บทที่ 16 เริ่มจะไม่เหมือนคนแล้ว
อุปกรณ์สองชิ้นแรกที่เขาลงขายไว้ประมูลเสร็จสิ้นแล้ว
เมื่อเห็นราคาของชิ้นแรก เขาก็แปลกใจนิดหน่อย นึกไม่ถึงว่าอุปกรณ์ธรรมดาจะขายได้ถึง 980,000
แต่พอเห็นราคาของชิ้นที่สอง
หลี่อิ่น: “……”
“ไม่ใช่นะ”
“ทำไมถึงได้แค่นี้เอง?”
“ขาหมีดำไม่ใช่อุปกรณ์ขาวหรอกเหรอ ต่อให้ราคาตกหนัก ก็ไม่เห็นต้องตกขนาดนี้เลย!”
นี่ไม่ใช่แค่ตกหนักแล้ว
แต่มันตกจนหัวทิ่มเลยต่างหาก!
ต้องรู้ไว้ว่าช่องว่างระหว่างสิบล้านกับหนึ่งล้านไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ!
“ก็แค่ขาดสกิลไปหนึ่งสกิลเองไม่ใช่หรือไง!”
“ช่องว่างมันจะมากเกินไปแล้ว!”
เงิน 1.78 ล้านถือเป็นราคาสูงสำหรับผู้เล่นทั่วไป ถึงขั้นทำให้มีอิสระทางการเงินได้ จนใครเห็นก็ต้องอิจฉาตาร้อน
แต่สำหรับช่องว่างของหลี่อิ่นแล้ว
เงินหนึ่งล้านเติมได้แค่หนึ่งในสิบเท่านั้น ต้องรู้ไว้ว่านี่ยังเป็นช่องว่างของสเตตัสบอสอยู่เลย ถ้าดาบเทวะแห่งการเติบโตเพิ่มระดับขั้นจนเต็ม ช่องว่างก็จะยิ่งใหญ่กว่านี้อีก
“……”
“ไม่ได้ ต้องรีบไปฆ่าไก่แล้ว”
“รีบซ่อมแผงม่านมนต์ขนส่งให้เสร็จ จะได้ไปแผนที่ระดับสูงดรอปอุปกรณ์น้ำเงินกับอุปกรณ์สีม่วง!”
พอตั้งสติได้ หลี่อิ่นก็มองไปทางเขตไก่ป่า
ไม่มีทางเลือกแล้ว
ตอนนี้ทำได้แค่ “แย่งมาให้ได้!”
มุมปากของหลี่อิ่นบิดเป็นรอยยิ้มดุร้าย ทำเอาผู้เล่นรอบข้างขนลุกวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“ให้ตายสิ ทำไมจู่ ๆ ถึงมีลมเย็นพัดมาจากท้ายทอยล่ะ”
“รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจ้องอยู่เลย”
“นายก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ?”
“เมื่อกี้ฉันก็รู้สึกว่ามีไอเย็นแล่นจากต้นคอทะลุไปถึงหัวใจ หรือว่าจะมีบอสเกิดขึ้น?”