"เอาเลย! มาวัดกัน!"
หยุนจื้อชิวเดินไปข้างหน้า เตรียมจะประลองกับเฉินลี่
"คุณหนูหยุน!"
จังหวะนั้นเอง เงาร่างกว่าสิบคนก็เดินทางมาถึงแต่ไกล
บุคคลที่นำทัพรีบตะโกนห้ามการเดิมพันครั้งนี้เอาไว้
"ท่านนี่เอง? ท่านน้อยเซวียนเฟิง?" หยุนจื้อชิวหันกลับมา สีหน้าฉงน
คนที่มาเป็นชายหนุ่มวัยประมาณสามสิบ รูปร่างหน้าตาจัดว่างดงาม แต่ว่าคิ้วตาคู่นั้นกลับเผยความเย่อหยิ่งจองหองอยู่ตลอดเวลา
ผู้นี้มีนามว่าเซวียนเฟิง
ท่านน้อยแห่งตระกูลเซวียน หนึ่งในสองตระกูลยอดฝีมือชั้นสูงสุดแห่งแคว้นชาง!
เซวียนเฟิงมองไปที่หยุนจื้อชิว "คุณหนูหยุน ท่านเป็นผู้สูงศักดิ์ ฐานันดรเลอค่า เหตุใดต้องไปวัดฝีมือกับคนไร้ประโยชน์เช่นนั้น?"
"ถึงแม้ท่านจะใช้ฝ่ามือเดียวก็บดขยี้เขาได้ก็เถอะ"
"แต่การบดขยี้มดตัวหนึ่ง มันจะไม่ทำให้มือที่งดงามของท่านบาดเจ็บไปด้วยหรือ?"
"เช่นนั้น ข้ายอมรับอาสาปฏิบัติตามสัญญาแทนท่านเอง"
หยุนจื้อชิวขมวดคิ้ว "อย่างนี้มันไม่เหมาะกระมัง?"
เซวียนเฟิงราวกับสุนัขน้อยที่หวังเอาใจ เฝ้ามองหยุนจื้อชิว "คุณหนูหยุน โปรดให้โอกาสข้าสักครั้งเถิด ให้ข้าได้เป็นผู้พิทักษ์ดอกไม้ข้างกายท่านบ้าง"
จากนั้น เขาก็หันไปมองเฉินลี่ สีหน้าเหยียดหยาม "เฉินลี่ ไอ้คนไร้ประโยชน์ เจ้ากล้ารับคำหรือไม่?"
เฉินลี่ยักไหล่ "ข้าไม่ว่าอะไร"
"ยังไงการตีเจ้า ก็แค่เพียงฝ่ามือเดียวเท่านั้น"
พอคำพูดนี้ออกมา ใบหน้าทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นก็มีสีหน้าแปลกประหลาดไปหมด
เซวียนเฟิงคือท่านน้อยอัจฉริยะแห่งตระกูลเซวียน เป็นจอมยุทธ์ขั้นทะลุเซียนขั้นที่สองตัวจริงเสียงจริง
ส่วนเฉินลี่ที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนก็รู้กันอยู่ในใจว่า เขาเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ตัวจริงเสียงจริงเช่นกัน
"เขากล้าพูดเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?"