พื้นที่ภายในจิตใจ?
เงามืด?
ภาพลวงตา?
หลี่สองโกวฟังแล้วงงไปหมด จับต้นชนปลายไม่ถูกเลย
เขาก็เคยเรียนมหาวิทยาลัยมาสองปี ถือว่าเป็นเด็กเก่งคนหนึ่ง
แต่สิ่งที่หญิงงามพูดตอนนี้ เขาฟังไม่เข้าใจสักคำ
หญิงงามเหมือนจะเห็นความมึนงงของเขา จึงถอนหายใจเบา ๆ
"พูดสั้น ๆ ก็คือ ท่านน้องชายต่างมารดา ข้าคือราชินีองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์หนานหลี่ หลี่หวง ถูกคนทรยศลอบทำร้าย โดนพิษร้าย มลทินในรากฐานการบำเพ็ญ จิตวิญญาณถูกกักขังอยู่ในหยกนกฟีนิกซ์นี้ ส่วนร่างจริงตกอยู่ในห้วงนิทราไม่สิ้นสุด หยกชิ้นนี้ชื่อว่า 'หยกฟีนิกซ์นิพพาน' เป็นสมบัติสืบทอดตระกูลของราชวงศ์หนานหลี่ มีจิตวิญญาณแต่แอบซ่อนตัว หากไม่ใช่ผู้มีวาสนายิ่งใหญ่ โชคชะตาเข้มแข็ง หรือมีเลือดสายพันธุ์พิเศษ ก็ไม่อาจปลุกมันขึ้นมาได้ วันนี้เจ้าตกหน้าผาใกล้ตาย เลือดของเจ้าเปื้อนมัน พอดีเป็นวาสนาที่หนึ่งในสิบล้านนี้ ปลุกมันขึ้นมาได้ และนำวิญญาณที่ใกล้ดับของเจ้าเข้ามาในพื้นที่ภายในจิตใจของข้า"
หลี่สองโกวฟังแล้วตะลึง ๆ ราชวงศ์อะไร ราชินีอะไร สมบัติอะไร... เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฟังนิยายเซียน
หรือว่าการบำเพ็ญเซียนมีจริง?
ยังไม่ทันเขาจะถาม ราชินีหลี่หวงก็พูดต่อ
"ท่านน้องชายต่างมารดา เจ้าปลุกหยกฟีนิกซ์ได้ ก็คือผู้มีวาสนา ข้ายินดีมอบหยกชิ้นนี้ให้ มันยอมรับเจ้าเป็นนายแล้ว หยกชิ้นนี้มีประโยชน์มหาศาล ข้างในบรรจุวิชาสืบทอดของราชวงศ์หนานหลี่ ทั้งวิชาทำนายห้าธาตุแปดทิศ วิชาเขียนเครื่องรางคาถาและจัดวางค่ายกล วิชาแพทย์รักษาชีวิต ความรู้สารพัดในพิภพ สายวิชาบำเพ็ญเซียน... ความรู้เหล่านี้ อีกเดี๋ยวจะถูกจารึกลงในจิตสำนึกของเจ้าโดยตรง หยกชิ้นนี้ยังเก็บพลังวิญญาณนับหมื่นล้าน ให้เจ้าบำเพ็ญจนเลื่อนขั้นเป็นเซียนได้"
"เพียงแต่... เพียงแต่หวังว่าเจ้าจะใช้หยกและวิชานี้ ขยันบำเพ็ญ ให้บรรลุธรรมโดยเร็ว มีพลังล่วงฟ้าพลิกแผ่นดิน ในวันนั้น... หวังว่าเจ้าจะนึกถึงวันนี้ที่เราได้พบกัน มาที่ราชวงศ์หนานหลี่ตามหาข้า คิดหาทางช่วยข้าจากเคราะห์นี้ พาข้าออกจากที่คุมขัง หากวันนั้นมาถึงจริง..."
"ข้าหลี่หวง... จะขอตอบแทนบุญคุณด้วยร่างกายทั้งหมด"
ตอบแทนบุญคุณด้วยร่างกาย?
สี่คำนี้เหมือนมีพลังเวทมนตร์ ทำเอาสมองอันมึนงงของหลี่สองโกวสะดุ้งทันที
ถึงแม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจว่าต้องทำอะไร แต่คำคลุมเครืออย่าง "ช่วยชีวิต" "ตอบแทนบุญคุณ" "สาวสวยจะแต่งงานกับฉัน" ก็ทำให้ใจเขารู้สึกอุ่นวาบขึ้นมา
สาวสวยขนาดนี้ ไม่ต้องถึงขั้นตอบแทนบุญคุณด้วยร่างกาย แค่ได้กอดสักครั้ง สามปีก็คุ้มแล้ว...
