บทที่ 44 คนจากฐานที่มั่น
จ้องมองการเปลี่ยนแปลงบนแผ่นไม้
หลี่อิ่น: “?”
บนแผ่นไม้ผุพัง มีตัวอักษรสลักไว้ให้เห็นเลือนราง
สุสานของเสี่ยวตี๋
“……”
พออ่านตัวอักษรบนนั้นออก หลี่อิ่นก็พูดไม่ออก
เพราะฉะนั้น
กุหลาบขาวเมื่อครู่นี้คือกุหลาบกระดาษที่เขาถืออยู่ในตอนนั้นงั้นเหรอ?
“……”
หลี่อิ่นพูดไม่ออกเป็นครั้งที่สอง จนไม่รู้จะบ่นอะไรแล้ว
“ให้ตายสิ”
เขาไม่เคยรู้จักเสี่ยวตี๋มาก่อนเลย
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเลือนรางว่ามีสายสัมพันธ์บางอย่างกำลังจะถูกยัดเยียดให้เขา
“เอาจริง ๆ นะ……”
“ถ้าพูดถึงเนื้อเรื่องเกม การจัดแบบนี้ก็ไม่เลวหรอก แต่……แกช่วยให้คนจริง ๆ มาหน่อยได้ไหม!”
“ขาดเอ็นพีซีคนเดียวไม่ได้หรือไง?”
มองแผ่นไม้ผุพังแล้วว่าไปแล้ว ตอนนี้ก็นับว่าได้พบอดีตสมาชิกทีมของตัวเองแล้วสินะ
“เสี่ยวตี๋ กุหลาบขาวเมื่อกี้ละลายไปก็ไม่เป็นไร ไว้มีเวลาฉันจะทำของจริงให้เธอดอกหนึ่ง”
“แต่ช่วยไปเข้าฝันเอ็นพีซีที่ฐานที่มั่นหน่อยได้ไหม”
“บอกเธอด้วยว่าฉันกำลังขาดแคลนสกิล ต่อให้เป็นสกิลขยะก็เอา”
มอนสเตอร์หินในหุบเหวต่ำถูกกำจัดไปเกือบหมดแล้ว หลังจากหยอกล้อเล็กน้อย หลี่อิ่นก็ออกจากหุบเหวต่ำ
เขาถอนหายใจเป็นครั้งสุดท้าย
เนื้อเรื่องบ้าบอนี่เอ๊ย จากนั้นก็เริ่มมองหาทิศทาง
ก่อนหน้านี้ตอนฟาร์มมอนสเตอร์หิน สถานที่แบบนี้ไม่ได้มีแค่แห่งเดียว
พอยืนยันทิศทางได้ เขาก็ก้าวเหยียบกองกระดูกสีขาวที่เกลื่อนพื้น
ว่าไปแล้ว
เอ็นพีซีที่ฐานที่มั่นนั่น
ไม่ผิดคำพูดจริง ๆ บอกว่าจะวางกุหลาบขาว ก็วางให้จริง ๆ
เขาจุ๊ปาก ผ่านไปสิบกว่ายี่สิบนาที หลี่อิ่นก็มาถึงแหล่งรวมตัวของมอนสเตอร์หินตัวเล็กแห่งถัดไป