บทที่ 20 ก๊วนมั่นคง
กลับมาถึงแดนซากปรักหักพัง หน้าต่างแจ้งเตือนของระบบก็เด้งขึ้นมา
【กระบี่ไม้ที่คุณนำขึ้นประมูลขายได้แล้ว】
【ได้รับเงินสด: 320000 โอนเข้าบัญชีเรียบร้อย】
【ป้ายไม้ที่คุณนำขึ้นประมูลขายได้แล้ว】
【ได้รับเงินสด: 220000 โอนเข้าบัญชีเรียบร้อย】
【……】
อุปกรณ์กระจัดกระจายที่นำขึ้นประมูลในหมู่บ้านมือใหม่ขายหมดแล้ว หลี่อิ่นเคยคิดว่าอุปกรณ์ธรรมดาพวกนี้คงราคาตกฮวบ แต่ไม่คิดเลยว่าราคาจะไม่ตกลงเท่าไร
ถึงจะขายกระจัดกระจาย แต่ก็ทำเงินให้เขาได้ถึงหนึ่งล้าน
“ไม่เลว!”
หลี่อิ่นเดินยิ้มแป้นมาถึงแดนซากปรักหักพัง พอเห็นเอ็นพีซีบาดเจ็บจากสงครามยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง เขาก็เดินเข้าไปใกล้
“ตอนนั้นฉันก็เริ่มจากการเป็นหัวหน้าก๊วนกุหลาบเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าจะมาถึงวันนี้ได้……”
“เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ พริบตาเดียวฉันก็กลายเป็นผู้ตัดสินใจสูงสุดของฐานที่มั่นแล้ว”
“……”
“นี่ ส่งภารกิจกันได้แล้ว เลิกพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องสักที” หลี่อิ่นขัดขึ้นเมื่อเห็นเอ็นพีซีเริ่มพูดกับตัวเอง
ในจังหวะนั้นเอง กระโปรงขาดรุ่งริ่งของเอ็นพีซีก็พลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลม
เส้นผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยบนศีรษะของนางปลิวไหวอยู่เหนือหน้าผาก ขนตายาวขยับขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่นางจะหันมามองหลี่อิ่น
“……”
“?”
“อย่าซูมเข้ามาให้เห็นหน้าใกล้ ๆ สิ โว้ย”
หลี่อิ่นพูดไม่ออก
ตอนนั้นเอง
นางเอ่ยขึ้นว่า “กลับมาแล้วสินะ การสำรวจเป็นอย่างไรบ้าง?”
ยังไม่ทันที่หลี่อิ่นจะตอบ นางก็พูดต่อว่า “ภารกิจนี้อันตรายมาก ต้องรับมืออย่างระมัดระวัง”