ยังไม่ทันหลี่สองโกวจะคิดมาก ความเจ็บปวดอย่างหนักก็แล่นเข้าสมอง
"อ๊า...!"
หลี่สองโกวรู้สึกเหมือนสมองจะระเบิด มีอะไรบางอย่างพุ่งตรงเข้าไปในหัว
ธาตุทั้งห้าประเกิดประทาย แปดทิศหมุนเวียน พู่กันเขียนคาถา หมึกแดง บัญชาเทพสายฟ้า เส้นลมปราณแปดสาย จุดพลังดั่งดวงดาว สมุนไพรแสนชนิด สรรพคุณชัดเจน เข็มเงินขจัดภัย แนวเส้นสายใต้พิภพ ดาวเคลื่อนที่เปลี่ยนตำแหน่ง เปลวเพลิงลุกโชน เผาท้องฟ้าต้มทะเล...
"โอ๊ยยย...!"
หลี่สองโกวกุมหัว เจ็บปวดจนขดตัวอยู่ใต้แท่นหยก ส่งเสียงกรีดร้องเงียบ ๆ
"อดทนไว้... ท่านน้องชายต่างมารดา... นี่คือรอยประทับสืบทอด... ฝ่ามันไปให้ได้..."
วินาทีต่อมา หลี่สองโกวรู้สึกว่าร่างกายถูกพลังมหาศาลเหวี่ยงออกไปอย่างแรง ภาพวังสาร หน้าผา แท่นหยก ม่านโปร่ง หญิงงาม... ภาพทุกอย่างเหมือนกระจกที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ
...
ก้นเหว
ลมหนาวพัดผ่านซอกหินขรุขระ ส่งเสียงหวีดหวิวประหลาด
ร่างของหลี่สองโกวยังนอนบิดเบี้ยวอยู่ในกองเลือดและเศษหิน ขาซ้ายงอผิดธรรมชาติ แผลบนหน้าผากเนื้อเน่าเลือดโชก
แต่ เลือดหยุดไหลแล้ว
ไม่ใช่แค่หยุดไหล แผลที่น่ากลัวนั้นกำลังหดตัวและสมานกันอย่างช้า ๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตา แม้จะช้าแต่ก็แน่นอนไม่สั่นคลอน
ใต้ผิวหนังรอบ ๆ แผล เหมือนมีแสงสีแดงทองละเอียดมากไหลเวียนอยู่
ในร่างกายเขา มีเสียงเบา ๆ "ก๊อก ๆ" ดังเป็นจังหวะ
นั่นแหละ กระดูกที่หักกำลังถูกพลังที่มองไม่เห็นดึงให้เข้าที่และต่อกันเอง
ข้อที่เคลื่อนถูกดันกลับเข้าที่ รอยร้าวของกระดูกถูกประสานปิดสนิท
โดยเฉพาะขาซ้ายที่เกือบขาดออกจากกัน มุมที่บิดเบี้ยวกำลังค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน
ขนตาของหลี่สองโกวกระพริบ เปลือกตายกขึ้นอย่างยากลำบากเป็นรอยเล็ก ๆ
ลืมตาขึ้นก็เห็นพระอาทิตย์ตกสีแดงเพลิง
เห็นได้ชัดว่า กำลังจะมืดแล้ว
ฉันเป็นใคร... ฉันอยู่ที่ไหน...
ในหัวเสียงอื้ออึงไปหมด เหมือนมีข้าวต้มยัดใส่ ภาพและเสียงมากมายที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ พุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
ขนมเปี๊ยะก้อนโต... ขาขาวโพลนของหลิวเซียงเหลียน... ใบหน้าดุร้ายของหลี่เทียซาน... หน้าผา... การตก... หยก... นกฟีนิกซ์... วังสาร... แล้วก็ดวงตาสีทองอ่อนคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ...
"ท่านน้องชายต่างมารดา..."
เสียงก้องกังวานเหมือนยังสะท้อนอยู่ข้างหู
หลี่สองโกวสูดหายใจเฮือกใหญ่ อากาศเย็นเฉียบเข้าไปเต็มปอด ทำให้เขาสำลักไออย่างรุนแรง หน้าอกสั่นสะเทือนจนเจ็บ
การไอครั้งนี้ กลับทำให้ความรู้สึกมึนงงหายไปบ้าง
ตัวเองยังไม่ตาย
ตกจากหน้าผาสูงขนาดนั้น กลับไม่ตาย
ไม่ใช่แค่ไม่ตาย เหมือนว่า...
หลี่สองโกวลุกขึ้นปุ้งโดยไม่ทันคิด
ปัง! หลี่สองโกวกลับยืนขึ้นได้!
