หลี่สองโกวขับรถสามล้อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้าน พลางหยิบโทรศัพท์ออกมา ในใจก็นึกถึงกล้องจิ๋วที่ติดตั้งไว้ให้ไป๋อวี่หลาน
ไม่รู้ว่าหล่อนทำตามที่เขาบอกหรือเปล่า เอาไปวางไว้ในมุมลับตาของห้องแล้วหรือยัง
หลี่สองโกวเปิดแอปกล้องวงจรปิดในโทรศัพท์ ภาพโหลดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเชื่อมต่อได้
กล้องถูกติดตั้งไว้ในมุมสูงของห้อง มองเห็นได้กว้างขวาง จับภาพห้องนอนของไป๋อวี่หลานที่แม้จะเรียบง่าย แต่ก็เก็บกวาดเป็นระเบียบเรียบร้อยได้อย่างชัดเจน
ตอนนี้ในห้องไม่มีใคร คาดว่าไป๋อวี่หลานกำลังทำอาหารอยู่ในครัวด้านนอก
หลี่สองโกวกดเปิดฟังก์ชันดูย้อนหลังอย่างเผลอตัว อยากดูว่าก่อนหน้านี้บันทึกภาพอะไรผิดปกติไว้หรือไม่ อย่างเช่นพ่อสามีของหล่อนแอบย่องเข้าไปหรือเปล่า
เขาเลื่อนแถบเวลาไปมา ก่อนกดเปิดคลิปที่บันทึกไว้ในช่วงเช้าตรู่คลิปหนึ่ง
ภาพเพิ่งชัดขึ้น ดวงตาของหลี่สองโกวก็เบิกค้าง
เห็นไป๋อวี่หลานยืนอยู่กลางห้อง หันหลังให้กล้อง ค่อย ๆ ถอดเสื้อท่อนบน เผยแผ่นหลังเนียนเกลี้ยงเกลา จากนั้นก็... หล่อนหันกลับมา ที่แท้ไม่ได้สวมอะไรเลย
หล่อนไม่เพียงไม่หลบกล้อง แต่ยังส่งยิ้มหวานให้เลนส์ ถึงขั้นยกมือขึ้นปัดเส้นผม สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอ่อนหวานยั่วยวนที่อธิบายไม่ถูก และ... คำเชื้อเชิญ
ให้ตายเถอะ กล้องตัวนี้มีแค่เขาคนเดียวที่ดูได้ ชัด ๆ ว่าหล่อนถ่ายไว้ให้เขาดูโดยเฉพาะ
“โอ๊ย!” มือหลี่สองโกวสะดุ้ง รถสามล้อเกือบหักเลี้ยวลงคูน้ำ
เขารีบประคองแฮนด์ให้มั่น หัวใจเต้นรัว “พี่สะใภ้ไป๋นี่ก็... ใจกว้างเกินไปแล้ว เฮะ ๆ ผมชอบ”
เขาเลียริมฝีปากที่เริ่มแห้งผาก แล้วดาวน์โหลดคลิปเก็บไว้ในโทรศัพท์อย่างไม่ลังเล