"คุณบ้าไปแล้วหรือไง?" เวินมู่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ และตะโกนขึ้น "ผมเป็นพี่ชายคุณนะ!"
ซูชิงยวนไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย สบตาเขากลับอย่างท้าทาย ขาของเธอถูไถไปมาอยู่ใต้ผ้าห่มของเขา ยิ้มหวานพร้อมเอ่ย "นี่คือวิธีที่พี่ชายทำกับน้องสาวอย่างงั้นเหรอ?"
เธอสอดแขนโอบรอบคอของเวินมู่ กระซิบข้างหูเขา พร้อมเป่าลมหายใจร้อนๆ ราวกับปีศาจร้ายกำลังกระซิบ "หรือว่าการเรียกว่าพี่ชาย จะทำให้คุณรู้สึกเสียวมากกว่า?"
พูดจบ ซูชิงยวนก็กัดติ่งหูของเวินมู่ทันที สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่ต้นขา จึงหัวเราะเบาๆ อย่างเยาะเย้ย
"ยอมรับเถอะ เวินมู่ คุณมันไอ้บ้าโรคจิต!"
"คนหน้าซื่อใจคด ไม่กล้ายอมรับว่าตัวเองเลวทราม!"
"ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้ามันลื่นเข้าไป ฉันไม่รับผิดชอบนะ"
เวินมู่ทั้งอายทั้งโกรธ แต่ลึกๆ ในใจเขากลับถูกดึงดูดด้วยความคิดในแง่นั้นจริงๆ
แต่เขายังคงบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง และพยายามคิดให้เป็นระบบ
เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วถาม "ชิงยวน คุณไม่ได้เกลียดฉันหรอกเหรอ? ทำไมถึงต้องแต่งงานกับฉัน? เพื่อบริษัทอย่างงั้นเหรอ?"
"คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ฉันก็จะช่วยคุณอยู่ดี เราอยู่ด้วยกันมาสามสิบปีแล้ว เครือซูก็มีเลือดเนื้อแรงกายของฉันด้วย ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะไม่มีวันทิ้งพวกคุณไป"
ซูชิงยวนผลักไหล่ของเวินมู่ รั้งระยะห่างเล็กน้อย สบตาเขาตรงๆ พูดช้าๆ แต่มั่นคง
"ฉันเกลียดคุณที่สุดจริงๆ นั่นแหละ"
"ทำไมของดีๆ ในบ้านถึงตกเป็นของคุณหมด ห้องที่ดีที่สุดเป็นของคุณ ครูที่ดีที่สุดก็เป็นของคุณ... ทำไมพ่อแม่และน้องสาวทุกคนถึงเข้าข้างคุณเสมอ ทั้งที่ฉันทำผลงานได้ดีกว่า แต่ทรัพย์สมบัติของครอบครัวกลับให้คุณสืบทอด..."
ซูชิงยวนเป็นคนทะเยอทะยาน ไม่ยอมแพ้ อยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แย่งที่หนึ่งตลอด
พ่อแม่ น้องสาว เพื่อนร่วมชั้น ครู ทุกคนที่เข้าข้างเวินมู่ ต่างก็ทำลายความภาคภูมิใจของเธอ
"ฉันคิดมาตลอดว่า สักวันต้องเหยียบคุณให้จมดิน แย่งชิงทุกอย่างของคุณไปให้หมด ให้ทุกคนได้รู้ว่าคุณไม่ได้ดีไปกว่าฉัน"
"ตอนนี้ฉันทำได้แล้ว ถึงแม้กระบวนการจะดูเหลือเชื่อ คุณกลายเป็นแค่ลูกชายปลอมๆ ซะได้ เวินมู่... แต่ไม่ว่าจะยังไง คุณก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันอีกต่อไป ผู้แพ้ก็คือผู้แพ้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร จะโชคดีหรือฝีมือก็ตาม ฉันคือคนชนะ!"
ซูชิงยวนมองเวินมู่ด้วยสายตาเยาะเย้ย
เวินมู่เริ่มเข้าใจถึงความรู้สึกขุ่นเคืองที่ซูชิงยวนมีต่อเขามาตลอดหลายปีนี้
"แล้วยังไงต่อ? ทำไมถึงต้องแต่งงานกับฉันด้วย?"
ซูชิงยวนมุมปากยกยิ้มโหดร้าย "หน้าตาคุณก็ใช้ได้อยู่หรอก พูดตามตรงเลยว่าฉันชอบ... ฉันจะให้คุณมาเป็นลูกเขย ใช้ชีวิตด้วยเงินที่ฉันให้ ต้องคอยดูสีหน้าฉัน ฉันจะให้คุณคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าฉัน คร่ำครวญขอความปรานีใต้ร่างฉัน..."
