เช้าวันรุ่งขึ้น เวินมู่ตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงอรุณที่สาดส่องเข้ามา
เขารู้สึกว่าบ่าไหล่ทั้งสองข้างหนักอึ้ง ร่างกายอ่อนนุ่มของใครบางคนแนบชิดเข้ามา มือของเขายังสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลเต็มมือ
จริงด้วย เมื่อคืนเสี่ยวจิ่วแอบกลับมาอีกแล้ว
เวินมู่นึกขึ้นได้ จึงก้มลงมอง สิ่งที่เห็นกลับเป็นใบหน้าอันเย็นชางดงามอย่างไม่น่าเชื่อ!
คุณซูที่ผมเส้นผมเป็นระเบียบเรียบร้อยตลอดเวลา คิ้วตาเย็นชาราวกับมีน้ำค้างแข็งบางๆ ปกคลุมอยู่นั้น วันนี้เส้นผมยาวสีดำสนิทสยายอยู่บนหมอนข้าง ปลายผมสองสามเส้นพัดผ่านกรามขาวซีดของเธอ ทิ้งความห่างเหินและความเฉียบคมของยามกลางวันไว้
ขนตายาวหนาของเธอทอดลงนิ่ง ใบหน้าที่แข็งกร้าวถูกแสงเช้าทำให้นุ่มลง เผยให้เห็นความอ่อนโยนที่หาได้ยากอย่างยิ่ง
ซูชิงยวน!!!
เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เวินมู่ตกใจไม่น้อย ความตกใจนี้ยิ่งใหญ่กว่าตอนที่รู้ว่าตัวเองเป็นลูกชายปลอมเสียอีก
ซูชิงยวนเป็นคนที่มีจิตใจแข่งขันสูง ไม่ถูกกันกับเขามาตั้งแต่เด็ก อะไรก็ต้องมาแข่งขันกับเขาหมด
ตั้งแต่ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย มหาวิทยาลัย ทุกครั้งที่สอบก็อยากทำคะแนนเหนือกว่าเขา
หลังจบทำงาน ก็ยิ่งต้องเอาเรื่องต่างๆ มาเทียบกับเขาทุกอย่าง
ต่อมา ซูชิงยวนทำงานในกลุ่มบริษัทได้ดีกว่าเขาหลายอย่างจริงๆ ผลงานพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เต็มไปด้วยความหวัง คิดว่าตัวเองจะได้สืบทอดกิจการครอบครัว
แต่คุณพ่อซูกลับเห็นว่าลูกสาวคนโตไม่เหมาะสมกับตำแหน่งใหญ่ เลือกเวินมู่ที่สุขุมรอบคอบเป็นทายาท ให้เพียงหุ้นเท่าๆ กับพี่น้องสาวคนอื่นๆ แก่ซูชิงยวนเท่านั้น
เรื่องนี้ทำให้ซูชิงยวนไม่ยอมเด็ดขาด!
ตั้งแต่นั้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างซูชิงยวนกับเวินมู่ก็พังทลายลงโดยสิ้นเชิง ทุกครั้งที่เจอหน้าก็หน้านิ่งเฉยไม่พูดจา นอกจากเรื่องงานแล้ว ไม่เอ่ยถึงเรื่องอื่นเด็ดขาด
ต่อมา เวินมู่ช่วยคุณพ่อคุณแม่ซูจัดแจงเรื่องแต่งงานของซูชิงยวน ยิ่งทำให้ซูชิงยวนโกรธจนร้องไห้ไม่เป็นภาษา พุ่งเข้าไปในห้องของเขาแล้วทุบข้าวของทั้งหมดพังยับเยิน
นั่นเป็นครั้งแรกที่เวินมู่เห็นน้องสาวโมโหหนักขนาดนั้น
ตั้งแต่นั้นมา เขาไม่เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานของซูชิงยวนอีกเลย แอบช่วยเธอขัดขวางการจัดการของคุณพ่อคุณแม่อยู่ลับๆ
สรุปก็คือ ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ถ้าไม่เรียกว่ากันน้ำไม่เข้าใครออกไม่ได้ก็คงเป็นศัตรูกันไม่มีวันสิ้นสุด
ซูชิงยวนมานอนบนเตียงเขาได้ยังไง!
