“คุณที่รัก หนูเจ็บ เจ็บจนนอนไม่หลับ” หลี่หยางออดอ้อนด้วยเสียงหวาน พลางซุกตัวเข้าหาอ้อมอกเขา
ปลายผมที่ยังเช็ดไม่แห้งเปียกชุ่มเสื้อของเขาเป็นวงกว้าง
เนื้อผ้าค่อนข้างบางจนโปร่ง เห็นชุดชั้นในสีขาวบริสุทธิ์ด้านในราง ๆ ผ่านผ้าที่ปิดบังเพียงครึ่งเดียว
“เจ็บตรงไหน?” เทนั่วถามพลางก้มลงสูดกลิ่นผมของเธอ
หอมหวานเหมือนร่างกายของเธอ ราวกับไอศกรีมที่ใส่สารให้ความหวานสังเคราะห์แบบสมัยเด็ก ๆ
หลี่หยางจับมือเทนั่วมาวางบนกล้ามเนื้อน่องของตัวเอง “ดูสิ ตรงนี้โดนแดดจนลอกเป็นขุยแล้ว”
จากนั้นก็เลื่อนมือเขามาวางบนข้อมือของตัวเอง “แล้วก็ตรงนี้ด้วย ปวดเมื่อยไปหมดเลย”
ปลายนิ้วของเทนั่วเย็นเล็กน้อย มีหนังด้านบาง ๆ เขาค่อย ๆ กดนวดข้อมือเธออย่างอ่อนโยน “ทายาหรือยัง?”
หลี่หยางตอบว่า “ยังค่ะ ทุกวันเอาแต่ฝึกวิชา จะมีเวลาทายาที่ไหนกัน”