“สังหารคุณ?”
หลี่หยางใช้เวลาตั้งนานกว่าจะเอ่ยออกมาได้แค่สองคำนี้
“ใช่ ให้โอกาสเธออย่างสมเหตุสมผลสักครั้ง” เทนั่วยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ฟังดูราวกับแค่พูดเล่น
แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้หลี่หยางรู้สึกเหมือนถูกยั่วยุ
ในฐานะนกน้อยในกรงทองที่ “เชื่อฟัง” หลี่หยางจึงไม่ปฏิเสธ
เธอกำด้ามมีด หมุนมันในมืออย่างคล่องแคล่วสองสามรอบ ก่อนจะแทงเข้าที่อกซ้ายของเขาอย่างรวดเร็ว...
ในวินาทีสุดท้ายก่อนเลือดจะไหล เธอผ่อนแรงลงเก้าส่วน
ปลายมีดจ่ออยู่กับเสื้อกล้ามสีดำของเทนั่ว ตรงตำแหน่งหัวใจอย่างแม่นยำ
มือเธอนิ่งมาก คมมีดไม่สั่น การควบคุมแรงก็ช่ำชองสุด ๆ แค่เพิ่มแรงอีกนิดเดียวก็แทงทะลุเนื้อผ้าได้แล้ว
“เรียนรู้ได้ดีจริง ๆ น่าเสียดายที่ออกแรงน้อยไปสองส่วน” เทนั่วพูดอย่างเฉยชา
น้อยไปหรือ?
หลี่หยางแค่นเสียงเย็นชาในใจ ก่อนจะควบคุมแรงข้อมือ ดันปลายมีดเข้าไปอีกหนึ่งส่วน
คราวนี้ปลายมีดแทงทะลุเนื้อผ้า กรีดผิวหนังบนอกของเทนั่วจนเลือดซึมออกมาเป็นเส้นบาง ๆ