ที่ป้ายรถเมล์ ทันทีที่อันลั่วมาถึง ก็ดึงดูดสายตาหลายคู่ที่แอบมองอย่างลับๆ
เหล่าสาวๆ ที่กำลังคุยเล่นรอรถเมล์อยู่ต่างก็เงียบลงเป็นพรักเดียว แล้วรีบหยิบกระจกออกมาแต่งตัว
อันลั่วไม่ได้มานั่งรถเมล์ เพราะผู้ชายได้รับสิทธิพิเศษมากมายจากสหพันธ์
เช่น การเดินทางมีรถรับรองสำหรับผู้ชายโดยเฉพาะ เพื่อหลีกเลี่ยงการเดินทางร่วมกับผู้หญิง
แน่นอนว่าเลือกไม่สูบบุหรี่ได้ อันลั่วไม่สูบบุหรี่ เขาเลยเลือกนั่งรถรับรองสำหรับผู้ชายที่ไม่สูบบุหรี่
สหพันธ์มีเงินอุดหนุน ผู้ชายนั่งรถไม่ต้องเสียเงิน
ไม่นาน หลังจากยืนยันคำสั่งซื้อ รถออดี้ A6 คันใหม่ก็ค่อยๆ เข้ามาจอด
สาวขับรถในชุดสูทลงมาเปิดประตูให้อันลั่ว ขณะที่กำลังจะขึ้นรถ เหล่าสาวๆ ที่ป้ายรถเมล์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
"พี่ชาย พี่ชาย ขอไลน์หน่อยได้ไหมคะ ครอบครัวฉันมีสินสอดเป็นล้านได้เลยนะคะ หลังจากแต่งงานยินดีโอนทรัพย์สินทั้งหมดให้พี่เลยก็ได้"
"พี่ชายคะ สวัสดีค่ะ ขอคบได้ไหมคะ ฉันไม่เพียงแต่โอนทรัพย์สินให้พี่ได้ ฉันยังโอนแม่ฉันให้พี่ได้อีกด้วย!"
"ถุย ฝันไปเถอะ เธอจะเอาทั้งกินทั้งเอา"
"เธอรู้อะไร นี่แหละเรียกว่าไม่ลืมต้นกำเนิด"
อันลั่วไม่สนใจพวกเธอ ขี้เกียจจะยุ่งด้วย ไม่อย่างนั้นเขาให้ข้อหาเสพติดผู้ชายกับพวกเธอได้เลย
มาถึงห้องเรียน คาบนี้เป็นวิชาการเมืองเรียนรวม หลายห้องเรียนด้วยกัน
มาเข้าช้าไม่ผิดลาง แต่ครูผู้สอนไม่ได้ตำหนิ ไม่ได้เตือนให้อันลั่วระวังครั้งหน้า
เธอกลับยืนขึ้นยิ้มต้อนรับ
"นักเรียนอันลั่วมาแล้ว พวกเราเริ่มเรียนกันเลยนะคะ"
"ช่วงหลายปีมานี้ ประชากรชายของสหพันธ์ลดลงเรื่อยๆ อัตราส่วนในอนาคตจะยิ่งห่างกันมากขึ้น"
"ปีที่แล้วเป็น 1 ต่อ 1,096 ปีนี้ทางการประมาณการตามอัตราการเกิดครึ่งปีแรกเป็น 1 ต่อ 1,273"
"ไม่ผิดปกติ สิบปีต่อมาผู้ชายหายากพอๆ กับแพนด้า"
"ดังนั้น นักเรียนหญิงทุกคน ต้องเห็นคุณค่าของเพื่อนชาย ดูแลช่วยเหลือ และรู้จักถ่อมตัวต่อเพื่อนชายด้วย"
"แสดงความกล้าหาญแบบสุภาพสตรีให้เต็มที่"
"เพื่อปกป้องสิทธิในการทำงานของผู้ชาย และหลีกเลี่ยงการถูกล่วงละเมิดทางเพศในที่ทำงาน ตอนนี้สหพันธ์ผลักดันให้มีบริษัทที่จ้างผู้ชายทั้งหมด"
"เงินเดือนเฉลี่ยระหว่างฝึกงานอยู่ที่ 3 หมื่นหยวน"
"แน่นอน ต่อให้ผู้ชายไม่เข้าบริษัท ก็ยังได้รับเงินเดือนขั้นต่ำ 1 หมื่นหยวน หลังผ่านโปรแล้วสหพันธ์อุดหนุนอีก 1 หมื่น รวมเป็น 2 หมื่นหยวนต่อเดือน"
