“ขอทุกท่านช่วยหน่อยเถิด ให้พวกเรายืมคริสตัลปีศาจสิบเม็ด พอข้ากับเด็กคนนี้เข้าเมืองได้แล้ว จะคืนให้เป็นสองเท่าแน่นอน!”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งประสานมือคารวะผู้คนที่มามุงดู พลางอ้อนวอนไม่หยุด
เด็กชายวัยราวหกเจ็ดขวบที่อยู่ข้างกายกอดห่อผ้าใบเล็กในอ้อมแขนไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวังขณะกวาดตามองผู้คนที่พากันล้อมเข้ามา
“พวกท่านสองคนเป็นคนเก็บสมุนไพรใช่ไหม? เอายาวิเศษที่เก็บมาออกขายเสียก็มีคริสตัลปีศาจเข้าเมืองแล้ว ไม่ต้องมายกมือไหว้วอนคนอื่นอยู่ตรงนี้หรอก” ใครคนหนึ่งเสนอขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
คนอื่น ๆ พากันคล้อยตาม “ใช่แล้ว! ข้ายินดีซื้อในราคาสูงเลย”
“ฮ่า ๆ ๆ ข้าก็ยินดีเหมือนกัน...”
คนแก่กับเด็กเห็นได้ชัดว่าไม่อยากซื้อขายกันตรงประตูเมือง แต่ก็ไม่มีของมีค่าพอจะใช้แทนค่าผ่านทาง ทำเอาร้อนใจจนแทบร้องไห้
เพราะอีกไม่นานฟ้าก็จะมืดแล้ว
พอฟ้ามืด ผู้พิทักษ์เมืองจะปิดประตูใหญ่โดยไม่ปรานี ถึงตอนนั้นต่อให้ร้องเรียกสวรรค์ก็ไม่ขาน เรียกแผ่นดินก็ไม่ตอบ
ทันใดนั้น ทั้งสองก็เห็นม่อเสี่ยวซีกับพวกกำลังเดินเข้ามาช้า ๆ
ในกลุ่มมีทั้งผู้หญิงและเด็ก อีกทั้งยังมีคนพิการนั่งวีลแชร์ด้วย ดูปลอดภัยกว่าพวกคนที่กำลังจ้องเขม็งอยู่รอบ ๆ มากนัก
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ได้โปรดเมตตาช่วยเหลือพวกเราหน่อย ให้ข้ายืมคริสตัลปีศาจชั้นต้นสิบเม็ด พอเข้าเมืองได้แล้วข้าจะคืนให้เป็นสองเท่าแน่นอน...” ชายคนนั้นพุ่งเข้าไปหาม่อชางไห่ทันที แทบจะคุกเข่าลงกับพื้น
ม่อชางไห่จำต้องหยุดเดิน แล้วหันไปมองหลานสาว
เดิมทีม่อเสี่ยวซีตั้งใจจะปฏิเสธชายคนนี้ ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว
[ค้นพบเศษตำราวิชารวมร่างร้อยสมุนไพร ต้องการใช้พลังจิต 2 หน่วยเพื่อซ่อมแซมหรือไม่?]