อาฉี่ร้องไห้จ้า “ข้าไม่กลับไป! ข้าจะอยู่กับแม่นม!”
“ใครเป็นแม่นมของเจ้า? ประเดี๋ยวป้าสะใภ้ใหญ่รู้เข้า จะไม่ตีบั้นท้ายเจ้าหรือ?”
หญิงชราหิ้วเด็กน้อยออกจากประตู ก่อนปิดประตูไม้ดังโครม
ม่อเสี่ยวซีจ้องช่องโหว่ขนาดใหญ่ข้างประตูไม้ พลันใช้พลังจิตสะเทือนกำไลผนึกวิญญาณที่ข้อมือจนขาดสะบั้นเสียงดังปัง
จากนั้นนางก็สะเทือนโซ่ตรวนที่ข้อเท้าจนขาดเช่นกัน สะบัดนิ้วทีหนึ่ง เงาลวงของม่อต้าอาก็ปรากฏขึ้นข้างเสาไม้
แล้วนางจึงโคจรวิชาคืนกำเนิดสงบลมหายใจกับวิชาซ่อนเงาบังแสง ตามหญิงชราเข้าไปในเรือนชั้นใน
ขณะนี้แขนข้างหนึ่งของอาฉี่ถูกหญิงชราหิ้วไว้ เด็กน้อยถูกลากครึ่งหนึ่งจูงครึ่งหนึ่งมาถึงลานแห่งหนึ่ง
หญิงชราปล่อยมือ เด็กน้อยก็ร่วงลงพื้น กอดแขนพลางร้องไห้โฮด้วยความเจ็บปวด
สตรีแต่งกายหรูหรานางหนึ่งนั่งอยู่ใต้ซุ้มวิสทีเรีย มือประคองถ้วยชา เปลือกตาไม่แม้แต่จะยกขึ้น เพียงใช้นิ้วเขี่ยใบชาที่ลอยอยู่ด้วยฝาถ้วยเบา ๆ
สาวใช้ใหญ่ที่ยืนข้างกายนางถามว่า “แม่นมเกิ่ง พบคุณหนูอาฉี่ที่ใดหรือเจ้าคะ?”
หญิงชรากล่าวประจบ “พบในห้องเก็บฟืนของเรือนชั้นนอกเจ้าค่ะ คุณหนูอาฉี่ซุกซนเหลือเกิน ใครจะคิดว่านางไปหลบอยู่ในที่สกปรกเช่นนั้น ช่างไม่รู้จักทำให้คนสบายใจเอาเสียเลย ฮูหยินใหญ่ต้องเป็นห่วงนางจนแทบขาดใจอยู่ทุกวัน”
“พอแล้ว เจ้าออกไปได้” สาวใช้โบกมือ
“เจ้าค่ะ” หญิงชรายอบกายคำนับฮูหยินใหญ่ แล้วรีบออกจากลานไป
สาวใช้ตัวน้อยปิดประตูลานลง ฮูหยินใหญ่จึงวางถ้วยชา ก่อนมองเด็กน้อยบนพื้นอย่างเย็นชา “ตบปาก!”