ยามค่ำคืน ดวงจันทร์ส่องแสงสูงตระหง่าน
งานเลี้ยงของตระกูลเซิน จัดได้ครึกครื้นราวกับประโคมฆ้องตีกลอง ระเบิดประทัดเฉลิมฉลอง
เซินวั่นซานฉุดกระชากเฉินลี่ ดื่มทีละแก้วแล้วแก้วเล่า เอ่ยปากเรียกลูกเขยไม่หยุดปาก แทบอยากจะจารึกชื่อเฉินลี่ลงในทะเบียนตระกูลเซินทันที
เฉินลี่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะทำให้เซินวั่นซานดื่มอย่างมีความสุข จากนั้นก็กลับไปยังเรือนที่ตระกูลเซินจัดเตรียมไว้ให้เพียงลำพัง
แสงจันทร์สาดส่องดั่งสายน้ำ ทั่วทั้งลานบ้านราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านเงินบางๆ
เฉินลี่เพิ่งก้าวเข้ามาในลานบ้านก็ชะงักฝีเท้า สัมผัสได้ถึงลมหายใจของผู้อื่นภายในเรือน
เขาเดินเข้าไป และเมื่อเข้าใกล้ ก็เริ่มได้กลิ่นหอมยวนใจ
กลิ่นนั้น...คือกลิ่นสตรี
อาศัยแสงจันทร์ เขาเห็นเสื้อผ้าชั้นในของสตรีหลายชิ้นถูกโยนทิ้งอยู่บนพื้นเรือน
กวาดสายตาตามเสื้อผ้าเหล่านั้นทีละชิ้น ก็เห็นหญิงสาวงามคนหนึ่งใช้ผ้าปูที่นอนห่อร่างไว้ครึ่งตัว
นางเผยให้เห็นบ่าเรียวงาม และเรียวขาขาวยาวตรงทอดยาวอยู่บนเตียง จ้องมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน
เฉินลี่สีหน้าแปลกประหลาด นี่มันกลอุบายยั่วยวนชายหรือ?
หญิงสาวคนนี้นอนอยู่บนเตียงของเฉินลี่ ผ้าปูที่นอนห่อหุ้มร่างน้อยระหง เผยให้เห็นบ่าเรียวงามและขายาวระหงกลางอากาศ
นางจ้องมองเฉินลี่ด้วยสายตาคล้ายเคลิ้มฝัน เอ่ยเสียงหวานเย้ายวน:
“ท่านน้อยเฉินลี่ ในที่สุดท่านก็กลับมา ข้ารอท่านตั้งนานแล้ว”
พูดพลาง ยกเรียวขาขาวตรงทั้งสองขึ้นเล็กน้อยแยกออกจากกัน แกว่งไปมาบนเตียง ผิวขาวเนียนราวหิมะพลิ้วไหวจนต้องตาพร่า
เฉินลี่ชะงักเล็กน้อย ก้มลงมองเสื้อผ้าบนพื้น
กระโปรง กางเกง แม้แต่ชุดชั้นในก็มีครบ
หญิงสาวบนเตียงคนนี้ ตอนนี้เป็นไปได้สูงมากว่านางไม่ได้สวมอะไรเลย
หญิงผู้นี้ช่างยั่วยวนเหลือเกิน!
เฉินลี่สงสัยในใจ หญิงคนนี้มาจากไหน?
ไม่ใช่ว่าเซินวั่นซานจัดหาให้เขาหรอกนะ?
นี่มันช่างเกินจริงไปหน่อย
ที่ไหนมีพ่อตาจัดการเรื่องอย่างนี้ให้ลูกเขย
ออกไปข้างนอกก็ต้องระวังความปลอดภัยไว้ก่อน
เฉินลี่ยอมรับว่า ฐานะเป็นชายหนุ่ม ต้องเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยั่วยวนถึงเพียงนี้ เขารู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว
แต่เขาก็ไม่ถึงกับขาดสติ
“ไปให้พ้น”