ซูชิงยวนเป็นคนขี้แพ้ไม่ได้ ต้องเอาชนะทุกอย่าง แม้แต่เรื่องเลือกผู้ชายก็เช่นกัน
ผู้ชายทุกคนที่เธอพบมาตลอดชีวิต ล้วนดูด้อยค่าเมื่อเทียบกับเวินมู่
คนที่เธอเกลียดและอิจฉาที่สุดคือเวินมู่ และคนที่เธอชื่นชมและยอมรับมากที่สุดก็คือเขา
ถ้าไม่ได้อยู่กับเขา เธอก็ยอมไม่แต่งงานเลยดีกว่า
ตอนนี้เวินมู่ไม่ได้มีเลือดเนื้อเดียวกันกับเธอแล้ว คนที่เธอเกลียดและชื่นชมที่สุดไม่ใช่พี่ชายของเธออีกต่อไป เธอจะต้องครอบครองเขาให้ได้!
เวินมู่ฟังเหตุผลของซูชิงยวนจบ ก็พยักหน้า แล้วพูดขึ้น
"ขอบคุณที่บอกฉัน แต่ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ คุณเลิกคิดได้เลย"
ซูชิงยวนสีหน้าแสดงความดื้อรั้น "ฉันมีวิธีมากมายที่จะบังคับให้คุณแต่งงานกับฉัน ตอนนี้คุณไม่มีฐานะ ไม่มีเส้นสาย จะมาสู้กับฉันได้ยังไง"
"เวินมู่ พอไม่มีตระกูลซู คุณก็ไม่มีค่าอะไรเลย!"
พูดจบ ซูชิงยวนก็ลุกขึ้น โยนบัตรใบหนึ่งใส่หน้าของเวินมู่ แถมยังแอบบีบหน้าอกเขาไปด้วย
"หุ่นดี หลับสบายดี นี่ค่านอนคุณ"
เวินมู่นิ่งเงียบ เก็บการ์ดสีดำไว้ในกระเป๋าอย่างสงบ
ถ้าการดูถูกเขาทำให้ซูชิงยวนรู้สึกดีขึ้น เขาก็ยอมรับได้
ตอนนี้เขารู้สึกผิดในใจ
ก่อนหน้านี้เขารู้สึกได้ถึงความลำเอียงของพ่อแม่ แต่ก็ไม่ได้ตำหนิพวกเขา ไม่ได้สอนน้องสาวให้เคารพพี่สาว รู้ว่าซูชิงยวนเป็นคนเอาชนะ แต่ก็ไม่ได้ยอมให้เธอบ้าง ทำให้เธอกลายเป็นคนแบบนี้
เขามีความผิดอยู่บ้างจริงๆ
ซูชิงยวนมองลงมาที่เวินมู่ เห็นเขาเก็บการ์ดไปอย่างไม่ยี่หระ ก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที
เธอถอดเสื้อชั้นในออก แล้วโยนใส่หน้าเวินมู่แรงๆ
เวินมู่ตาดำไปชั่วขณะ ยังไม่ทันรู้เรื่อง เสื้อชั้นในของซูชิงยวนก็ร่วงหล่นจากหน้าเขา
เขาเห็นร่างกายอันงดงามของซูชิงยวน
"สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือสีหน้านี่ของคุณ ฉัน*แม่คุณเอ๊ย ตอนนี้คุณไม่มีค่าอะไรแล้ว จะมาทำเป็นวางมาดอะไร"
ระหว่างที่ตะโกนโกรธ ซูชิงยวนก็พุ่งเข้ามา ใช้สองมือแกะเข็มขัดของเวินมู่
"เข้ามา ฉันจะดูว่าคุณจะวางมาดได้ถึงไหน มันแข็งหรือเปล่า ดูก็รู้"
เวินมู่ตั้งสติได้ รีบคว้าข้อมือเธอทั้งสองข้างแล้วผลักเธอออก ซูชิงยวนทรงตัวไม่อยู่ กระแทกหลังลงบนที่นอนเสียงดัง
โชคดีที่เตียงใหญ่และนุ่ม เธอจึงไม่ตกพื้น
ซูชิงยวนกำลังจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกเงาร่างแข็งแรงกดทับลงมาอย่างหนัก
"ใจเย็นๆ!" เวินมู่กดแขนที่ดิ้นรนของเธอไว้
ซูชิงยวนอาศัยจังหวะที่เขาเผลอ เงยหน้าจุ๊บแก้มเขา แล้วหัวเราะเบาๆ หยุดดิ้น
"อยากอยู่ข้างบนบริการฉันเหรอ? ได้สิ มาสิ!" พูดจบ เธอก็บิดตัวไปมา ถูไถกับต้นขาของเวินมู่
"เป็นไง ไม่มีปฏิกิริยาเลย? คุณไม่ใช่คนไร้สมรรถภาพหรอกนะ? ไม่น่าเป็นไปได้! คุณไม่เคยสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองเหรอ?"