อันลั่วเริ่มเข้าใจแล้ว เงิน 2 หมื่นนี้คือได้ฟรีๆ
คือถึงไม่เข้าบริษัทก็ได้เงินฟรี แค่ลงชื่อเท่านั้น
นี่คือการให้เงินอุดหนุนในอีกรูปแบบหนึ่ง
สหพันธ์ทำแบบนี้ย่อมมีเหตุผล
ถ้าผู้ชายไม่มีเงิน มักจะโดนป้าชั่วใช้เงินโจมตีอย่างผิดกฎหมาย ตอนที่ยังหลงใหลในความฟุ้งเฟ้อแต่หาเงินเองไม่ได้
เมื่ออยู่ด้วยกันนานๆ ตอนที่จิตใจยังไม่เป็นผู้ใหญ่ อาจเกิดความพึ่งพาได้
ผู้หญิงที่เป็นเมียชอบอาจค่อยๆ ปลูกฝังความคิดแบบรักเดียวใจเดียวให้ผู้ชายที่ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่
ถ้าเป็นแบบนั้น จะกระทบต่ออัตราการแต่งงานของสหพันธ์อย่างมาก
อัตราการแต่งงานลดลง ไม่ต้องพูดถึงอัตราการเกิด
ดังนั้น ตั้งแต่วินาทีที่ผู้ชายเกิดมา สหพันธ์จะโอนเงินเลี้ยงดูเดือนละ 1 หมื่นหยวนให้ผู้ปกครองอย่างตรงเวลา
"นักเรียนหญิงทุกคน ควรรู้ขอบเขต การแสดงตัวเพื่อดึงดูดความสนใจจากนักเรียนชายเป็นเรื่องดี แต่ห้ามมากเกินไป"
"ห้ามข่มขู่ ห้ามบังคับ และห้ามทำตัวเหมือนกาวติดแมลงวัน ถูกปฏิเสธแล้วยังตามราวีไม่เลิก แบบนั้นผิด!"
"อีกอย่าง กฎหมายใหม่ของสหพันธ์ นักศึกษาชายสามารถขาดเรียนได้ตามใจ ครูไม่มีสิทธิ์ทำให้สอบตก"
"แต่ ครูยังอยากเห็นนักเรียนอันลั่วมาบ่อยๆ นะ"
"มีปัญหาอะไรก็มาที่ห้องครูได้เลย"
"อีกอย่าง ปลายภาค นักศึกษาชายมีสิทธิ์ยับยั้งได้หนึ่งเสียง สามารถมีส่วนร่วมในการประเมินครูได้โดยตรง"
ใช่แล้ว ถ้าอันลั่วต้องการ แค่โหวตเสียงเดียวก็ทำให้ครูคนนี้ตกงานได้
"แผละ"
ปากกาของสาวที่นั่งข้างอันลั่วตกลงพื้นโดยไม่ตั้งใจ ตกอยู่ใกล้ๆ เท้าของอันลั่วพอดี
สาวๆ หลายคนแอบมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น
อันลั่วเป็นคนใจดี จึงก้มลงเก็บให้
ตอนเก็บขึ้นมา อันลั่วรู้สึกได้ว่าปากกานี้ราคาไม่ธรรมดา
คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของอันลั่วไม่ค่อยดี แต่เด็กเรียนไม่เก่งมักมีอุปกรณ์เพียบ แค่สัมผัสก็รู้ว่าราคาเท่าไหร่
ต่อให้ลดราคาก็ต้องเริ่มที่ 99 หยวน
ปากกาลูกลื่นแท่งเดียว 99 หยวน คิดดูครอบครัวเธอต้องรวยมากแน่ๆ
ตอนเงยหน้าขึ้นส่งคืน อันลั่วถึงกับพบว่าเจ้าของปากกาคือซูชิงอวี๋
จำได้ว่าเธอเป็นคนที่ทั้งโรงเรียนยอมรับว่าสวยที่สุด เย็นชาที่สุด และหดหู่ที่สุด
ภาพมา!!!
