"ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว"
เฉินป้าถวนได้ยินเสียงอันคุ้นเคย ร่างกายสั่นสะเทือน รีบหันไปมองทางประตูทองสัมฤทธิ์ทันที
วินาทีถัดมา
เฉินลี่เดินย่างสามขุม พาภรรยาสุดที่รักทั้งสี่เดินอย่างสุขสำราญออกมา
ด้านหลังยังตามมาด้วยผู้อาวุโสขั้นเทพมนุษย์ของตระกูลเฉินหลายคน
ตามมาด้วย หยุนจื้อชิว จื่อเทียนเป่า เซินวานซื่อ รวมถึงเหล่าผู้แข็งแกร่งจากตระกูลระดับสองสาม ก็พากันเดินตามออกมาอย่างต่อเนื่อง
"เสี่ยวลี่! เสี่ยวลี่ออกมาแล้ว!"
เฉินจ้านเทียนและพวกพี่น้องต่างพากันตะโกนด้วยความตื่นเต้นทันที
ส่วนเจ้าแห่งตระกูลเซวียน เซวียนไท่จง และผู้อาวุโสเก้าแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิถีสุดขั้ว หลี่โยวหมิง กลับมีแววผิดหวังวาบขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะหันไปมองประตูทองสัมฤทธิ์ รอคอยศิษย์ของตนปรากฏตัว
สองวินาที
ห้าวินาที
สิบวินาทีผ่านไป
ภายในประตูทองสัมฤทธิ์นั้น นอกจากคนที่ออกมาเมื่อครู่ กลับไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใด ๆ อีกเลย
สีหน้าของเซวียนไท่จงค่อย ๆ มืดครึ้มลง คิ้วขมวดมุ่น
"คนล่ะ? เจ้าน้อยตระกูลเซวียน ชิงอวิ๋น กับผู้อาวุโสสามท่านนั้นอยู่ที่ไหน?!"
น้ำเสียงของเซวียนไท่จงแฝงไปด้วยความกระวนกระวาย
หลี่โยวหมิงก็มีสีหน้าหม่นหมอง ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องเขม็งไปที่ประตูใหญ่: "ศิษย์รักสี่คนของข้าเล่า? เหตุใดยังไม่ออกมาอีก?!"
ได้ยินดังนั้น เฉินลี่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"เจ้าหัวเราะอะไร?"
หลี่โยวหมิงสีหน้าหมองคล้ำ จ้องเฉินลี่แล้วเอ่ยปากเย็นชา
"หัวเราะผิดกฎหมายหรือ?"
"แคว้นชางข้อไหนห้ามหัวเราะ?" เฉินลี่ยักไหล่
"ฮึ่ม เจ้า..."
เฉินลี่ยิ้ม: "พวกเขาออกมาไม่ได้แล้ว"
รูม่านตาเซวียนไท่จงหดตัวในพริบตา: "ความหมายของเจ้าคืออะไร?!"
เฉินลี่: "ความหมายตามตัวอักษรไงล่ะ ข้าเองก็ไปส่งพวกเขาด้วยตนเอง เผาศพให้ครบวงจร แม้แต่อัฐิก็โปรยปรายให้แล้ว ไม่ต้องขอบคุณ"