เอี๊ยด——
ได้ยินเสียงด้านนอก เฉินชิงเยวี่ยที่นั่งอยู่บนเตียงสีแดง หัวใจเต้นเร็วขึ้นทันใด รู้สึกเหมือนมีกวางน้อยวิ่งชนในอก
ฝ่ามือของนางชุ่มเหงื่อ สิบนิ้วกำชายเสื้อแน่น ภายในใจทั้งคาดหวังและตื่นเต้น
ขณะนี้ นางไม่ใช่ยอดอัจฉริยะแห่งตระกูลเฉินอีกต่อไป ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งขั้นภวจิตปราณชั้นหก
แต่เพียงเจ้าสาวขี้อายที่รอการเอาใจจากสามี
“เหมียวเหมียว!”
แมวสีส้มที่เท้าส่งเสียงร้องหลายครั้ง ราวกับรับรู้ถึงความไม่สงบของเจ้าของ กระโดดขึ้นไปบนอกของเฉินชิงเยวี่ย
หัวที่เต็มไปด้วยขน ถูไถอย่างสนิทสนมกับหน้าอกที่อ่อนนุ่ม ราวกับกำลังปลอบโยน
เอี๊ยด!
พร้อมกับเสียงเปิดประตูดังแผ่วเบา เฉินลี่ผลักประตูเดินเข้ามา เห็นภาพนี้พอดี
เขาชูคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง คิดในใจอย่างแค้น:
ไอ้แมวบ้า!
ที่ตรงนั้นเป็นของข้า เจ้าแมวอ้วนอย่างเจ้าก็กล้าแตะรึ?
เฉินลี่ก้าวเดินไปหาเฉินชิงเยวี่ย กระแอมเบา ๆ เฉินชิงเยวี่ยรีบโยนแมวสีส้มลงพื้น มือเล็กกำชายกระโปรงอย่างกระสับกระส่าย เสียงดังมาจากใต้ผ้าคลุมหน้าแดง: “พี่เฉินลี่ ท่าน...ท่านกลับมาแล้ว?”
เฉินลี่มุมปากยกยิ้ม: “เรียกข้าว่าอะไร? ยังไม่เปลี่ยนคำเรียกอีก?”
เฉินชิงเยวี่ยพูดอย่างเขินอาย: “ท่าน...ท่านสามี”
“ประมาณนี้ถึงจะถูก!”
เฉินลี่ยื่นมือออกไป ใช้นิ้วสองนิ้วหยิบมุมผ้าคลุม ค่อย ๆ เปิดออก
เบื้องหน้าคือใบหน้าที่งดงามยิ่ง ใบหน้ารูปไข่สมส่วน ดวงตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำ ทว่าระหว่างคิ้วกลับแฝงความองอาจและเย่อหยิ่ง
เมื่อเทียบกับซุนจิ่วเวยที่อ่อนโยนและสง่างาม เฉินชิงเยวี่ยเหมือนแม่ทัพหญิงผู้องอาจสง่า ผู้คนรู้สึกไม่กล้าลบหลู่
เฉินลี่มองเช่นนี้ หลายนาทีผ่านไป