"ขอบคุณ"
ตอนที่ซูชิงอวี๋รับปากกาไป นิ้วของเธอไปโดนนิ้วของอันลั่วเพียงชั่วครู่
ถึงแม้จะเป็นแค่ชั่วครู่ แต่ก็ยังถูกสาวๆ หลายคนเห็นเข้า
ทันใดนั้น เสียงกระซิบกระซาบก็ดังไม่หยุด
"ให้ตายเถอะ ซูชิงอวี๋นี่มันเล่ห์เหลี่ยมจัด ใช้วิธีทำปากกาตกเพื่อจับมือพระเอกของฉัน!"
"อะไรกันดาวเย็นชา ฉันถุย!"
"อันลั่วเป็นสามีร่วมของพวกเราทุกคน ต้องช่วยกันปกป้อง เธอกล้าคิดจะครอบครองคนเดียวอย่างเปิดเผยเหรอ"
ถึงแม้จะพยายามลดเสียงลง แต่ก็ยังถูกอันลั่วได้ยินอยู่ดี
อันลั่วมองซูชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ อยากดูว่าเธอจะรู้สึกผิดหรือเปล่า
ไม่คิดเลย สาวน้อยกำลังก้มหน้าอ่านนิยายอย่างจริงจัง
ท่าทางตั้งใจขนาดนั้นทำให้อันลั่วรู้สึกเขิน
คิดไปเองหรือเปล่า?
คิดว่าผู้หญิงทุกคนต้องคิดไม่ซื่อกับเรา
โลกใบนี้กว้างใหญ่ ต้องมีสาวดีๆ ที่ไม่คิดอะไรกับเราแน่นอน
ระหว่างที่อันลั่วกำลังพิจารณาตัวเอง ก็เหลือบไปเห็นนิยายที่สาวน้อยกำลังอ่าน
นิยายดูเหมือนจะเป็น……
แดรกคูล่า??!
และยังเป็นฉบับภาษาฝรั่งเศสอีกด้วย?!!
ตัวหนังสือหวัดๆ บนนั้น อันลั่วอ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว
แต่สาวน้อยกลับพลิกหน้ากระดาษเร็วมาก เหมือนภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่ของเธอ
ทันใดนั้น สาวน้อยก็หยุดอ่าน
แกล้งทำไมต่อไม่ไหวแล้วเหรอ?
ไม่!
เห็นสาวน้อยขมวดคิ้วแล้วใช้ปากกาวงกลมๆ ขีดๆ
"แหม ไวยากรณ์ ผิด"
เสียงเบามาก แต่ในหูของอันลั่วกลับดังราวกับฟ้าผ่า
เธอกำลังแก้ไขความผิดพลาดทางไวยากรณ์ของนักแปล!?
สุดยอด!
คุณหนูน้ำแข็งข้างๆ กลับเป็นยอดอัจฉริยะงั้นเหรอ?!
