ระหว่างลงมือย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสัมผัสผิวกาย อู่เยว่สะท้านเล็กน้อย แต่ไม่ได้หลบอีก เพียงหลับตาลง ปล่อยให้หลี่สองโกวจัดการตามสบาย
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
เมื่อครู่อู่เยว่อายแทบแย่ แต่หลังจากได้รับการรักษาครั้งนี้ กลับรู้สึกว่าการที่หลี่สองโกวทำเรื่องเหล่านี้ให้เธอไม่ได้ดูขัดเขินเลยสักนิด
“เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ไม่เป็นอะไรชั่วคราว” หลี่สองโกวเช็ดเหงื่อ แล้วนั่งพักตรงขอบกระบะรถ
อู่เยว่ลืมตาขึ้น แววตากระจ่างแจ่มใสกว่าเดิมมาก แม้ยังคงเขินอายอยู่ แต่ความระแวดระวังและความเจ็บปวดก่อนหน้านี้หายไปแล้ว
เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง พิงผนังกระบะรถ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณนะ...ช่วยชีวิตฉันไว้อีกครั้งแล้ว”
“บังเอิญเจอกันพอดี ถือเป็นวาสนาก็แล้วกัน” หลี่สองโกวโบกมือ ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “แต่คุณตำรวจ ร่างกายคุณต้องระวังให้มากจริง ๆ สถานการณ์วันนี้อันตรายมาก ถ้าไม่มีใครช่วยจัดการได้ทันเวลา อาจเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริง ๆ”
หลี่สองโกวประคองอู่เยว่ลงจากกระบะรถ แล้วพาเธอไปนั่งที่เบาะหน้าของรถสามล้อ
ตรอกเล็กเงียบสงัด เงาไม้ไหวระริก มีเพียงเสียงความครึกครื้นของเมืองแว่วมาจากที่ไกล ๆ
เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามว่า “คุณ...นวดเก่งมากเลย คำพูดเมื่อกี้ก็เป็นเหตุเป็นผลทุกอย่าง ฉันอยากถามว่าอาการของฉัน...รักษาให้หายขาดได้ไหม ตั้งแต่ครั้งแรกที่มีประจำเดือนก็เป็นแบบนี้ เจ็บมาหลายปีแล้ว แถมรู้สึกว่าแต่ละครั้งยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ กินยามาหลายอย่าง ลองฝังเข็มแล้วด้วย แต่ก็ไม่เห็นผลชัดเจน บางครั้งฉันกลัวจริง ๆ ว่าสักวันหนึ่ง...จะเจ็บจนหมดสติ แล้วไม่ฟื้นขึ้นมาอีก”