คิดจะทำก็ลงมือทันที อู๋เปียวส่งสายตาให้ทั้งสอง คนทั้งสามสบตากันแล้วพยักหน้าพร้อมกัน ก่อนพุ่งไปยังหน้าต่างผุพังที่ลมลอดเข้ามาในห้องเก็บฟืน!
เวลานั้น หลิวอี้ซึ่งจับตาประตูห้องเก็บฟืนอยู่ เห็นว่าพวกมันเงียบหายไปนาน จึงนึกขึ้นได้ว่ามีหน้าต่างที่แตกเป็นช่องอยู่ สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนฉับพลัน เมื่อพุ่งออกจากประตูลานบ้านก็เห็นเงาคนสองคนหายลับไปในราตรีอันมืดมิด!
ที่เหลืออยู่คือหมาจื่อ เพราะร่างอ้วนท้วมทั้งยังได้รับบาดเจ็บ จึงเคลื่อนไหวช้ากว่าผู้อื่นครึ่งจังหวะ!
หลิวอี้เห็นดังนั้นก็ขึ้นสายธนูอย่างรวดเร็ว แม้ไม่ได้เล็งให้ถนัด ลูกธนูขนปีกดอกหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ร่างอันใหญ่โตของมัน!
ปักเข้ากลางหลังพอดี!
หมาจื่อร้องโหยหวน ร่างเซจนเกือบล้ม ทว่าความปรารถนาเอาชีวิตรอดอันแรงกล้าก็ทำให้มันฝืนทนความเจ็บปวด หนีหายไปในความมืดได้
【วิชายิงธนู: ขั้นเริ่มต้น】
【ความชำนาญ: 90／100】
หน้าต่างสถานะแจ้งว่าความชำนาญเพิ่มขึ้นอีก 15 แต้ม หลิวอี้เหลือบมอง ก่อนปิดหน้าต่างแล้วกลับเข้าไปในลานบ้าน ลงกลอนประตูให้แน่น จากนั้นจึงไปยังห้องเก็บฟืน
หมูป่าตัวนั้นยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิม หน้าประตูมีเลือดกองหนึ่งซึ่งหมาจื่อทิ้งไว้
หลิวอี้จ้องมองกองเลือดอยู่นาน ก่อนใช้เท้าเขี่ยฝุ่นมากลบไว้ เพื่อไม่ให้สองพี่น้องที่กำลังหลับตกใจในวันรุ่งขึ้น
“น่าเสียดายที่ปล่อยให้อู๋เปียวหนีไปได้ ทั้งยังเสียลูกธนูไปสองดอก”
หลิวอี้กล่าวอย่างกลัดกลุ้ม เดิมทีธนูคันนี้มีลูกธนูติดมาด้วยเพียงห้าดอก บัดนี้เหลือแค่สามดอก ย่อมไม่พอใช้ พรุ่งนี้ตอนนำหมูไปขายยังต้องซื้อเพิ่มอีก