บทที่ 19 หัวหน้าทีมที่ไม่มีสมาชิก
“กำจัดงูยักษ์?”
“ให้ตายสิ”
“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าต้องไปตีมอนสเตอร์เลเวลต่ำ”
มองภารกิจที่เอ็นพีซีบาดเจ็บจากสงครามประกาศแล้ว หลี่อิ่นก็ได้แต่บ่นพึมพำ ก่อนจะจำใจไปล่ามอนสเตอร์ระดับต่ำ
แต่ก็ยังดีกว่าตอนล่าไก่ป่าอยู่หน่อย ตอนนี้เขาไม่ต้องแย่งมอนสเตอร์กับใครแล้ว
นี่คือข้อได้เปรียบของการเปิดแผนที่นำหน้าคนอื่น!
กวาดทรัพยากรทั้งแผนที่มาเป็นของตัวเอง!
คิดเล่น ๆ อยู่ครู่หนึ่ง หลี่อิ่นก็มาถึงซากกำแพงหินเมืองเหนือ แล้วเริ่มทำภารกิจ
มองงูยักษ์ที่นอนหมอบอยู่บนกองเศษหิน เขาฟันทีละตัว ฟันทีละตัว!
ในเวลาเดียวกัน
ณ หมู่บ้านมือใหม่แห่งหนึ่ง
หลังหลินวั่นถังสังหารหมาป่าไปหนึ่งตัว ค่าประสบการณ์ก็สะสมจนเต็ม เลเวลเพิ่มขึ้น!
มองแต้มคุณสมบัติอิสระที่เพิ่มมาหนึ่งแต้ม เธอเลือกเพิ่มพละกำลัง
เธอเปิดหน้าต่างสถานะดูเลเวลปัจจุบันของตัวเอง แล้วก็ประหลาดใจยินดี
“เลเวล 3 แล้ว!”
“ไม่คิดเลยว่าวันแรกที่เปิดเซิร์ฟเวอร์ ฉันจะขึ้นถึงเลเวล 3 ได้!”
“ความเร็วแบบนี้แทบไม่อยากเชื่อเลย!”
“ดูท่าแล้ว ชื่อฉันคงได้อยู่บนตารางอันดับด้วย!”
เธอยิ้มกว้าง ขณะที่ผู้เล่นรอบ ๆ ซึ่งฝึกกันอย่างเป็นระบบ ต่างก็ไม่หยุดพักหลังเห็นเธอสังหารหมาป่าจนเลเวลอัป พวกเขาล่อหมาป่าตัวใหม่มาแล้วสู้ต่ออย่างไม่หยุดหย่อน!
ก่อนเข้านอน เธอยังตั้งตารอว่าพรุ่งนี้จะมีผู้เล่นสักคนขึ้นไปถึงเลเวล 3 บนตารางอันดับ
ไม่คิดเลยว่าตอนนี้คนที่ขึ้นถึงเลเวล 3 จะเป็นเธอเอง!
“คราวนี้ บางทีอาจใช้เวลาแค่สองสัปดาห์ก็ซ่อมแผงม่านมนต์ขนส่งเสร็จ!”
ในฐานะคนที่รู้เบื้องหลัง เธอรู้ดีว่านี่เป็นความเร็วที่น่าทึ่งเพียงใด