ยามราตรีมืดลงเรื่อย ๆ ในลานบ้านมีเสียงจิ้งหรีดร้องเป็นระยะ ๆ ไพเราะยิ่งนัก
เฉินลี่ส่งแขกเหรื่อทั้งหมดออกไปแล้ว ก็รีบวิ่งไปยังห้องหอด้วยความไม่อาจรอไหว
เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูที่ติดตัวอักษร "ซื่อ" (หมายถึงความสุข) สีแดงขนาดใหญ่
ห้องนี้ แท้จริงแล้วควรจะเป็นของไป๋ซินหวี่
แต่จำต้องยอม เพราะลานบ้านเล็ก ๆ ที่เฉินลี่อาศัยอยู่ มีห้องพักทั้งหมดเพียงสามห้องเท่านั้น ต้องกันออกมาหนึ่งห้องเป็นห้องหอก่อน
จำเป็นต้องเปลี่ยนบ้านที่ใหญ่กว่านี้แล้วล่ะ
ไม่เช่นนั้น ต่อไปเวลาเมียมากขึ้น จะอยู่ไม่พอ!
เฉินลี่ผลักประตูห้องเข้าไป เพิ่งก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดุจกระดิ่งเงินดังแว่วเข้ามา
เขาหันไปตามเสียง
แลเห็น ภายในห้องหออันเป็นมงคล เทียนแดงส่องแสงเจิดจ้า อบอวลไปด้วยความอบอุ่น
ข้างโต๊ะน้ำชากลางห้อง มีหญิงงามสี่นางนั่งล้อมวงกันอยู่
เซียวฉูอี สวมชุดเจ้าสาวสีแดงดั่งเพลิง งดงามสดใส งามโดยธรรมชาติถึงเพียงนั้น
ไป๋ซินหวี่ สวมชุดกระโปรงขาว ผิวขาวดั่งหิมะ กิริยาสงบเสงี่ยมแต่แฝงความเข้มแข็ง
และซุนจิ่วเวย หน้าตาหวานซื่อ อ่อนโยนและว่านอนสอนง่าย
รวมถึงเฉินชิงเยวี่ย เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน เพิ่งเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง
หญิงทั้งสี่รวมตัวกัน ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันอยู่ ต่างก็ก้มหน้านัวเราะกันไม่หยุด
เฉินลี่มองภาพอบอุ่นใจนี้แล้ว อดรู้สึกตื้นตันใจไม่ได้
เพราะ เบื้องหน้าแม้จะดูเหมือนสี่คน