เขาเดินผิดห้อง หรือว่าเธอเดินผิดห้องกันแน่ ห้องของทั้งคู่ห่างกันไกลที่สุด ไม่มีทางเดินผิดได้เด็ดขาด!
คิดได้ดังนั้น สายตาของเวินมู่กวาดไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว ยืนยันว่านี่คือห้องของเขาไม่ผิด
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก...
งั้นก็เป็นเธอที่เดินผิดห้อง!
แต่เมื่อคืนเขาล็อกประตูไว้ชัดเจนนะ!
สมองของเวินมู่หมุนเร็วมาก แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
'ออกไปก่อนดีกว่า กันไว้ดีกว่าแก้ เผื่อเสี่ยวชิงตื่นมาแล้วจะได้ไม่อึดอัด'
เขาคิดจะสะบัดแขนขาของซูชิงยวนที่พันอยู่บนตัวเขาออกเบาๆ พอมือขยับไป กลับไปโดนอะไรบางอย่างที่นุ่มมาก
เขาก้มลงมอง เห็นซูชิงยวนใส่เพียงชุดชั้นใน สองยอดเขาที่ขาวโพลนมีร่องลึกจนมองไม่เห็นก้น ส่วนมือของเขาดันไปปีนขึ้นไปบนยอดเขาลูกหนึ่งแล้ว
เวินมู่รู้สึกได้ทันทีว่าเลือดในกายสูบฉีด เขาค่อยๆ ดึงมือออกมาจากผ้าสีฟ้า แต่จู่ๆ ก็มีคนกดมือเขาไว้แน่น
"กำลังทำอะไรอยู่?"
ซูชิงยวนตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดวงตาที่ปกติแฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยมทางธุรกิจและความห่างเหิน ท่ามกลางแสงยามเช้า ยิ่งทำให้ผิวขาวซีดของเธอสว่างใสขึ้น คิ้วเรียวตึงเครียด ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรงแข็งทื่อ
เวินมู่รู้สึกว่าตัวเองบ้าไปแล้ว ณ เวลานี้ ความคิดเดียวของเขากลับเป็นว่า น้องสาวคนนี้สวยมาก
'ฉันกำลังคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่เนี่ย?'
เวินมู่ตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว พยายามดึงมือออก แต่ปลายนิ้วของซูชิงยวนกลับจับข้อมือเขาไว้แน่น แรงมากจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของเวินมู่ เขารีบแก้ตัวด้วยความรวดเร็ว:
"เสี่ยวชิง เธอใจเย็นๆ ก่อนฟังฉันอธิบาย นี่คือห้องฉัน เธอเดินผิดห้อง ไม่เชื่อเธอลองดูสิ แล้วฉันก็เป็นคนนอนหลับลึก ไม่มีทางลวนลามใครเด็ดขาด ไม่เชื่อเธอถามเสี่ยวจิ่วได้ ฉันไม่เคย..."
ซูชิงยวนมองท่าทางร้อนรนของเขา มุมปากจู่ๆ ก็ยกยิ้มบางๆ ไม่ได้ดูจริงจังอะไร
"ฉันเป็นคนเข้ามาในห้องเธอเอง"
"หา?" เวินมู่ยังงงอยู่ทันที พูดอึ้งๆ ว่า "เธอเข้ามาในห้องฉันทำไม?"
"เธอบอกให้ฉันนอนเร็วไม่ใช่เหรอ?" ซูชิงยวนเอียงคอเล็กน้อย "ฉันนอนไม่หลับเอง เลยลองมาดูว่านอนกับเธอจะหลับได้เร็วขึ้นไหม"
เวินมู่คิดไม่ตกจริงๆ ว่าสมองของเธอคิดอะไรอยู่
พวกเราไม่ได้กำลังเป็นศัตรูกันแทบตายอยู่หรือไง ทำไมต้องมานอนกับเขาด้วย?
แล้วที่นอนก็ไม่ว่าอะไร แต่ทำไมต้องถอดเหลือแต่ชุดชั้นในล่ะ เขาก็ไม่ได้ใส่เสื้อ เมื่อคืนทั้งคู่คงไม่...
