อาหมินประสานหมัดคารวะ “ราชันผีก่อนหน้านี้ดับสูญไปแล้ว บัดนี้ข้าจึงรับหน้าที่ดูแลกิจการของเผ่าผีแทน”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “หากคนในเผ่ารู้ว่าฝ่าบาทยังทรงอยู่ พวกเขาต้องดีใจมากแน่”
ม่อเสี่ยวซีเบ้ปากให้กับการประจบสอพลอของนาง แต่ก็ยังอดทนถาม “เจ้าบอกว่าเป็นประมุขตำหนักที่เจ็ดสิบสอง เช่นนั้นยังมีประมุขตำหนักที่เหมือนเจ้าอีกกี่คน? แล้วระดับบำเพ็ญของพวกเจ้าสูงเพียงใด?”
อาหมินตอบ “เดิมทีมีตำหนักราชันยมโลกทั้งหมดเจ็ดสิบสองแห่ง ตอนนี้เหลือเพียงสามตำหนัก มีคนในเผ่ารวมกันกว่าสามร้อยคน ระดับบำเพ็ญของข้าสูงที่สุด ส่วนอีกสองคนอยู่ในขั้นเซียนปฐพี”
ม่อเสี่ยวซีเหลือบมองกระจกกรรม เห็นว่าอาหมินไม่มีทีท่าว่ากำลังโกหก จึงพยักหน้าแล้วถามต่อ “เจ้ามีวิชาลับในการบำเพ็ญของเผ่าผีหรือไม่?”
อาหมินกะพริบตา “ข้านำคัมภีร์หมื่นวิญญาณรวมจิตมาเพียงเล่มเดียว กับอีกเล่มคือบันทึกร้อยภูตผีออกหากินยามราตรี นอกนั้นเก็บไว้ที่ถิ่นของเผ่า”
กล่าวพลางหยิบหนังสือผีสองเล่มที่ปกคลุมด้วยหมอกดำออกมาวางบนโต๊ะ “หากฝ่าบาทอยากอ่าน ก็ทรงหยิบไปได้ตามพระประสงค์”
ม่อเสี่ยวซีไม่ได้เกรงใจ รับหนังสือมาแล้วเปิดอ่าน
ทว่าตัวอักษรข้างในดูราวกับยันต์ผี นางอ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว
นางปิดหนังสือแล้วโบกมือให้อาหมิน “ร่างกายเจ้าเพิ่งดีขึ้น ไปพักก่อนเถอะ รอข้าจัดการธุระเสร็จแล้วจะส่งเจ้าออกไป”
อาหมินเบิกตากว้าง รีบโบกมือปฏิเสธ “ฝ่าบาท ข้ายินดีติดตามท่าน ไม่ขอจากไปเพียงลำพังเด็ดขาด”
เปลือกตาของม่อเสี่ยวซีกระตุก นางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วเจ้าไม่คิดดูแลคนในเผ่าหรือ?”
อาหมินตอบด้วยสีหน้าจริงใจ “ขอเพียงฝ่าบาทเปิดเส้นทางหวงเฉวียน คนในเผ่าก็จะเดินทางตามเส้นทางนั้นมายังนิรยา...”