ท่ามกลางลมหิมะ คนหนึ่งกับหมูป่าตัวหนึ่งต่างจ้องอีกฝ่ายเขม็ง
ข่าวดีคือหมูป่าตัวนี้ไม่ได้ใหญ่โตนัก หนักเพียงราว 100 ชั่ง เขี้ยวก็ไม่ยาว อีกทั้งยังเป็นหมูป่าวัยกำลังโต
ข่าวร้ายคือท้องของมันแฟบโหวง เห็นได้ชัดว่าอดอาหารมานาน!
หลิวอี้กำมีดล่าสัตว์ในมือแน่น ค่อย ๆ วางคันธนูกับไก่ฟ้าที่ห้อยอยู่ตรงเอวลงบนพื้นหิมะ
แม้หมูป่าตัวนี้จะไม่ใหญ่ แต่หนังของมันเหนียวทนทานยิ่ง ลูกธนูย่อมยิงไม่ทะลุ อีกทั้งหมูป่าก็รู้จักหลบหลีก
ใช้มีดจัดการยังสะดวกกว่า
หลิวอี้ไม่กล้าผ่อนคลายแม้ชั่วขณะ ดวงตาจ้องหมูป่าวัยกำลังโตตัวนั้นเขม็ง หยาดเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากทีละหยด
หมูป่าหนึ่ง หมีสอง เสือสาม หมูป่าไม่ใช่สัตว์ที่ร้ายกาจที่สุดในบรรดาพวกมัน ทว่ากลับเป็นสัตว์ที่ดุร้ายต่อมนุษย์มากที่สุด!
นี่เพิ่งเป็นภูเขาชั้นนอก เหตุใดจึงมีสัตว์ดุร้ายอย่างหมูป่าปรากฏขึ้นได้?
เมื่อมองท้องอันแฟบแห้งของมัน หลิวอี้ก็คล้ายจะเข้าใจ หมูป่าวัยกำลังโตตัวนี้คงหาอาหารบนภูเขาชั้นกลางกับภูเขาชั้นในไม่ได้ แย่งอาหารหมีตาบอดกับเสือและสัตว์ดุร้ายอื่น ๆ ก็ไม่ชนะ จึงจำต้องลงมาหาอาหารบนภูเขาชั้นนอก แล้วบังเอิญพบเขาที่ออกล่าสัตว์เข้า!
บัดซบ วันนี้โชคของเขาช่างไม่ดีเอาเสียเลย!
หมูป่าตัวนั้นจ้องมนุษย์ผู้ถือมีดล่าสัตว์ ลมหายใจหนักหน่วงพ่นไอร้อนออกจากจมูก ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียวเต็มไปด้วยความดุร้าย
ท้องอันว่างเปล่าขยับขึ้นลงเล็กน้อย ขนหยาบแข็งสีน้ำตาลดำทั่วร่างของมันคล้ายเข็มเหล็ก
หลิวอี้กำด้ามไม้ของมีดล่าสัตว์ไว้แน่น ทั้งสองฝ่ายยื้อเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง ไก่ฟ้าตัวนั้นพลันฟื้นขึ้นมา ส่งเสียงร้องแหลมสูง