“ได้ครับ ผมไปถามดูก่อน” ม่อชางไห่หมุนวีลแชร์เตรียมออกไปข้างนอก ภรรยากับต้าจวงรีบตามไปทันที
ม่อเสี่ยวซีกับน้องชายก็เดินตามออกไปด้วย นางกระซิบว่า “ท่านลุง พวกท่านอย่าไปไกลนะ ข้าออกไปเดินดูรอบ ๆ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย” ม่อชางไห่กำชับ
“อืม” ม่อเสี่ยวซีพยักหน้า พาน้องชายเดินออกจากประตูโรงเตี๊ยม
ด้านนอกโรงเตี๊ยมมีผู้คนพลุกพล่านราวสายน้ำ ทุกแห่งเต็มไปด้วยแผงขายของ มีทั้งแร่ธาตุ ไม้ปีศาจ และหนังกับกระดูกของสัตว์ปีศาจนานาชนิด โดยรวมแล้วคล้ายกับเมืองเทียนหยวน
แน่นอนว่ามีคนขายเครื่องรางพลังจิตกับยาเม็ดด้วย แต่สินค้าที่ผ่านการแปรรูปตามแผงพวกนี้ ส่วนใหญ่มักปนของปลอม ซื้อไม่ได้เด็ดขาด
ม่อเสี่ยวซีเดินหาอยู่รอบหนึ่ง แต่ก็ไม่พบยาวิเศษหรือตำรับยา จึงจำต้องเข้าไปดูตามร้านค้าริมทางทีละร้าน
สุดท้ายนางก็มาถึงลานสมบัติหมื่นแห่ง จึงได้เห็นยาวิเศษในตำนาน
มันเป็นพืชสีแดงเลือดทั้งต้น ขนาดประมาณฝ่ามือ ใบม้วนงอแผ่ประกายแสงเรืองรอง
ป้ายข้าง ๆ เขียนไว้ว่า หญ้าจับเลือด ยาวิเศษขั้นหนึ่ง อายุหนึ่งปี ราคาหนึ่งพันคริสตัลปีศาจ
ม่อเสี่ยวซีอดอุทานไม่ได้
ไม่น่าแปลกใจที่เมืองจื่อชู่จะร่ำรวยกว่าเมืองเทียนหยวน ที่แท้ยาวิเศษอายุหนึ่งปีเพียงต้นเดียวก็ขายได้ถึงหนึ่งพันคริสตัลปีศาจ
“เถ้าแก่ มียาเม็ดที่ช่วยเพิ่มระดับพลังไหม” ม่อเสี่ยวซีถาม
เถ้าแก่พยักหน้า “มีครับ ลูกค้าอยากซื้อยาเม็ดชนิดไหน”
“ร้านท่านมียาเม็ดอะไรบ้าง” ม่อเสี่ยวซีถามกลับ
เถ้าแก่ชี้ไปยังป้ายที่แขวนอยู่ตรงมุมร้าน “ของที่ระบุไว้บนป้ายนั้น ร้านข้ามีครบทุกอย่าง”