“ผู้ใด?”
เวยเจี้ยนเฉิงเดือดดาล ฟาดฝ่ามือใส่ตำแหน่งที่หอกยาวปรากฏขึ้น
เสียงระเบิดดังสนั่น พื้นดาดฟ้าทั้งหมดถูกฝ่ามือเดียวของเขาฟาดจนแหลกเป็นผุยผง
ผู้คนบนดาดฟ้าก็พลอยโดนลูกหลงไปด้วย ชั่วพริบตากลายเป็นละอองโลหิต
ม่อเสี่ยวซีโบกมือเรียก เก็บศพของเวยเต๋อเข้าไปในมิติ จากนั้นก็กระตุ้นหอกยาวให้พุ่งแทงเวยหลวน
คาดไม่ถึงว่าเวยหลวนจะตอบสนองรวดเร็วมาก รีบใช้ยันต์เคลื่อนย้ายทันที
ทว่าม่อเสี่ยวซีเร็วกว่า นางสะบัดเปลวไฟออกไปสายหนึ่ง เผาทั้งนางและยันต์เคลื่อนย้ายจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
“เจ้ารนหาที่ตาย!” เวยเจี้ยนเฉิงคลุ้มคลั่งด้วยความโกรธ ก่อร่างสัตว์จิตสูงสิบเมตรขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้วอ้าปากดูดกลืนอากาศว่างเปล่าอย่างบ้าคลั่ง
ชั่วพริบตา ลมพัดกวาดไปทั่ว เศษซากยานมหาสำเภาและร่างของผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนถูกสัตว์จิตขนาดมหึมาดูดเข้าไปในท้อง แม้ผู้บำเพ็ญจำนวนมากจะยังไม่ตาย ก็หนีไม่พ้นการกลืนกินของสัตว์จิต
ม่อเสี่ยวซีลอยอยู่เหนือศีรษะสัตว์จิต ยกกระบี่วิญญาณขึ้น เรียกใช้กระบี่สายฟ้าพิฆาตกระบวนท่าที่เก้า ฟันใส่เวยเจี้ยนเฉิงอย่างรุนแรง
“บทลงโทษเก้าชั้นสวรรค์!”
สายฟ้าสว่างวาบหนาห้าหกเมตรแผ่พลังทำลายฟ้าดิน ฟันสัตว์จิตจนกลายเป็นควัน
พลังจากคมกระบี่ยังคงไม่ลดทอน พุ่งเข้าใส่ศีรษะของเวยเจี้ยนเฉิงโดยตรง
แม้ทั่วร่างของเขาจะระเบิดแสงเทพคุ้มกายออกมาหลายสาย ก็ยังขวางพลังจากคมกระบี่ไม่อยู่ ร่างของเขาถูกฟันแยกออกเป็นหลายส่วน
เมื่อเวยเจี้ยนเฉิงถูกสังหารในกระบวนเดียว ผู้บำเพ็ญขั้นเสวียนจิตหลายคนที่มาช่วยเหลืออยู่รอบด้านต่างสะท้านเฮือก รีบถอยห่างออกไปสามสี่ลี้ทันที
ม่อเสี่ยวซีดัดเสียงให้ทุ้มแล้วตะโกนว่า “ข้าคือศิษย์เอกอันดับหนึ่งของเจ้าสำนักเทพวิถีสวรรค์! พวกเจ้าบุกรุกประตูสำนักโดยพลการ ทั้งยังโจมตีมหาม่านพิทักษ์สำนักหลายครั้ง นี่คือการยั่วยุสำนักของข้า เจ้าสำนักมีคำสั่ง ผู้ใดกล้าเหยียบย่างเข้ามาในรัศมีสิบลี้จากประตูสำนัก ฆ่าไม่ละเว้น!”