"เจ้าว่าข้าเป็นคนไร้ประโยชน์ ทว่ากลับพ่ายแพ้แก่ข้าเพียงหนึ่งกระบวนท่า เจ้ามิใช่ยิ่งกว่าคนไร้ประโยชน์หรือ?"
ได้ยินคำเยาะเย้ยของเฉินลี่ เซวียนเฟิงโกรธจนตาดำมืดไปหมด ร่างกายเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว เกือบจะล้มลงนั่งกับพื้น
หยุนจื้อชิวขมวดคิ้ว "แต่นอกโลกล้วนเล่าว่าเจ้าเป็นร่างกายที่ไร้ประโยชน์ บำเพ็ญไม่ได้ เหตุใดเจ้าไม่เคยแก้ต่างเลย?"
ยามนี้ เฉินลี่เอามือไขว้หลัง สายลมอ่อน ๆ พัดปอยผมที่หน้าผากของเขา อาภรณ์ปลิวสะบัด ระดับการวางมาดเต็มพิกัดในชั่วพริบตา
"จักรวาลกว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด พวกเราผู้บำเพ็ญเซียน ต่อหน้าแผ่นฟ้าดินอันกว้างใหญ่ไพศาล ล้วนเป็นเพียงเม็ดทรายในทะเล ธุลีอันเล็กน้อย"
"หากปราศจากใจที่ถ่อมตน จะพิสูจน์มหาวิถีได้อย่างไร!"
"ดังนั้น ก่อนที่จะพิสูจน์วิถี ข้าจึงมองตนเองเป็นคนไร้ประโยชน์เสมอ เพื่อปลุกใจตนให้อดทนต่อไป!"
"ทว่าพวกเจ้า กลับเพราะได้ความก้าวหน้าเพียงเล็กน้อยก็ลำพองใจ คิดว่าตนเป็นอัจฉริยะแล้ว มิเคยได้ยินหรือว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน!"
วาบ!
วาจานี้เอ่ยออกไป ทั่วทั้งสถานที่เงียบงันสนิท!
"เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน?" ผู้คนในที่นั้นพึมพำกับตนเอง ภายในใจเกิดคลื่นยักษ์ถาโถม
ฟ้าช่วย! ช่างเป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งยิ่งนัก!
"ดีจริง เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน!"
ท่านลุงฝูอดไม่ได้ที่จะตบมือชื่นชม สายตามองไปที่เฉินลี่เพิ่มความชื่นชมอีกหลายส่วน "ท่านน้อยเฉินลี่อายุยังน้อย กลับมีความคิดความอ่านถึงเพียงนี้ ช่างหาได้ยากยิ่ง ข้ารับคำชี้แนะ!"
หยุนจื้อชิวสูดหายใจลึก ก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว มองเฉินลี่ "ท่านน้อยเฉิน เป็นข้าที่รู้อันน้อยนิด ขอขอบคุณวาจาของท่านที่ช่วยปลุกสติข้า จื้อชิวรับคำชี้แนะ"