มาถึงตลาดแล้ว ส่วนใหญ่เป็นแผงลอย สินค้าบนแผงแต่ละแผงล้วนแปลกประหลาดไม่ซ้ำกัน
มีทั้งหนังและกระดูกของปีศาจประหลาดรูปร่างพิสดาร อีกทั้งยังมีท่อนไม้สีดำสนิท ซึ่งเรียกกันว่าต้นปีศาจ
เจ้าสิ่งนี้ไม่มีใบ แต่มีหนามแหลม เนื้อไม้เหมือนหยกสีดำ ทั้งยังแข็งแกร่งมาก ไม่เหมาะจะใช้เป็นฟืน แต่เอาไปทำเครื่องเรือนหรือหม้อชามภาชนะได้
ส่วนเชื้อเพลิงที่ผู้คนใช้ทำอาหารหรือให้ความอบอุ่น ก็เป็นไม้ปีศาจชนิดหนึ่ง กิ่งของมันพ่นไฟได้เอง
เมื่อเปลวไฟดับลง หรือพูดให้ถูกคือเมื่อเผาไหม้จนหมด ไม้ปีศาจชนิดนี้ก็จะเปราะเหมือนแก้ว เพียงแตะก็แตกเป็นเสี่ยง
นอกจากนี้ยังมีมอสส์หลากชนิด เห็ด ปลาปีศาจ และเนื้อสัตว์อสูรกายสีขาวระยิบ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของขึ้นชื่อของโลกนี้ ผู้คนส่วนใหญ่กินสิ่งเหล่านี้เป็นอาหาร
ป้าสะใภ้ใหญ่ซื้อแป้งมอสส์มาส่วนหนึ่ง แล้วซื้อเห็ดมาครึ่งตะกร้า พอเดินผ่านแผงขายปลาปีศาจสีขาวระยิบ นางก็กัดฟันซื้อปลายาวเท่าแขนมาหนึ่งตัว
ม่อเสี่ยวซีนั่งยองอยู่หน้าแผงปลา ชี้ไปยังกระถางเก่าที่เสื่อมสภาพซึ่งใส่กุ้งปีศาจไว้ แล้วถามว่า “เถ้าแก่ กระถางใบนี้ขายไหม”
ขณะนี้เสียงแจ้งเตือนในหัวของนางดังไม่หยุด [ตรวจพบถ้วยกักเก็บของซึ่งเป็นของวิเศษวิญญาณที่ชำรุด ต้องการใช้พลังจิต 15 หน่วยเพื่อซ่อมแซมหรือไม่]
ถ้วยกักเก็บของหรือ แถมยังเป็นของวิเศษวิญญาณด้วย น่าจะเป็นสิ่งของประเภทเดียวกับถุงเก็บของกระมัง
เจ้าของแผงมองนางแวบหนึ่ง ก่อนบอกราคาอย่างส่งเดช “ขายสิ สิบเม็ดคริสตัลปีศาจชั้นต้น”
“สิบเม็ดคริสตัลปีศาจชั้นต้นหรือ” กระถางเก่า ๆ ใบหนึ่งกลับตั้งราคาสิบเม็ดคริสตัลปีศาจชั้นต้นเชียวหรือ หรือว่าเจ้าของแผงปลาจะรู้ประโยชน์ของมัน