แต่ก็ต้องยอมรับว่า คุณหนูอัจฉริยะคนนี้ดึงดูดความสนใจของอันลั่วได้สำเร็จ
ไม่นานเสียงกระดิ่งหมดคาบก็ดังขึ้น อันลั่วเตรียมตัวลุกขึ้นยืน
"วันนี้ขอบคุณนะ ขอไลน์ไว้หน่อยสิ วันหลังฉันเลี้ยงกาแฟ"
ซูชิงอวี๋พูดเสียงเรียบเฉย สีหน้าไม่เปลี่ยน
ถ้าไม่พูด ก็ไม่มีทางคิดว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชาแบบนี้จะซ่อนวิญญาณอัจฉริยะไว้
"อืม...ได้"
อัจฉริยะก็อัจฉริยะ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ทำอะไรที่ก้าวร้าว
อันลั่วคิดว่าเธอยังดูเรียบร้อยดี เลยเพิ่มไลน์ให้
"ชื่อเธอว่าปลารู้สุขเหรอ?"
อันลั่วประหลาดใจ บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?
อันลั่วแซ่อัน ส่วนเธอชื่อไลน์ว่าปลารู้สุขพอดี
อันรู้สุขของปลา?
"อืม"
"ตั้งเล่นๆ" สาวน้อยพูดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเก็บโทรศัพท์กอดหนังสือเดินออกไป
ตอนเดินผ่านกัน อันลั่วได้กลิ่นหอมอ่อนๆ
แน่นอน กลิ่นนั้นมาจากตัวเธอ
ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นแชมพูหรือกลิ่นตัว
......
กลับมาที่ห้องเรียนตัวเอง มีกล่องอาหารสองกล่องวางอยู่บนโต๊ะ
"อันลั่ว นี่คือข้าวกลางวันทำเองด้วยความรัก ฉันทำตั้งนานเลยนะ!"
"ฉันก็เตรียมมาให้เธอเหมือนกัน กิน...กินข้าวที่ฉันเตรียมไว้หน่อยได้ไหม"
อันลั่วรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหู เลยหันไปมอง
เชอะ
คนรู้จักเก่า
ภรรยาในอดีตชาติ แม่สะใภ้ในฝันของคุณแม่
หลินหว่านหว่าน
แม่ของอันลั่วกับแม่ของหลินหว่านหว่านเป็นเพื่อนสนิทกันมาก
ทั้งสองครอบครัวตกลงกันไว้นานแล้วว่าจะให้ลูกๆ แต่งงานกันเมื่อโตขึ้น
แต่หลินหว่านหว่านกลับมองอันลั่วไม่ขึ้น เธอไม่กล้าถอนหมั้นโดยตรง แต่หลายครั้งก็พูดจาเยาะเย้ยอันลั่วในที่ส่วนตัว
อย่างเช่นใครบางคนเป็นกบอยากกินเนื้อหงส์
บางคนนี่ก็ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเลย
อีกครั้งหนึ่ง หลินหว่านหว่านคุยเล่นกับเพื่อน
เพื่อนแซวถามว่า ถ้าผู้ชายทั้งโลกตายหมด เหลือแต่อันลั่วคนเดียว เธอจะยอมแต่งงานกับอันลั่วไหม?
หลินหว่านหว่านไม่ตอบ แค่ยิ้มอย่างมีความหมาย
รอยยิ้มนั้นอันลั่วจำได้ไม่ลืม
ดึงสติกลับมา อันลั่วมองหลินหว่านหว่านอีกครั้ง
เอาใจ ประจบสอพลอ หวังพึ่ง
ไม่ได้เย่อหยิ่งเหมือนชาติก่อนเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเป็นชาติภพนี้ อันลั่วก็ไม่ควรยึดติดกับอดีตมากเกินไป
หลินหว่านหว่านหน้าตาไม่เลว กินได้ก็กินไป
แต่แหม
เธอจะคิดเรื่องรักเดียวใจเดียวอีกไม่ได้แล้ว
และจะปล่อยให้หลินหว่านหว่านง่ายๆ ก็ไม่ได้ อันลั่วยังขัดใจอยู่หน่อยๆ
จัดการเธอหน่อยละกัน