เมืองหมินเจียง
เฉินป้าถวนนำยอดฝีมือแห่งตระกูลเฉินกลุ่มหนึ่ง บุกตรงเข้าสู่จวนเย่
อานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวปิดกั้นเส้นทางหลบหนีทั้งหมด
เหล่าศิษย์ตระกูลเย่เห็นดังนั้น ต่างขาสั่นระริกและพากันคุกเข่าลงกับพื้น
เฉินป้าถวนก้มมองพวกเขาอย่างเย็นชา “เสี่ยวลี่พูดถูก คนละเผ่าพันธุ์ ย่อมมีใจต่างกัน”
“ฆ่า!”
“อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”
“ขอรับ!”
ยอดฝีมือตระกูลเฉินขานรับพร้อมกัน
วินาทีถัดมา พวกเขาก็บุกเข้าไปในจวนเย่ ดั่งพยัคฆ์เข้าฝูงแกะ เตรียมลงมือสังหารทันที!
แต่ในตอนนั้นเอง
เสียงตวาดเย็นเยียบพลันดังมาจากส่วนลึกของจวนเย่
“หยุดมือ!”
ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น อุณหภูมิโดยรอบก็ลดลงหลายสิบองศาในพริบตา
สีหน้าเฉินลี่เปลี่ยนไป
ยังมียอดฝีมือซ่อนอยู่อีกหรือ?
ขณะกำลังคิด ก็เห็นร่างในชุดสีฟ้าน้ำแข็งลอยละล่องเข้ามา ก่อนจะลงมายืนเบื้องหน้าพวกเฉินลี่
เรือนเกศาสีเงินปลิวไสวกลางสายลม ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเย็นชาอย่างยิ่ง ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ
ผิวพรรณขาวผ่องเนียนละเอียด ราวกับเป่าเพียงเบา ๆ ก็จะแตกสลาย
อานุภาพไร้รูปร่างแผ่ออกมา หญิงสาวเรือนเกศาสีเงินเผยใบหน้างดงามราวปีศาจ สวยจนผู้คนแทบหยุดหายใจ
ทุกคนในที่นั้นล้วนมองจนตาค้าง
ชั่วขณะนี้ ราวกับเวลาเองก็หยุดนิ่งเพื่อความงามของนาง
สตรีคนหนึ่งจะงดงามได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!
ไม่เพียงบุรุษที่มองจนตะลึง แม้แต่ซุนจิ่วเวย ไป๋ซินหวี่ เฉินชิงเยวี่ย และเซียวฉูอี สตรีงามทั้งหลายก็ยังมองจนตาค้าง
ผ่านไปหลายอึดใจ เฉินป้าถวนก็ถอยหลังไปสองสามก้าวตามสัญชาตญาณ ก่อนตวาดถาม “เจ้า...เจ้าเป็นใคร?”