วูช!!
เมื่อเสียงนั้นจบลง ท้องฟ้าก็มีแสงสว่างวาบหลายสายตัดผ่านอย่างกะทันหัน
เฉินป้าถวน เฉินจ้านเทียน และเหล่าผู้ใหญ่ระดับสูงของตระกูลเฉินต่างเหาะเหินเดินทางมาถึง คลื่นพลังจากการบินทำให้เมฆจำนวนมากสลายวับไป ดึงดูดสายตาของผู้คนได้ในทันที
แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนตะลึงยิ่งกว่าคือร่างอสูรยักษ์ที่ตามมาด้านหลัง
"กรี๊ด——!"
เสียงร้องที่ทะลุผ่านเก้าชั้นฟ้า ฉีกเมฆเพลิงสีแดงเหนือภูเขาไฟแตกกระจายในทันที
อสูรร่างใหญ่ที่สูงถึงร้อยจั้ง ขนทั้งตัวสุกสกาวดุจทองคำ กำลังกระพือปีกทั้งสองข้าง บินวนเวียนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ ร่อนลงสู่ปากปล่องภูเขาไฟอย่างช้า ๆ
"ให้ตายเถอะ! นั่น...นั่นมันอสูรขั้นเจ็ดในตำนาน ฟีนิกซ์สิงโตเหรอ?!"
ท่ามกลางฝูงชน จู่ ๆ ก็มีคนร้องอุทานขึ้นมา
เมื่อคำพูดนั้นเอ่ยออกมา ทุกคนต่างเงยหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกันในทันที
วินาทีถัดมา ทุกคนตกตะลึงจนตาแทบถลนออกมา
ฟีนิกซ์สิงโต นั่นคือจ้าวแห่งอสูรทั้งหลายโดยแท้จริง เมื่อโตเต็มวัย พลังการต่อสู้เทียบเท่าขั้นเข้าสู่เซียนชั้นห้าอันน่าสะพรึงกลัว!
และในเวลานี้ บนหลังของฟีนิกซ์สิงโตตัวนั้น กลับมีผู้คนหลายคนนั่งอยู่ด้วยความสงบ
เฉินลี่อุ้มฝูซูน้อยไว้ในอ้อมอก กำลังฮัมเพลงเบา ๆ อย่างสบายอารมณ์
รอบกายของเขา มีภรรยาสุดที่รักห้าคน แต่ละคนงดงามไม่ซ้ำแบบ ห้อมล้อมอยู่
ท่าทางเช่นนั้น เรียกได้ว่าเท่และสบายใจที่สุดเท่าที่จะเป็นได้
"นี่...นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?!"
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซวียนไท่จงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตากลมโต ใบหน้าบูดบึ้งถึงที่สุด
"ข้าค้นหามาหลายร้อยปี แม้แต่ขนฟีนิกซ์สิงโตสักเส้นก็ยังไม่เคยพบ แล้วคนไร้ประโยชน์แห่งตระกูลเฉินจะมีลูกของมันได้อย่างไรกัน?!"
ภายในใจเซวียนไท่จงปั่นป่วนเป็นคลื่นใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
อีกด้านหนึ่ง หยุนชางไห่ เจ้าบ้านแห่งตระกูลหยุน ก็ตกใจจนต้องลุกขึ้นยืนจากรถศึกทองสัมฤทธิ์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพิศวงงงงวย
"ในวงการสัตว์อสูร ฟีนิกซ์สิงโตเป็นสัตว์ที่มีนิสัยหยิ่งผยองที่สุด ยอมตายไม่ยอมแพ้ ต่อให้อดตายก็ไม่มีทางยอมให้มนุษย์ฝึกฝนได้"
"เจ้าหมอนี่เฉินลี่ ใช้วิธีใดกันแน่ ถึงสามารถปราบมันได้?!"