึงหญิงแพศยาคนนั้นเสียทีได้หรือไม่?”
“ได้ ๆ ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว มาดื่มสุรากันเถิด...”
ม่อเสี่ยวซีเดินไปยืนเงียบ ๆ ด้านหลังชายหนุ่มใบหน้าคม ไม่ใช้ญาณโจมตี เพราะจะทิ้งร่องรอยญาณไว้
นางค่อย ๆ ชักกระบี่วิญญาณออกมา แล้วฟันฉับอย่างรุนแรง
ศีรษะหนึ่งลอยขึ้น ก่อนตกลงบนโต๊ะสุราอย่างหนักพอดี กระแทกลงในหม้อซุปเต่าใบหนึ่ง
“อ๊าก!” หลายคนร้องลั่น ก่อนกลิ้งคลานหนีออกไปทางประตูห้อง
ม่อเสี่ยวซียื่นมือคว้าเปลววิญญาณเพลิงที่ลอยออกมา บีบแน่นจนมันกลายเป็นแสงดาวพร่างพรายแล้วสลายไป
นางฉวยถุงเก็บของที่เอวของคนผู้นั้นมา จากนั้นหันหลังออกจากจวนตระกูลซู แล้วร่ายวิชาชำระล้างให้ตนเอง