ขยับมือ ขยับเท้า ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติเลยนี่
หลี่สองโกวเงยหน้าดูตัวเอง
ตัวยังใส่กางเกงขาสั้นตัวเดิมที่สกปรก เปื้อนโคลน เศษหญ้า และเลือดที่แห้งจนดำ
ลูบตัวไปทั้งตัว ก็เหมือนไม่มีอะไรเป็นไรเลย
นี่... เกิดอะไรขึ้น?
หรือว่าภาพพวกนั้น... ไม่ใช่ความฝัน?
หยกฟีนิกซ์นิพพาน... ราชินีหลี่หวง... วิชาสืบทอด...
หัวใจของหลี่สองโกวเต้นรัวแรง เขาก้มมองหน้าอกตัวเองโดยไม่ทันคิด
ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
หยกไปไหน?
เขารีบใช้มือคลำหาที่ใต้ตัว เศษหิน ดินเปียก หญ้าแห้ง... ไม่มีหยก
หรือว่าตกหน้าผาจนสับสนไปเอง แล้วฝันไปเพ้อไป?
แต่บาดแผลบนตัวจะอธิบายยังไง? สิ่งแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นมาในหัวจะอธิบายยังไง?
ระหว่างที่เขากำลังมองไปรอบ ๆ อย่างงงงวย กลางหน้าอกก็ร้อนวูบวาบขึ้นมา
ก้มลงมอง กลับมีรอยพิมพ์นกฟีนิกซ์สีแดงเพลิง!
"โอ้โห ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง!" หลี่สองโกวตกใจจนกระโดด
ไม่ใช่ความฝัน... ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง!
เขามีสมบัติวิเศษจริง ๆ เป็นสมบัติเทพเซียนด้วยซ้ำ
ราชินีหลี่หวงที่สวยเกินมนุษย์คนนั้น ก็เป็นเรื่องจริง
นางยังสัญญาจะ... ตอบแทนบุญคุณด้วยร่างกาย?
ใบหน้าของหลี่สองโกวเผลอยิ้มออกมาอย่างโง่ ๆ น้ำลายแทบไหล
แต่วินาทีต่อมา เขาก็ยิ้มไม่ออกแล้ว
เพราะเศษความทรงจำอีกมากมายพุ่งขึ้นมา
หลี่เทียซานหลอกเขาขึ้นเขา แย่งขนมเปี๊ยะของเขา พาเขาไปที่ขอบผา จงใจให้เขาพลาดคว้า...
ใบหน้าที่กลายเป็นดุร้ายน่ากลัวที่ขอบผานั้น ชัดเจนเหลือเกิน
เขาจะฆ่าฉัน
หลี่สองโกวสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความเย็นยะเยือกจากฝ่าเท้าพุ่งขึ้นไปถึงกระหม่อม
ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธเย็นชาที่เพิ่งรู้ตัว ว่าถูกคนที่ไว้ใจที่สุดทรยศและคิดร้าย
หลี่สองโกวนึกออกแล้วว่าทำไมสองคนนั้นถึงหลอกเขา
ที่แท้ก็เพื่อให้ช่วยเป็นพ่อพันธุ์!
บัดซบ! ใช้เชื้อฉันแล้วยังคิดฆ่าปิดปากอีก
หลิวเซียงเหลียนรู้เรื่องนี้ไหม?
นางจะเป็นคนคิดร่วมกับเขาด้วยหรือเปล่า?
จากนั้น หลี่สองโกวก็คิดได้ว่าตัวเองกลายเป็นโง่ได้ยังไง
จำได้เลือน ๆ ว่าวันนั้นตัวเองไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาที่ตึกสำนักงาน เห็นอธิการบดีกับรองอธิการบดีหญิงสุดสวยเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงด้วยกัน เลยแค่เหลียวมองสองสามที
พอตกกลางคืน ก็ถูกใครบางคนตีต้นคอจนสลบ
ตอนนี้คิดดู ไอ้สัส ตัวเองปกติดี ไม่เคยสร้างศัตรูกับใคร แล้วทำไมดันเกิดเรื่องวันนั้นพอดี?
แน่นอนว่าไปเห็นเรื่องลับของสองคนนั้นเข้า เลยถูกคนจัดการ!
แค้นนี้ต้องชดใช้
แล้วยังความแค้นที่หลี่เทียซานอยากให้ตัวเองตกลงหน้าผา ก็ต้องชดใช้ด้วย
บัดซบ ทำไมทุกคนคิดจะทำร้ายฉัน คิดว่าฉันโง่แล้วรังแกได้ใช่ไหม?