ภายใต้การนำทางของเซียวฉูอี ทั้งสามคนเดินผ่านตรอกแคบๆ หลายแห่ง มาถึงหน้าร้านบะหมี่แห่งหนึ่ง
ร้านบะหมี่ไม่ใหญ่โต มีสองชั้น โต๊ะไม้เรียบง่าย แต่ถูกจัดเก็บอย่างสะอาดสะอ้าน
"เจ้าของร้าน มาบะหมี่เนื้อวัวสองชาม" เซียวฉูอีเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ได้เลย! รอสักครู่ท่านผู้มีเกียรติ!"
จากด้านในมีเสียงของชายวัยกลางคนที่อบอุ่นดังออกมา
เฉินลี่ตามไปตะโกนว่า "ชามของฉันไม่ใส่ต้นหอมนะ"
"ได้เลย ไม่ใส่ต้นหอม เดี๋ยวมาเสิร์ฟทันที!"
ครู่หนึ่ง เจ้าของร้านก็ยกบะหมี่ร้อนๆ สองชามใหญ่เดินออกมา
ในชามมีเนื้อวัวชิ้นใหญ่ๆ วางอยู่หลายชิ้น น้ำซุปเข้มข้น หอมกรุ่น
เฉินลี่หยิบตะเกียบขึ้นมาชิมคำหนึ่ง ดวงตาเป็นประกายทันที
"อืม! รสชาติเยี่ยมจริงๆ!"
เซียวฉูอีเห็นเฉินลี่ชอบกิน ก็ตักบะหมี่ขึ้นมากินตาม พลางกินพลางพูดว่า
"ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ ฉันกับยายถูกศัตรูตามล่า ต้องหลบซ่อนอยู่ในป่าลึกบนเขา"
"ตลอดสามเดือนเต็มๆ กินแต่เปลือกไม้ รากหญ้า แม้แต่น้ำร้อนก็ไม่มีให้ดื่ม"
"ตอนนั้นฉันคิดว่า หากได้กินบะหมี่ร้อนๆ สักชาม ถึงจะตายทันทีก็ยอม..."
ได้ยินดังนั้น เฉินลี่รู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาวางตะเกียบลง จับมือเซียวฉูอีไว้ แววตาแน่วแน่
"ฉูอี ต่อจากนี้มีข้าอยู่ ในใต้หล้านี้ ไม่มีใครกล้าให้เจ้าได้รับความลำบากแม้แต่น้อย"
ในใจเซียวฉูอีหวานชื่น ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อ พยักหน้าอย่างแผ่วเบา
เฉินลี่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า