"มือก็เป็นคนวางเอง" ซูชิงยวนพูดได้ไม่เกรงใจใครจริงๆ
เวินมู่หัวจะแตกอยู่แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ช่างสุดจะบรรยายจริงๆ
"ชิงยวน เธอ... เธอทำแบบนี้ทำไม?"
"มือเธอคลำอยู่ที่ท้องฉันตลอด อยากขยับขึ้นไปก็ไม่กล้า ทำตัวย่อท้อๆ น่าขยะแขยง ฉันเลยช่วยเธอหน่อย"
"ไม่ใช่ ฉันคิดว่าเธอคือเสี่ยวซี เธอปวดท้องประจำเดือน ไม่สบาย เมื่อคืนฉันบอกเธอแล้วนี่..."
"แล้วยังไง?" ซูชิงยวนขัดขึ้นเสียงเย็นชา กดมือของเขาลงไปแน่นจนจม สายตาเหมือนคนเสียสติจ้องมองเขา "ลูบคลำแล้วรู้สึกดีไหม?"
สัมผัสที่ได้มันช่างเร้าใจเกินไป เวินมู่เกิดมาในสองชาติยังไม่เคยแตะต้องเรือนร่างของสตรีตรงนั้นมาก่อน ความต้องการในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ขาของซูชิงยวนยังพันอยู่ที่เอวของเขา สัมผัสได้ถึงความรู้สึกจากต้นขา จึงหัวเราะออกมา:
"ดูเหมือนจะดีมากเลยนะ"
"ซูชิงยวน เธอบ้าไปแล้ว!" เวินมู่หน้าดำหน้าแดง ผลักซูชิงยวนออกไปโดยไม่ลังเล มือหลุดออกมาจากผ้าสีฟ้านั้นได้สำเร็จ
"ถ้าอยากให้ฉันหมดอนาคต เธอไม่จำเป็นต้องทำตัวแบบนี้ก็ได้ ถ้าอยากไล่ฉันออกจากบ้าน ไม่ต้องไล่หรอก วันนี้ฉันจะไปเอง"
เวินมู่ชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางสองใบที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อย วางอยู่ที่มุมไกลๆ ของห้อง
ซูชิงยวนมองตามปลายนิ้วของเขา เห็นกระเป๋าเดินทางสองใบ และห้องที่ว่างเปล่าโล่งโถง
เมื่อคืนเธอเดินเข้ามาในความมืด เลยไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติในห้อง
"เธอจะไป?" เสียงของเธอจู่ๆ ก็เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที "เธอมีสิทธิ์อะไรจะไป? ครอบครัวฉันเลี้ยงเธอมาสามสิบปี เธอมีสิทธิ์อะไรจะไป ไอ้คนอกตัญญู! ฉันบอกเธอไว้เลย ชาตินี้เธอต้องขายแรงกายให้เครือซูไปจนตาย แม้แต่ความตายก็ต้องตายในคฤหาสน์ตระกูลซู"
ซูชิงยวนตะโกนพูดออกมาทั้งน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ ราวกับมีคนมาเฉือนใจเธอออกเป็นชิ้นๆ
แค่สามวัน!
ไอ้คนอกตัญญูนี่รีบร้อนจะออกจากตระกูลซูเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ รีบร้อนจะตัดขาดจากตระกูลซูและเธอขนาดนั้น ไม่มีความรู้สึกใดๆ เลยแม้แต่น้อย
ในห้องจู่ๆ ก็เงียบลง
ไม่ใช่จะไล่ฉันออกไปเหรอ? เวินมู่คิดไม่ออกว่าซูชิงยวนมาด้วยจุดประสงค์อะไร มองดวงตาที่ปกติเย็นชาคู่นั้นตอนนี้แดงก่ำด้วยน้ำตา อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ
ซูชิงยวนจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะช่างงดงามเย้ายวน ราวกับเป็นคนละคนกับตอนปกติ
"เธอกับพ่อแม่ไม่ใช่อยากให้ฉันแต่งงานอยู่ตลอดเหรอ? ฉันตกลงแล้ว"
"เธอแต่งงานกับฉันเถอะนะ!"
……