"อ้อ รู้ไหมว่าฉันรู้ได้ยังไง? น้องสาวสุดที่รักของคุณคนหนึ่ง แอบติดกล้องวงจรปิดในห้องคุณ อยากเดาไหมว่าเป็นใคร?"
"บางที ตอนนี้เธออาจจะกำลังแอบดูเราอยู่ผ่านกล้องก็ได้..."
"อยากทำให้เธอดูเป็นตัวอย่างไหม?"
เวินมู่ไม่ได้พูดอะไร ไม่รู้จะทำยังไงดี แค่กดตัวซูชิงยวนไว้แน่นๆ
"ชิงยวน เรื่องในอดีตฉันทำผิดไปเอง ฉันเห็นแก่ตัว แค่คิดจะเอาชนะใจพ่อแม่และน้องสาว ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของคุณเลย ฉันขอโทษ!"
"ไม่ว่าคุณจะเกลียดฉันแค่ไหน ก็สมเหตุสมผล ไม่ว่าคุณจะคิดแก้แค้นยังไง ฉันก็ยอมรับ แต่ฉันแค่อยากให้คุณอย่าทำร้ายตัวเอง"
"เราอยู่ด้วยกันมาสามสิบปีแล้ว ถึงแม้ต่อจากนี้ฉันจะไม่ใช่พี่ชายคุณ ไม่ได้อยู่ตระกูลซู ไม่ได้อยู่ในบริษัท ฉันก็ยังอยากให้คุณมีความสุข อย่าทำอะไรที่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง..."
ซูชิงยวนฟังคำขอโทษอย่างจริงใจของเวินมู่ ร่างกายก็ค่อยๆ หยุดการขยับไปมา
คิ้วและดวงตาของเธอกลับมาสู่ความเย็นชาในยามปกติ ความงามที่สง่างามและโดดเด่นกลับคืนมา
เวินมู่สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเธอ จึงปล่อยเธอ
ซูชิงยวนออกจากอ้อมแขนของเวินมู่ ยืนบนเตียง เหยียดร่างกายอย่างเต็มที่
"พี่ชาย ฉันสวยไหม?"
ใบหน้าเวินมู่แดงก่ำขึ้นมาทันที แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างจริงจัง ตอบอย่างซื่อสัตย์ "สวย!"
ซูชิงยวนเป็นครั้งแรกที่ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ พูดอย่างจริงจัง
"พี่ชาย ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ถ้าคุณยอมรับฉัน ฉันก็จะมีความสุขเอง"
"ปมในใจฉัน มีแต่คุณเท่านั้นที่ปลดออกได้"
"ถ้าวันนี้คุณไม่รักฉัน ฉันจะเกลียดคุณไปตลอดชีวิต"
เวินมู่เมื่อครู่ตัวเปล่าแนบเนื้อเธอ เธอก็ขยับตัวไม่หยุด เขาถูกเธอยั่วจนแทบจะระเบิด ความอดทนถึงขีดสุด
คำพูดของซูชิงยวนเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทับหลังอูฐ ทำลายสติสัมปชัญญะของเขาจนหมดสิ้น
เขาคว้าสองมือที่ซูชิงยวนยื่นมา ดึงเธอเข้ามากอดแน่นๆ
ซูชิงยวนสบตากับเขา เห็นประกายในดวงตาที่เหมือนจะเขมือบเธอทั้งเป็น ก็รู้สึกใจสั่น
"ไม่เสียใจจริงๆ เหรอ?"
"ไม่เสียใจ!"
"ตอนนี้คุณจะเสียใจก็สายเกินไปแล้ว!"
เวินมู่โน้มใบหน้าลง ลมหายใจหนักและร้อนรุ่มอบอวลบนใบหน้าซูชิงยวน ริมฝีปากและฟันชนกันด้วยแรงที่กักเก็บความเกรี้ยวกราดไว้นาน
มือหนึ่งกอดเอวด้านหลังของเธอแน่น พยุงเธอไว้กับอก อีกมือหนึ่งประคองต้นคอเธอไว้ ไม่ให้เธอมีโอกาสหลบหรือถอยหนีแม้แต่น้อย
……