"คำราม..."
ม่านพลังกั้นแตกสลาย อสูรเฝ้าสุสานขั้นเจ็ดส่งเสียงคำรามก้องขึ้นมาทันที
จากนั้น ร่างสูงนับร้อยเมตรนั้นก็กระโจนทะยานออกจากปากปล่องภูเขาไฟ ลงสู่พื้นดินอย่างหนักหน่วง
ผู้คนทั้งหลายจึงได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของมัน
วัวแดงเพลิง!
บึ้ม!
บึ้มบึ้มบึ้ม...
ทั่วทั้งภูเขาไฟราวกับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ปราณอันมหึมานั้นแผ่กระจายออกไปทั่วสารทิศ!
และพลังของอสูรเฝ้าสุสานตนนี้ เทียบเท่าได้กับขั้นเข้าสู่เซียนชั้นสี่...
"ท่านทั้งหลาย ขอร่วมมือกันชั่วคราว ผนึกอสูรเฝ้าสุสานตนนี้เสียก่อนเป็นอย่างไร?"
เวลานี้ หยุนชางไห่เหาะขึ้นกลางอากาศ มองไปยังผู้แข็งแกร่งขั้นเข้าสู่เซียนทั้งหลายแล้วเอ่ยเสนอ
สังเกตว่าเขาพูดว่า "ผนึก" ไม่ใช่ "ฆ่าทิ้ง"
เพราะมันคืออสูรขั้นเจ็ด หากสามารถปราบได้ จะกลายเป็นกำลังรบระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน ใช้เป็นอสูรคุ้มครองตระกูลได้เลย!
"ข้าเห็นด้วยกับคำพูดของเจ้าบ้านหยุน"
เฉินป้าถวนเป็นคนแรกที่แสดงความเห็นชอบ เขาเดินเข้าไปหาหยุนชางไห่ทันที จับมือหยุนชางไห่อย่างอบอุ่น "เจ้าบ้านหยุน อีกไม่นานพวกเราก็จะเป็นญาติกันแล้ว!"
หยุนชางไห่: "เอ๊ะ?"
"อืม ได้" จื่อเทียนเป่าพยักหน้าเช่นกัน
"ข้าไม่มีปัญหา" เซวียนไท่จงกล่าวเสียงเรียบ
"เห็นด้วย!"
"พวกเราก็เห็นด้วย!"
ชั่วพริบตา ความเห็นก็เป็นเอกฉันท์