“ขอบคุณท่านพ่อตาที่สุด”
เฉินลี่เก็บกุญแจไว้ แล้วยกมือคารวะเซินวั่นซาน
“ฮ่าๆ เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว พูดแบบนี้ก็เกรงใจกันเกินไป”
เซินวั่นซานหัวเราะร่าเริง จากนั้นหันไปมองเซิน ชิงฉือ
“ชิงฉือเอ๋ย เนื่องจากเจ้ากับเฉินลี่ต่างมีใจให้กัน งานแต่งงานครั้งนี้ ข้าเห็นว่ารีบจัดให้เสร็จไปเลยดีกว่า!”
“ข้ายังคิดอยากอุ้มหลานชายเร็วๆ ฮ่าๆๆ!”
“ท่านพ่อ! ท่านพูดบ้าอะไรกัน!”
เซิน ชิงฉือหน้าแดงก่ำด้วยความอาย อยากจะหาที่มุดลงไปให้พ้นๆ เธอกระทืบเท้าแล้ววิ่งหนีไปทั้งอย่างนั้น
มองตามเงางามของเซิน ชิงฉือที่จากไป เฉินลี่ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นสีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง เอ่ยเสียงหนักแน่น
“ท่านพ่อตา มีเรื่องหนึ่งซึ่งลูกเขยจำเป็นต้องเตือนท่าน”
“มือสังหารจากสำนักค้างคาวเลือดที่มาลอบสังหารข้าเมื่อคืน ข้าสงสัยว่าเป็นฝีมือของเถี่ยต้วนหย่ากับลูกชายของเขา”
“ท่านต้องระวังตัวให้มาก”
ได้ยินคำนี้ เซินวั่นซานตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะเบาๆ